Φεστιβαλιάδα ολέ!

Φεστιβαλιάδα κατά το Ολυμπιάδα, δάδα κτλ. Τελικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εμείς οι Θεσσαλονίκεις, είτε πολύ αφελείς είμαστε, είτε ικανοποιούμαστε με τα λίγα ψίχουλα, που μας ταϊζουν. Γιατί, περισσότερο εγκληματικό βρίσκω το γεγονός να ικανοποιούμαστε με τα λίγα που μας δίνουν, (κρατικός μηχανισμός και τοπική αυτοδιοίκηση) και να είμαστε ικανοποιημένοι, παρά να μην μας έδιναν τίποτα, και να αδιαφορούσαμε.

Θα με ρωτήσετε τί εννοώ και πού αναφέρομαι. Και με το δίκιο σας.

Αναφέρομαι στα κατ' εξακολούθησην Φεστιβάλ που πραγματοποιούνται στην πόλη μας. Και ξεκινάμε: Διεθνής Έκθεση (γιατί μη μου πείτε ότι δε είναι Φεστιβάλ! απλά, είναι Φεστιβάλ τάπερ και μίξερ), Φεστιβάλ Τραγουδιού (που έπρεπε να φτάσουμε το 2006 για να βραβεύσουμε το Γιάννη μου το μαντήλι σου..) και καταλήγουμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Και μην νομίζετε ότι θα σταματήσουμε εδώ, προς Θεού μην ταράζεστε. Στη συνέχεια θα έχουμε Φεστιβάλ Χριστουγέννων, Φεστιβάλ Αποκριών, Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ με τίτλο " Πόσες φορές ο Ψωμιάδης νρόπιασε την πόλη σας", Φεστιβάλ Πατάτας κτλ. Δεν αγχώνομαι!! Είμαι σίγουρος ότι τα φρέσκα μυαλά των 70άρηδων που διοικούν το Δήμο θα σκεφτούν πολλά για να ικανοποιήσουν το αχόρταγο μένος που λέγεται: το απόλυτο-απολύτως τίποτα. Δεν πτοούμαι. Και θα περάσει ο καιρός, και θα μεγαλώσουνε αυτοί και τα παιδιά τους. Και παρόλο που θα είναι πλέον κι αυτά 60άρηδες, θα αναλάβουν το Δήμο και θα συνεχίσουν να "μεγαλουργούν". Προσοχή! Το "μεγαλουργούν" βγαίνει από το ότι "ειναι μεγάλη σε ηλικία", και όχι το ότι θα κάνουν μεγάλα πράγματα, μην τα μπερδεύουμε.

Κι εγώ στέκω εδώ, και κοιτώ το νερό, και πλέον ξέρω πιο νερό βλέπω. Άσχετα, που πιο νέος νόμιζα ότι βλέπω το νερό της Νύφης του Θερμαϊκού. Τώρα γνωρίζω ότι βλέπω το Νερό της Νύφης. Ποιας νύφης τώρα, δεν ξέρω. Μάλλον, της νύφης της γιαγιάς μου, που ήρθε από την Πόλη, και ήρθε με όνειρα για μια καινούρια "Πόλη". Που δυστυχώς, έγινε "Πολή την Κυριακή". Απλά, εμείς ακόμα δεν δίνουμε ταξίδια στο διάστημα, ( με έμφαση στο ακόμα).

Και για να προλάβω όλους! τους κακόβουλους, υστερόβουλους, οπισθόβουλους (ή κίνεδους, όπως τραγουδά ο Σφακιανάκης, -βέβαια μεταφορικά- γιατί οι κυριολεκτικά μου είναι απόλύτως συμπαθείς) και μικρόμυαλους, αντιπροτείνω την αντικατάσταση όλων των Φεστιβάλ, ή μάλλον την ταυτόχρονη δημιουργία Σχολών, που θα προσφέρουν τη δυνατότητα σε νέους, όχι απλά να παρακολουθούν τα Φεστιβάλ, αλλά να έχουν τη δυνατότητα και την υποστήριξη του Κράτους-Πόλη για να δημιουργήσουν. Ξέρετε άλλωστε τί έλεγα από μικρός ότι λείπει από τη χώρα μας; οι κυνηγοί ταλέντων. Γιατί, ότι ταλέντο κι αν έχουμε βγάλει, το έχουμε πρώτα εξάγει, για να το εισάγουμε μετά (και ακριβοπληρωμένο). Θα έπρεπε αυτό κάτι να μας λέει.

Αυτά προς το παρόν. Νομίζω ότι είναι αρκετά για Τετάρτη πρωί. Κάνω τον προσκοπικό μου χαιρετισμό. Και υπόσχομαι σύντομα ακόμη περισσότερα.

Ξεσσαλονίκη calling..

Νέα, νεοεκλεγμένη Νομαρχιακή Σύμβουλος Θεσσαλονίκης φαίνεται ότι γιορτάζει τις δάφνες της επιτυχίας της με τον άμεσο διορισμό της στο Τρίτο Κανάλι της Ελληνικής Τηλεόρασης.
Και διερωτάσαι: μέχρι τώρα, κάναμε αγώνα για να ελέγξουμε τα βολέματα και τις εξυπηρετήσεις τρίτων, από τους πολιτευτές μας. Τώρα, θα πρέπει να αρχίσουμε να ελέγχουμε και τους αυτοδιορισμούς τους...

Ευρωπαϊκή Εθελοντική Εργασία ή αλλιώς EVS.

Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πόσοι από εσάς εκεί έξω, έχετε ποτέ ακούσει την έκφραση Ευρωπαϊκή Εθελοντική Εργασία. Ή ακόμη περισσότερο, πόσοι γνωρίζεται ότι στους δρόμους της πόλης μας κινούνται δεκάδες νέοι από όλες τις γωνιές της Ευρώπης. Που με πόθο να γνωρίσουν την Ελλάδα, προσφέρουν εθελοντικά τις Υπηρεσίες τους. Άλλοι σε Κέντρα Πληροφόρησης Νέων, σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, σε Δήμους και αλλού. Δεν είναι συγκλονιστικό να μαθαίνεις ότι ακόμα και σήμερα που νομίζουμε ότι όλα κινούνται με το χρήμα, υπάρχουν νέοι που χωρίς δεύτερη σκέψη παίρνουν μια βαλίτσα στο χέρι και ξεκινούν ένα ταξίδι στο άγνωστο; Γιατί μη μου πείτε ότι πηγαίνουν σε μέρη γνωστά; Και άντε αν πηγαίνεις σε χώρες όπως η Δανία και η Γερμανία όπου οι δομές της χώρας είναι οργανωμένες και οι άνθρωποι περισσότερο στοχοπροσηλωμένοι. Αλλά αν ταξιδεύεις προς την Ελλάδα, όπου τα πράγματα είναι πιο χαλαρά, είναι γεγονός ότι χρειάζεται ψυχή και σθένος για να τολμήσεις το βήμα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, το ίδιο συναίσθημα αμφιβολίας και αγωνίας είχα κι εγώ. Όταν γέμιζα τον ταξιδιωτικό μου σάκο και ταξίδευα για το Santiago de Compostella της Ισπανίας. Για να βοηθήσω στη διδασκαλία Αρχαίων Ελληνικών σε Δημόσιο σχολείο της Ισπανίας. Οπότε ας μην κακίζω μόνο τη χώρα μας. Όταν όμως επέστρεφα και άδειαζα το σάκο μου (πέντε μήνες αργότερα), με τις εκατοντάδες φωτογραφίες να ξεχειλίζουν το σάκο. Με ανεπανάληπτες εμπειρίες. Με φίλους. Μα πάνω από όλα με την περηφάνια της έμπρακτης απόδειξης ότι το εθελοντικό πνεύμα όχι μόνο ζει αλλά και βασιλεύει. Τότε μόλις καταλάβαινα γιατί όλοι αυτοί οι νέοι που κυκλοφορούν στην πόλη μας αφήνουν πίσω τους, φίλους, οικογένεια, γνωστούς και έρχονται να δουλέψουν εθελοντικά, εδώ, στο νοτιοανατολικό άκρο της Ενωμένης Ευρώπης. Τα μέρη που μπορείς να τους βρεις γνωστά. Καμιά σχέση με τα ιλουστρασιόν καθίσματα της παραλίας. Οι ίδιοι, περισσότερο ρομαντικοί, προτιμούν να γνωρίσουν την άλλη όψη της πόλης μας. Καφές στην Αλεξάνδρου Σβώλου. Μπύρα και ούζο στα στενά της Ι. Δραγούμη. Μπιτ Παζάρ. Και, Θέατρο, αμέσως μόλις καταφέρουν να ψελλίσουν τις πρώτες τους ελληνικές λέξεις. Αυτή είναι άλλωστε η μόνη τους ανταμοιβή στην εθελοντική τους εργασία, η μάθηση της Ελληνικής γλώσσας.
Το πρόγραμμα EVS, αρκετά διαδεδομένο αν και καθόλου διαφημισμένο, προσφέρει πολλά. Και έχει να προσφέρει ακόμα περισσότερα στην νεολαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί, τι να το κάνεις το ERASMUS όταν σου δίνεται η δυνατότητα όχι απλά να ζήσεις σε μια χώρα, αλλά να ζήσεις μαζί με τη χώρα αυτή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να με πηγαίνουν οι συνάδελφοι δάσκαλοι, στο σχολείο που δίδασκα στην Ισπανία, σε όλα τα στέκια, που μόνο με τη δική τους καθοδήγηση θα μάθαινα. Ή ακόμα πιο χαρακτηριστικά να τους συντροφεύω στις απεργιακές τους κινητοποιήσεις, (καλή ώρα όπως στη χώρα μας), για να αυξήσει η Ισπανική Κυβέρνηση τον Προϋπολογισμό της Παιδείας. Αυτές τις εικόνες όσον και αν θέλεις να τις αγοράσεις. Ότι κι αν κάνεις για να τις φανταστείς. Αν δεν τις ζήσεις, δεν μπορείς με τίποτα να τις γευτείς.
Το πρόγραμμα ΝΕΟΛΑΙΑ, μέρος του οποίου είναι και το EVS, έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει την ευκαιρία σε νέους από την ηλικία των 15-25 (το όριο θα αυξηθεί από τα 25 στα 30 από 1ης/1οι/2007) να ταξιδεύσουν. Να ανοίξουν τους ορίζοντες τους. Να αποκομίσουν καινούριες εμπειρίες. Μα πάνω από όλα, να αισθανθούν ότι είναι ζωντανά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί καλώς ή κακώς, όταν ζεις στο νοτιοανατολικό άκρο της Ένωσης και όταν μάλιστα χρειάζεται να επιδεικνύεις το διαβατήριο ή την ταυτότητά σου κάθε φορά που επιθυμείς διακαώς να ταξιδέψεις στο εξωτερικό, είναι αλήθεια ότι είναι κομματάκι δύσκολο να νοιώσεις όπως νοιώθουν οι πολίτες της Κεντρικής Ευρώπης. Μάλιστα, ακόμα χειρότερα, είναι πολλοί από εμάς που νοιώθουν Ευρωπαίοι μόνο όταν ακούμε για τις αποζημιώσεις των αγροτών, για την Εγνατία Οδό, τις επισκέψεις Πρωθυπουργών ή Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης. Καλά είναι όλα αυτά. Αλλά η αλήθεια είναι ότι Προγράμματα όπως το Νεολαία σε βάζουν στην καρδιά του παιχνιδιού. Και σε εφοδιάζουν με στοιχεία μοναδικά. Και σου δίνουν ρόλο και στόχο στο παιχνίδι που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Ελπίζω, το άρθρο αυτό να αποτελέσει αφορμή για όλους εσάς τους ονειροπόλους. Που παίρνετε τη ζωή όπως ακριβώς σας αξίζει. Και δεν δέχεστε ότι το νόμισμα έχει μία μόνο πλευρά. Ελπίζω να αδράξετε την ευκαιρία και να ενημερωθείτε στο www.neagenia.gr για ό,τι καινούριο τρέχει. Ευελπιστώ, ότι σύντομα κάποιοι από εσάς ήδη θα προετοιμάζουν τα χαρτιά τους για μία μαγευτική εμπειρία. Εγώ κάνω τον προσκοπικό μου χαιρετισμό και υπόσχομαι να μη σας απογοητεύσει η εμπειρία.

Εξευρωπαϊσμός: Τώρα ή ποτέ!

Κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και απορροφημένος βλέπεις να περνάει από μπροστά σου ολόκληρη η Ευρώπη. Προβλήματα στην Ιταλία με την δημόσια εκπαίδευση. Διαδηλώσεις στη Γαλλία για την ανεργία των μεταναστών. Νέες εφευρέσεις στη Μεγάλη Βρετανία. Νέοι μέθοδοι αύξησης της παραγωγικότητας στη Γερμανία. Και τα θεωρούμε τόσο αυτονόητα όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Και τα καταπίνουμε, όπως το φαγητό, που τρώμε μπροστά στην τηλεόραση. Διερωτηθήκαμε όμως ποτέ, πώς θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε όλες αυτές τις πληροφορίες που μας σερβίρονται αγόγγυστα; Έχουν πρακτική χρήση; Ή είναι μία διαφορετική πλευρά της κουτσομπολίστικης πραγματικότητας μας. Ένα ποιοτικό προκάλυμμα των τύψεων που μας διακατέχουν. Καθώς κλεφτοβλέπουμε, άλλοι Τατιάννα και άλλοι Λαμπίρη.
Τον τελευταίο καιρό, κάθεσαι να πιεις τον καφέ σου, ιδιαιτέρως στα καφέ της παραλιακής, και ακούς από δεξιά και αριστερά τις επιχειρηματικές φιλοδοξίες, μικρών και μεγάλων. Και είναι κακό αυτό; θα με ρωτήσετε. Του εναντίον, θα απαντήσω. Αυτό που θα ρωτήσω εγώ με τη σειρά μου όμως είναι το εξής: Καθίσαμε ποτέ να αναλογιστούμε την αιτία όλων των παραπάνω; Της ωφελιμότητας, τόσο της παγκοσμιοποίησης της πληροφορίας, όσο και των υποστηρικτικών μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ή νομίζουμε ότι ο μόνος λόγος ύπαρξης αυτών, είναι για να βοηθούν στην υλοποίηση των άλλοτε μικρών και άλλοτε μεγάλων ονείρων μας. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση ένας μικρός (ή μεγάλος) Αλαντίν; Όχι θα απαντήσω εγώ, ακόμα και αν θα στεναχωρήσω κάποιους από εσάς. Γιατί, όπως θυμάμαι τον καθηγητή μου, στο Πανεπιστήμιο, πάντα να λέει: «η ουσία των πραγμάτων κρύβεται μέσα στο μπουκάλι και όχι στην πίσω ετικέτα». Δεν θα έχουν ουσία όλα αυτά, αν ο αγρότης και ο νέος επιχειρηματίας αξιοποιούν τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα και λαμβάνουν την παγκόσμια πληροφόρηση, αλλά μετά επιστρέφουν σπίτι και συμπεριφέρονται τη γυναίκα-σύζυγο-υπηρέτρια όπως μια εικοσαετία πριν. Με απαξίωση και ειρωνεία. Για να μην ξεχνάμε, ότι η χώρα μας, είναι μία από τις χώρες ουραγούς στην επαγγελματική ενεργητικότητα των γυναικών. Ο σεβασμός στη γυναίκα, στο παιδί μας, (που πλέον πρέπει να πάψουμε να συνετίζούμε με ξύλο και σφαλιάρες), είναι και αυτά στοιχεία τη Ε.Ε., άσχετα με το αν δεν είναι επιδοτούμενα. Ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία, και όχι ο ξυλοδαρμός τους, ακόμα και όταν κατεβαίνουν σε πορείες. Αυτό είναι πολιτισμός. Αυτό είναι Εξευρωπαϊσμός. Δεν αρκεί να χαιρόμαστε βλέποντας τα αστέρια της Ε.Ε. δίπλα από την ελληνική σημαία, κάθε τόσο που οδηγούμε στην Εγνατία Οδό. Πρέπει να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και να αρχίσουμε να εξάγουμε ξανά πολιτισμό. Και όχι μόνο Μάρμαρα του Παρθενώνα. Και με στεναχωρούν, και με ανατριχιάζουν, τα συχνά δημοσιεύματα για κακοποίηση γονιών προς τα παιδιά τους, αντρών προς τους συζύγους και ότι άλλο μπορούμε να φανταστούμε.
Εξευρωπαϊσμός, ως προς το σύνολό του σημαίνει, προσαρμογή. Προσαρμογή στο δείκτη τιμών, μισθών, αυξήσεων επιδοτήσεων. Αλλά ταυτόχρονα σημαίνει προσαρμογή στις συνήθειες, τα δικαιώματα, στις υποχρεώσεις και τη Δημοκρατία. Μάλιστα πριν προλάβουν κάποιοι να κακίσουν την πρόθεσή μου, θα διευκρινίσω ότι προσαρμογή σε μία διευρυμένη συνομοσπονδία Κρατών όπως η Ε.Ε., είναι η διακρατική ανταλλαγή των καλών πρακτικών. Για παράδειγμα, της εύγεστης ελληνικής τομάτας με την εργατικότητα των Γερμανών. Λέμε τώρα.
Εγώ, βάζω προς το παρόν άνω τελεία, και κάνω τον προσκοπικό μου χαιρετισμό. Υπόσχομαι, ότι θα επανέλθω με, ίσως, ακόμα περισσότερο Ευρώπη. Μα, σίγουρα ακόμα περισσότερο Ελλάδα. Με πληροφορίες for your eyes only.