Έχεις χειρόγραφο γράμμα!

Μετά την πρόσκληση της αδερφής ψυχής όναρ! Ποιον να καλέσω πια που όλοι μας έχουμε χειρογραφίσει! Καλώ λοιπόν το το γλυκό laxanaki, τον ασκαρδαμυκτί και φυσικά τον σκιτσογράφο μου.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Αναπολώντας τη νέα ουτοπία.

Ο Μάιος είναι για μένα ο μήνας των αναπολήσεων και του επαναπροσδιορισμού των στόχων. Κάτι σαν «Δέκα χρόνια μετά. Ο Νίκος θυμάται». Όταν πρωτο-ξεκίνησα, βλέπετε, την κοινωνική μου συμμετοχή, την χωρίς αντάλλαγμα προσφορά στον πολίτη και την πολιτική, ονειρευόμουν πως θα άλλαζα τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Της δικής μας, τουλάχιστον, τοπικής κοινωνίας. Σκεφτόμουν, πως αν αλλάζαμε τις τοπικές κοινωνίες μεμονωμένα, τότε θα άλλαζε ο κόσμος συλλογικά.

Σ’ αυτή την κοινωνία, παιδιά δε θα ζητιάνευαν στα φανάρια και οι ηλικιωμένοι θα απολάμβαναν την πολυετή προσφορά τους στην κοινωνία χωρίς να χρειάζεται να το διεκδικήσουν. Έκανα όνειρα για μια πεζοδρομημένη πόλη, με πυρήνα των πολίτη και όχι το αυτοκίνητο/ταξί/φορτηγό και όλα αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου. Μια πόλη με υπόγειους κάδους απορριμμάτων, ημι-πεζοδρομημένη Τσιμισκή και πεζοδρομημένη Λ. Νίκης, τραμ και ανθρώπους να αναπνέουν καθαρό αέρα. Με ποιότητα για τον πολίτη, με αγάπη για το περιβάλλον, με αγάπη για τη ζωή στην πόλη. Τα δέντρα, που δια μαγείας έβλεπα να χάνονται από τους δρόμους του κέντρου, να επέστρεφαν ξανά. Να κάνανε ίσκιο στα παγκάκια, που κι αυτά χάθηκαν. Να υπήρχαν υπαίθριοι μουσικοί που θα ομόρφαιναν της γωνιές αυτής της πόλης. Ξέρετε, στο Λονδίνο, ο Δήμος έχει δημιουργήσει ειδικές θέσεις όπου υπαίθριοι μουσικοί παίζουν την μουσική τους στο μετρό. Τη διαχείριση των θέσεων αυτών, ανά έξι μήνες αναλαμβάνει άλλος ραδιοφωνικός σταθμός, του οποίου είναι και η ευθύνη να επιλέξει τους πιο καλούς που θα τραγουδήσουν τα τραγούδια τους σε περαστικούς και ταξιδιώτες. Θα ήθελα να υπήρχαν όμορφα βαμμένα κτίρια (όμορφα υπάρχουν, βαμμένα όχι), που θα συντηρούνταν και με τη βοήθεια των τοπικών αρχών. Ναι, όπως στη Αθήνα, πια, όχι το Λονδίνο. Δεν περπατάει ο κόσμος, συνηθίζουν να λένε όλοι, αλλά πού να περπατήσει όταν παντού υπάρχουν αυτοκίνητα, καυσαέριο και άσχημα κτίρια.

Ρίξτε μια ματιά στο site της νέας μας οργάνωσης. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Έχουμε τη διάθεση για δημιουργία υπο-ομάδων και σε άλλες πόλεις. Υπάρχει ήδη Λάρισα.

Τους ταχυδρομικούς μου χαιρετισμούς.

Προ-θέρους λέξεις.

Περπατούσα αμέριμνος στον κεντρικό σταθμό του Λονδίνου, και παρατηρούσα, (με μία μικρη δόση ζήλιας για να είμαι ειλικρινής), τους ταξιδιώτες να περιμένουν το τρένο, που σε λίγες ώρες θα τους έβγαζε στο κέντρο της Ευρώπης. Άλλοι Παρίσι, άλλοι Βρυξέλλες. Και άλλοι, ποιος ξέρει που αλλού. Στα ακουστικά μου, έπαιζε το Summer Wine, τραγούδι που σημάδεψε το περασμένο καλοκαίρι του 2007 των Vile . Στα μάτια μου δε, περνούσαν εικόνες ανθρώπων που δεν φοβούνται το ταξίδι και που με την πρώτη ευκαιρία παίρνουν ένα από τα πολλά μεταφορικά μέσα για να γνωρίσουν νέα μέρη, νέους τόπους. Νέοι γονείς, με τα παιδιά είτε στην αγκαλιά, είτε στην πλάτη, ενώ άλλα δεμένα με ένα σχοινί για να απομακρύνονται αλλά.. ελεγχόμενα. Και μετά, είσαι ξαπλωμένος στον Ναυαγό (γνωστό beach-bar της Χαλκιδική, που ως γνωστόν σαν τη Χαλκιδική δεν έχει), και ακούς το διπλανό ζευγάρι να λέει μοιρολατρικά, «πού να πάμε τώρα διακοπές, το παιδί είναι μικρό, δεν μας το κρατάει η μαμά» και όλα αυτά, που όλοι μας έχουμε, είτε πει, είτε ακούσει. Ή ακόμα περισσότερο απεχθάνομαι τη δήλωση «ε, μα Νίκο μου, μόνοι μας, χωρίς τα παιδιά θα πάμε διακοπές, να χαρούμε λίγο ο ένας τον άλλο». Πόσες φορές δεν θέλησα να πεταχτώ και να διακόψω παρόμοιες συζητήσες ζευγαριών και να πω, «μέρα που περνάει δεν ξαναγυρνάει», και να διηγηθώ ιστορίες όπου εγώ και ο αδερφός μου μοιραζόμασταν το πίσω κάθισμα στα ταξίδια του μπαμπά και της μαμάς. Ταξίδια, που ομολογώ ότι δεν θα με αφήσουν ποτέ να μεγαλώσω. Ή δε θα αφήσω εγώ, ποιος ξέρει. Και θα θέλω να κρύβομαι σε εκείνο το πίσω κάθισμα, όπου λεφτά, δόξα, σπουδές κι επιτυχία, δεν είχαν καμμία σημασία. Μεγαλύτερη επιτυχία, ήταν λίγο περισσότερο κάθισμα και η επόμενη καντίνα στο δρόμο για το Ναύπλιο. Ένα Νάυπλιο, που πέρα από πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, είναι και η πρώτη πρωτεύουσα της δικής μου παιδικής αναζήτησης. Αυτό, ζηλεύω από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Δεν ζηλεύω ούτε τους μεγάλους δρόμους, ούτε τα καλύτερα αυτοκίνητα. Τους γονείς που, με μία άλλη μορφή μάρσιπου, κουβαλάνε τα παιδάκια τους μαζί, σε ταξίδια μακρινά που στο μελλον θα φαντάζουν σαν εικόνες από παραμύθι. Ένα παραμύθι, όπου στα αθώα μάτια των παιδιών οι γονείς θα φαντάζουν ισάξιοι σε γνώσεις, με τον Ρόμπερτ Λάνγκτον, τον ήρωα του Κώδικα Ντα Βίντσι.

Κάπου εκεί το Summer Wine τελείωσε, το τραίνο έφυγε παίρνωντας μαζί όλους αυτούς που τολμούν να προχωρήσουν και άφησε πίσω, όσους δεν χωρούν στην Ιστορία. Και όσους περιμένουν να ζήσουν το αύριο, ξεχνώντας το σήμερα.

Καλή εβδομάδα!