Mama gernaw.

Γερνάω. Το νοιώθω για πρώτη φόρά. Στα 28. Προτιμώ να πεθάνω ενώ έχω τις αισθήσεις μου και πλήρης διαύγεια κι όχι γέρος και ανήμπορος. Με θλίβει. Και το φοβάμαι. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι άνθρωπο να είναι τόσο ηλίθιοι και να ψηφίζουν  τύπους σαν το Σαακασβίλι και τον Ζορό. Έχω πιει και γι'αυτό γράφω έτσι. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω ανθρώπους που δεν πονούν με  τον πόνο του διπλανού τους. Έτσι πονάω περισσότερο.  Βλέπω τοίχους ψηλούς. Δεν βλέπω δένδρα. Δεν βλέπω χορτάρι. Νοιώθω την βρωμιά και την ασχήμια του κόσμου γύρω μου και θλίβομαι. Θέλω να αλλάξει. Ξέρω πως δεν μπορεί.  Αλλά προσπαθώ. Θέλω το blogging αληθινό. Αυτοί που με διαβάζουν είναι, και τους αγαπώ. Υποστηρίζω τον Ομπάμα για πρόεδρο. Ακόμα κι ας πιστεύω πως οι Αμερικάνοι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν τη δημιουργία μιας μεγάλης Αλβανίας. Δεν φοβάμαι. Ακόμα κι αν ο κόσμος με φοβίζει. Πρωταγωνιστώ για να τον αλλάξω. Δεν μπορώ να πιστέψω πως συμβιβάζομαι. Δεν θέλω να γεράσω. Χωρίς νόημα.  Θέλω όλα να αλλάξουν. Δεν μπορώ την βρωμιά στην πολιτική. Δεν μπορώ το βόλεμα των αριστερών. Προδότες. Δεν αντέχω τους οικονομημένους Συνασπιστές. Με φρικάρουν οι πορτοφολάκηδες του Πασοκ. Δεν είναι πολλοί. Αλλά είναι δυνατοί. Εμείς μπορούμε να γίνουμε περισσότερο. Θέλω να βάλω χρώμα στη ζωή.  Θέλω να ομορφήνω την καθημερινότητα. Μπορώ; Τουλάχιστον θα προσπαθώ.

Το κορίτσι, το vespaki μου κι εγώ!

Ο πρωτο-φθινοπωρινός ταχυδρόμος είναι αφιερωμένος στον αιώνιο έρωτα: αυτόν, με την καινούρια μου Vespa S. Πραγματική κυρία και σωτήρας μου για τα δύσκολα πρωινά, κατά την προετοιμασία του Soul Bar στην Καλαποθάκη. Από τις 7 (περίπου) του Σεπτέμβρη, θα τα λέμε εκεί. Η καινούρια Vespa, μου έδωσε μία καινούρια άποψη για την πόλη. Γι’ αυτό από εδώ και πέρα, μιμούμενος τον αξέχαστο Αντώνη Τρίτση, θα παροτρύνω όλους τους Δημάρχους να κινούνται με δίκυκλα. Ο λόγος απλός. Αντιλαμβάνεσαι την πόλη, όπως πραγματικά είναι. Την κατάντια των δρόμων, την έλλειψη πρασίνου και parking, αλλά συγχρόνως, αντιλαμβάνεσαι ευκολότερα όλα τα καινούρια που φτιάχνονται και όλα τα παλιά που χάνονται.

Μία από τις πρώτες κατακτήσεις με τη Vespa μου, ήταν το Blé, ψωμί & γλυκά, στην διασταύρωση Εγνατίας και Π.Π. Γερμανού. Το γνωστό κατάστημα στο ισόγειο της σχολής ΠΑΣΤΕΡ, που για χρόνια ήταν γιαπί. Άξιζε την αναμονή. Ένα από τα λίγα μαγαζιά, -στη χώρα-, που είναι διακτινισμένο κατευθείαν από το Hampstead του Λονδίνου. Αριστουργηματικά φτιαγμένο ψωμί, τυροπιτοειδή, και πίτσες. Σ’ αυτό όμως, που δίνει ρεσιτάλ είναι τα κρύα sandwich. Μοναδικό, φρέσκο ψωμάκι με σπόρους ή χωρίς, φρέσκα ή ψητά λαχανικά και αλλαντικά όλων των ειδών. Αν κινηθείτε μεταξύ 09.00 και 10.00 πιθανόν να με συναντήσετε εκεί – αφού φυσικά έχετε προσέξει την κόκκινη Vespa, παρκαρισμένη έξω από την είσοδο στην Π.Π. Γερμανού. Η βιομηχανική διακόσμηση με έντονο το στοιχείο του ξύλου, με κάνει να ονειρεύομαι πως κάποια μέρα θα λειτουργήσει και ως brunch meeting place. Παιδιά, μήπως να το σκεφτόσασταν; Τα δύσκολα πρωινά του Σαββατοκύριακου θα ερχόμαστε κατευθείαν από το Soul.

Με την vespa μου, επίσης, ανακάλυψα πως, σαν άλλη σπηλιά του Αλαντίν, το «Σουσάμι Άνοιξε», στο 33 της Ιουστινιανού, –στην καρδιά του κέντρου- προσφέρει απίθανα βιολογικά προϊόντα. Και προωθεί το γούστο μας στη μάχη κατά της κακογουστιάς. Στον ίδιο δρόμο, -μιας και κάνατε τον κόπο να τραβηχτείτε μέχρι εδώ- από την άλλη μεριά της Αριστοτέλους, στον πεζόδρομο, βρίσκεται, το Κρίταμο. Καφετέρια με αποκλειστικά βιολογικά προϊόντα. Από τσάι μέχρι bio-cola! Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Ινδικό έχετε δοκιμάσει; Όχι; Καιρός να δοκιμάσετε! Αν ναι, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Καλό το κινέζικο, αλλά με την ινδική κουζίνα, σας ανοίγεται ένας καινούριος κόσμος. Πολύ μεγαλύτερος. Περίπου 1 δις φορές. Όσο και ο πληθυσμός της Ινδίας. Θυμάμαι τον συγκάτοικό μου στην Ιαπωνία, να μου διηγείται, πως η ινδική κουζίνα βασίζεται αποκλειστικά στη γη. Ακόμα και το κρέας, μου έλεγε, εμπλουτίζεται με τόσα αρωματικά, με αποτέλεσμα να γεύεσαι κάτι το διαφορετικό! Για ινδική κουζίνα σας προτείνω το σαν Ινδία εστιατόριο -Nargis- που βρίσκεται κρυμμένο στην Αλεξ. Σβώλου. Αν χρησιμοποιείτε GPRS, σας εγγυώμαι πως δεν θα το βρείτε μιας και είναι τοποθετημένο -σε ένα αδιέξοδο- στην Καπ. Πατρίκη 18. Αν χρησιμοποιείτε τα μάτια σας, είναι το αδιέξοδο στενάκι απέναντι από το σινεμά «Έσπερος» της Αλεξ. Σβώλου. Αν πάλι δεν σας αρέσει η πολυεθνική κουζίνα και είστε 100% Έλληνας με εμμονή στις ελληνικές γεύσεις, σας έχω πάλι πρόταση. Σουτζουκάκι με 3 αστέρια Michelin. Στη Σοφούλη 77. Στον παλιό καλό Κρόνο. Χωρίς να θέλω να αδικήσω τα υπόλοιπα πιάτα, το σουτζουκάκι και το συκώτι κάνουν την διαφορά. Ιδανικό περιβάλλον, σε μια Σοφούλη που γίνεται κέντρο απόκεντρο και θα πρωταγωνιστήσει τα μεσημέρια, αλλά και τα ήσυχα βράδια του φθινοπώρου που έρχεται. Και επίσης, είναι σε ακτίνα που μπορείς να μεταβείς με το vespaki, καλή ώρα..

Αγαπημένος δρόμος δικός μου και της Vespa, –με πίσω, εκείνη-, είναι η Αγ. Δημητρίου. Διότι, έχει πρώτον σκιά και δεύτερον χίλια μικρά καφεστιατόρια χωμένα στα δεκάδες σοκάκια δεξιά και αριστερά. Αγαπημένο και των τριών (δικό μου, εκείνης και της vespa) είναι η Πρίγκηπος στην Αγίου Παύλου, που σε ταξιδεύει σε μέρη πολίτικα! Ίσως να φταίει το Τουρκικό Προξενείο, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Λίγο πιο κάτω, συνεχίζοντας την βόλτα -με μία ακριβώς γκαζιά- πέφτεις πάνω στο εστιατόριο Οινοχόοι και εκεί τελειώνει η βραδιά. Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με καλό κρασί και σαλάτες μοναδικές.

Κάπου εκεί η μέρα κλείνει. Παίρνω την vespa μου, το κορίτσι μου και βουρ για το σπίτι.

Εμπρός προς τα πίσω τραβάμε.

Ο Αύγουστος ήταν πολύ απαιτητικός μήνας. Επιθυμούσε/εί διακαώς να κερδίσει τη θέση του στην Ιστορία. Από τη μία, η πολεμική σύρραξη της Γεωργίας και της Ρωσίας, που άφησε πίσω του ένα νέο ψυχρο-πολεμικό κλίμα και πολλούς νεκρούς, και από την άλλη η Ολυμπιάδα του Πεκίνο, που πέρα από τα εκατομμύρια «εγχώρια θύματα» στο βωμό της προετοιμασίας, άφησε πίσω του το πληγωμένο γόητρό μας. Η Ελλάδα, παρά τα λίγα αλλά αξιέπαινα Ολυμπιακά μετάλλια που κέρδισε, κατέκτησε και την πρώτη θέση στους ντοπαρισμένους αθλητές. 15 διάσημοι αθλητές στο σύνολό τους. Εδώ, ακριβώς, εγώ διερωτούμε: δεν μπορούμε να ντοπάρουμε τους πολιτικούς μας για να έχουμε καλύτερες επιδόσεις; Ή μήπως, να ντοπάρουμε τους ψηφοφόρους όταν οδηγούνται στις κάλπες, για να ψηφίζουν με μεγαλύτερη σύνεση; Βλέπετε, με την ίδια ελαφρότητα με τη δική μας, ψήφισαν και οι φίλοι μας οι Γεωργιανοί. Έτσι, οδηγήθηκαν σε έναν αναίτιο πόλεμο με πολλά αθώα θύματα. Απλούς ανυποψίαστους πολίτες. Στο βωμό της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας.

Ο Σεπτέμβριος στη Θεσσαλονίκη έρχεται πάντα με τους καλύτερους οιωνούς. Κυρίως, με την Διεθνή Έκθεση. Ο χώρος της οποίας ξεπροβάλλει στο κέντρο της πόλης σαν άλλη τσιμεντούπολη. Κι εγώ, μένω πάντα, με την ίδια απορία: είναι τόσο δύσκολο να δενδροφυτέψουμε τον χώρο της Εκθέσεως ώστε πέρα από εμπορικό πανηγύρι, να αποτελεί και πνεύμονα οξυγόνου για το ερημοποιημένο κέντρο τούτης εδώ της πόλης; Μια πόλη, χωρίς αξιοποιημένους χώρους πρασσίνου, με λιγοστούς χώρους στάθμευσης και με ολοένα αυξανόμενα κυκλοφοριακά προβλήματα. Αυτά όλα συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη, καθώς στο τέλος του 2008, το 50% του πληθυσμού της γης θα κατοικεί –για πρώτη φορά στην ιστορία- σε πόλεις.

Σας καλημερίζω με ένα απόφθεγμα του Ισοκράτη, που ακούγεται, σήμερα, πιο επίκαιρο από ποτέ: η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδιαμονία. Και την πολιτική ως μέσο πλουτισμού, θα προσθέσω εγώ.