6 Οκτωβρίου 2008

Ο ταχυδρόμος της φυλακής.

Σήμερα είμαι πιο άντρας. Έτοιμος να διηγηθώ ιστορίες σκληρές. Κι ας μην έχω πάει στρατό. Στρατός και φλωριές. Ο ταχυδρόμος έκανε στη στενή. Έκανε καινούριους φίλους. Έμαθε πολλά. Τώρα είναι πιο έτοιμος να διοικήσει. 
Οκτώβριος 2000. Τραπέζι με τον τότε πρωθυπουργό της Γαλλίας. Nicola!  Tu es magnifique! Grece es tres forte! 
Οκτώβριος 2008. Πλατεία Αριστοτέλους. Αυτόφορο. ΓΙα ανύπαρκτη παράβαση. Αλλά, πού να βγάλεις άκρη με Έλληνες Επιθεωρητές Κάλαχαν. 
Έτσι, βρέθηκα αντιμέτωπος με έαν σύστημα που σε κάνει εγκληματία σε μια νύχτα. Έμαθα, πώς βάζουν τα ναρκωτικά στη στενή. Πώς συμπεριφέρονται οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Πώς το γαμω-σύστημα δεν σε βοηθά να ξεμπλέξεις. Σε παρασέρνει. Σε τσακίζει. Σε σπρώχνει στα ναρκωτικά. Στην παραμύθα..
Κι εγώ εκεί. Σαν άλλος Καζατζάκης, να οσφραίνομαι την ψυχοσύνθεση αυτών των πληγωμένων, από τη ζωή, ανθρώπων. Άνθρωποι, που η κοινωνία είναι έτοιμη να κατασπαράξει. Κι εγώ εδώ. Πιο πεισμωμένος για τα πολιτικά. Για αυτούς. Γιατί από μικρός το κορμί μου με πονούσε όταν ένοιωθα τον πόνο των άλλων. Άυτό είναι μόνο η αρχή. Η εβδομάδα που μας ήρθε, θα περιλαμβάνει πολύ ψυχανάλυση. Πολύ στοχευμένη κριτική σε ένα ΠΑΣΟΚ που έκανε λάθη, αλλά προσπάθησε και σε μία ΝΔ, που απλά έκανε πολλά λάθη. Εγώ θα τα αλλάξω. Απλά.-


  

2 Οκτωβρίου 2008

Θεσσαλονίκη1912. Πότε θα απελευθερωθούμε ξανά;




Μία πολύ minimal εκδοχή, κατά τα λεγόμενα του Νίκου Λέτσα, των χώρων πρασίνου στο Μητροπολιτικό Δήμο.. Εγώ θα προτιμήσω την avant garde, που περιλαμβάνει δέντρα, φυτά, κούνιες, λουλούδια και όμορφα παγκάκια..

1 Οκτωβρίου 2008

Πάνος Θασίτης

Ένα tribute, σε έναν άνθρωπο που η σκληρή πραγματικότητα τον απομάκρυνε από τα εγκόσμια και επικοινωνούσε με αυτήν μέσω του έργου. Τα λόγια είναι περιττά:

Άσε με να πιστεύω
Πως μπορούμε να κινήσουμε από δω
Όπου μασούμε τον ήλιο με τα δόντια μας
Και διώχνουμε το φως απ' τα δωμάτιά μας ως να μας λησμονήσει.
Εδώ τα ξέρουμε και τα μισούμε όλα
Σας τις χαρακιές του προσώπου μας
Και σαν τους τάφους τους οικογενειακούς
Όλο πικρή σοφία
Σαν την πανάρχαιη Καλημέρα
Χάρτινο χαμόγελο και προδοσία κι' επιμονή.

*

Άσε με να πιστεύω
Πως πέρ' από το σύρμα του ορίζοντα
Δε θα μας αγαπούν μήτε θα μας αρνιούνται,
Να πιστεύω
Πως υπάρχει αλλού ένα δέντρο
Άξιο για τα νεύρα του κεραυνού
Ένα μαχαίρι που δε γνώρισε σπλάχνα
Κι' ένα ποτήρι μ' απρόσιτα χείλη
Να πιούμε!

Στην ελπίδα μιας άλλης Θεσσαλονίκης.. Δεύτερη πολιτική δέσμευση!