I have a brother name Lee. He looks just like me.

Μεσημέρι Τετάρτης. Σε μια μπάσταρδη μέρα. Μεταξύ καλοκαιριού, φθινοπώρου και χειμώνα. Αν με ρωτούσες έστω αν πονάω, θα σου 'λεγα ναι. Με τον ήλιο να εκενυρίζει πιο πολύ την εκνευρσμένη μου φύση. Citizen cope στο mp3. Να ζήσει το offradio. Κι εγώ να πονώ πιο πολύ ακούγοντας το κομμάτι. Να περπατώ. Αλλά να παραπατώ. Να πετώ αλλά να μην κουνώ τα χέρια. Να φωνάζω, αλλά να μην μ'ακούς. Να καταριέμαι. Αλλά να μην με ακούν. Σαν σε γυάλινο τοίχο, πίσω από το φράχτη. Σαν πρωταγωνιστής στον Άμλετ, με τον Jude πρωταγωνιστή, αλλά εμένα να κινούμε ανάμεσα στους ηθοποιούς. Να μην με βλέπουν. Να παίζουν. Οι θεατές δεν αντιδρούν. Είμαι ζωντανός ή κομάμαι. Ονειρεύομαι ή εχω πεθάνει. Φωνάζω ή η φωνή δεν μου βγαίνει. Θέλω να βρω αυτόν που μου μοιάζουν σε αυτό τον άπειρο κόσμο, που με την ασημαντότητά μας γινόμαστε σημαντικοί. Αγάλματα. Να μας κουτσουλούν. Μάρτυρες να μας προσκυνούν. Άνθρωποι να μας αγαπούν. Γιατί γεννήθηκα εδώ; Δεν θα ήθελα να έχω γεννηθεί πουθενά αλλού. Γιατί να μην θες να είμαστε μαζί. Έτσι. Χωρίς αλλά. Μόνο με την αγάπη. Φοβάμαι πως δεν θα ζήσω για πολύ. Πονάω αλλά είμαι και περίεργος. Χορο-πηδάω αλλά δεν με βλέπεις. Φωνάζω αλλά δεν με ακούς. Θέλω να πάρω τους δρόμους. Δεν θέλεις. Θέλεις να πάρεις τα βουνά. Φεύγω πρώτος. Η θάλασσα εκεί. Ο Θεός πιο πέρα. Ο τραγουδιστής ανάμεσα σε όλα. Ταινία με όμορφο τέλος. Το τέλος. Εκεί, εσύ. Εγώ εδώ. Δεν μπορώ. Βγάλε με από αυτό. Έχω χαθεί. Δεν με βρίσκω. Η ζωή μου θα μπορούσε να είναι απλή. Είναι. Ίσως όχι. Μην μου δίνεις επιλογές. Δεν θέλω επιλογές. Όχι άλλες αποφάσεις. Θέλω να με σώσεις. Σώσε με. Δεν θέλω να το ζητάω, δεν θέλω να μιλάω. Θέλω ένα εισιτήριο. Διπλό. Παράτα τα όλα. Μπορείς; Μπορώ. Πάμε; Για πού; Για παντού...

Cop on Hot Action.

Όταν η ανικανότητα των dioikhtwn ths astinomias μεταφράζεται σε μια μανία ενοχοποίησης των πολιτών της χώρας και αυτοφορολαγνεία, τότε η κατάσταση αναδεικνύει τη μεταμόρφωση της κοινωνίας σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι, που νομοταγείς και παράνομοι μπλέκονται σε ένα κουβάρι αλληλεπίδρασης. Ο νεο-συντηρητισμός και η σεριφοποίηση των αμόρφωτων γαλονάδων δημιουργεί μια φοβερή αναταραχή στην κοινωνία που ούτε αποτελεσματική είναι, αλλά ούτε και συνετή. Η μετά-Πολύδωρα εποχή χαρακτηρίζεται από έναν αχαλίνωτο αυταρχισμό των βαθμοφόρων και μη, αξιωματικών που συμπεριφέρονται στους πολίτες σαν εγκληματίες. Τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχει φυσικά και η πολιτεία, που έχει δώσει αυτό το δικαίωμα σε μικρούς δικτατορίσκους γαλονάδες.

Σε μια βραδιά στο αυτόφωρο λοιπόν, έμαθα πού πουλούν ναρκωτικά, πώς μπαίνουν αυτά στη φυλακή, πως η αστυνομία τιμωρεί τους αντιφρονούντες μη ευνοημένους της κοινωνίας αλλά και πως με λίγα ευρώ αγοράζεις τα πάντα μέσα στη φυλακή. Ότι σε δέρνουν 3 μέρες όταν φτάσεις στη φυλακή και σου βάζουν το μισό γκλοπ στον -ξέρεις πού- με την απειλή ότι αν δεν συμμορφωθείς με τους δεσμοφύλακες/άγγελους του τσάρλι, θα σου βάλουν και το υπόλοιπο. Επίσης, έμαθα ότι υπάρχει δουλειά με τίτλο αυτοφοράκιας -και ναι η αστυνομία το δέχεται- μάλιστα ακριβοπληρώνονται και έχουν και σωματείο. Και φυσικά ότι οι αστυφύλακες είναι γαμώ τα παιδιά αλλά τί να κάνεις. Με μεγάλη άνεση στο κελί του κρατητηρίου θα μπορούσα να πάρω ναρκωτικά, μιας και όπως πληροφορήθηκα, υπάρχουν τύποι που μπαίνουν στο κρατητήριο μόνο και μόνο για να πουλήσουν παραμύθα. Ναι το έμαθα και αυτό. Την ηρωίνη τη λένε παραμύθα. Γιατί σε παραμυθιάζει..

Τώρα, για το ότι σε βάζουν στο κελί και μπορεί να σε σφάξουν στον ύπνο σου κανείς δεν νοιάζεται. Επιτέλους, ας ξυπνήσει η πολιτεία. Τα διοικηκά πρόστιμα πώς μπορεί να διώκονται με προσωποκράτηση. Τα πράγματα είναι σοβαρά, το κράτος είναι υπο α-κυβερνησία. Οι πολιτικοί νοιάζονται για την conoma και όσοι δεν το κάνουν, καίγονται. Οι έντιμοι πολιτικοί όμορφα καίγονται..-

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Χρόνια Πολλά στους απανταχού ταχυδρόμους.

* ps. συγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά σύντομα θα έχω νέα από το κελί 33. Τώρα, βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση. Να ζει κανείς, ή να μη ζει..