Και μαζί και μόνος!

  

Ο Γενάρης ήταν παραδοσιακά ένας ήσυχος μήνας. Πόσο ήσυχος μπορεί νa είναι ένας μήνας, όμως, όταν περνάς το χρόνο σου στο Soul, παρακολουθείς τη Μήδεια του Παπαϊωάννου και κερδίζεις, από Βρετανικό διαγωνισμό, το ολοκαίνουριο It’s Not Me, It’s You της ερωτεύσιμης Lily Allen. Μμμ… Καθόλου! Α! Ορκίσαμε και τον νέο μεσσία -βλέπε Ομπάμα- Πρόεδρο της Αμερικής. Άκου τώρα: να προσπαθείς να σώσεις την Αμερική από χρεωκοπία, να δώσεις χρήματα στους φτωχούς, να επιχορηγείς τους πλούσιους για να μην κλείσουν τα εργοστάσια τους και να σώσεις το παγκόσμιο περιβάλλον! Ταυτόχρονα! Τι σας είπα; Μεσσίας..

Μεσημέρι Δευτέρας. Βροχερής. Μελαγχολικής. Εγώ, πιστός στην δίκυκλη θεά. Την κόκκινη Vespa μου. Παρά τις δικές της γκρίνιες. Φυσάει, βρέχει, θα κρυώσεις (όπως και κρύωσα). Εγώ εκεί. Στο καινούριο μου κινητό να ακούω τοThe Fear της μικρής Lily. Πόσο αληθινό και πόσο συνταρακτικό συναίσθημα σου δημιουργεί. Ιδιαίτερα, όταν το ακούς στη διαπασών και οδηγείς μηχανή. Αυτός ο καθαρός, παγωμένος αέρας να σου χτυπάει το πρόσωπο και να βλέπεις όλες τις εικόνες μπροστά σου. Σχολείο, παιδικές αναμνήσεις, φοιτητικά χρόνια, μεταπτυχιακό, Αγγλία, Ιαπωνία, Ισπανία, όλα μαζί στο μπλέντερ των καιρών. Των καιρών που αλλάζουν, ακόμα κι αν εμείς μένουμε ίδιοι. Αναλλοίωτη. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια άλλωστε, μόνο τρόπο να κοιτάνε, όπως έγραψε ο ποιητής.

Κατεβαίνοντας στο κέντρο με εγγλέζικη  συνέπεια, απόλαυσα έναν εκπληκτικό καφέ στο Νίκης 35. Ένα από τα λίγα ιστορικά μαγαζιά της πόλης, που δεν αλλοτριώθηκε στο πέρασμα του χρόνου. Πού αλλού; Στο 35 της Λεωφόρου Νίκης. Κατεβαίνετε λίγα σκαλιά και είστε μέσα. 

 Στη συνέχεια μιας και η ώρα είχε περάσει, κατευθύνθηκα με ταχύτητα σφίγγας (vespa=σφίγγα) στο ραντεβού μου με εκείνη, για το καθιερωμένο μας γρήγοροlunch break. Στο συνηθισμένο μέρος. Σε ένα μικρό θησαυρό κρυμμένο στα στενά της Αλεξ. Σβώλου. Το «Αργοφαγείο» (Απελλού 6). Τι να σας πρωτοπεριγράψω; Τα μαγευτικά ραβιόλι με γέμιση αχλάδι; Την καπνιστή μπριζόλα, την τηγανιά με πράσα ή τους τζιγεροσαρμάδες; Η συνοδεία από χύμα κόκκινο κρασί και ωραίες νοσταλγικές μελωδίες σε απογειώνουν! Συγχαρητήρια παιδιά!

Την παράσταση του μήνα που μας πέρασε όμως, έκλεψε μία… παράσταση. Αυτή, της Μήδειας 2, του Παπαϊωάννου, στο Παλλάς της Αθήνας. Σίγουρα μέσα στις 5 πιο άρτιες παραστάσεις που έχω δει ανά τον κόσμο. Όχι μόνο εγχώρια. Αριστουργηματική χορογραφία, λιτά αλλά φαντασμαγορικά σκηνικά, άρτια επιλεγμένη μουσική και φυσικά μαγευτικοί πρωταγωνιστές. Αν και δεν έχουν μείνει πολλές ημέρες που θα παίζεται, σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάρετε το αυτοκίνητο ή το αεροπλάνο και να κλείσετε μία θέση, πριν τις 15 Φλεβάρη, που πιθανότατα θα κατεβάσει αυλαία.

Κλείνοντας, θέλω να δώσω τα συγχαρητήριά μου στο σεφ των TGI Fridays για τα εκπληκτικά BBQ Chicken Wings με salary και την σαλάτα με φράουλες. Μια μαγευτική βραδιά με φίλους, πλαισιώθηκε από ένα δείπνο –όχι με κεριά- αλλά με άφθονες μαργαρίτες, cocktail και φτερούγες κοτόπουλου. Εύγε!

Η φαντασιακή τελετουργία της εξέγερσης, του Σπύρου Βούγια.

Καθώς κινούμαι καθημερινά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για τη δουλειά μου (στην οποία, παρεμπιπτόντως, βρήκα και πάλι, παρά τα μεγάλα προβλήματα, ένα χώρο στοιχειώδους εσωτερικής ηρεμίας και αξιοπρέπειας), παρακολουθώ τις διαρκείς μεταλλάξεις της φοιτητικής ζωής τα τελευταία χρόνια και προσπαθώ να κατανοήσω τα αίτια και τα σύμβολα της νέας ρητορικής που την εκφράζει.

 Ειδικά στο Πολυτεχνείο (και ακόμη περισσότερο στην πτέρυγα και τους χώρους της Αρχιτεκτονικής) έχει σταδιακά κυριαρχήσει και τελικά θεσμοθετηθεί και παγιωθεί μια νέα κατάσταση, που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε «κουλτούρα εξέγερσης» αν δεν είχε το μειονέκτημα να κείται αποκλειστικά σε φαντασιακό επίπεδο. Γκράφιτι και συνθήματα, επιτηδευμένο χάος, εφημερίδες τοίχου και πανώ, μεταβιομηχανική αισθητική στα όρια της εγκατάλειψης, αδέσποτα που συμβολίζουν τη μοναξιά και τη χαμένη επαφή με τη φύση και τα χαϊδεύουν τρυφερά παιδιά αραγμένα στο διάδρομο με ράστα ή πανκ αναφορές.

 Καθώς περνάω από μπροστά τους για το μάθημα και δέχομαι τα καχύποπτα και θυμωμένα βλέμματα τους, παλεύουν μέσα μου ανάμικτα αισθήματα. Από τη μια μεριά συμπάθεια, κατανόηση και ανεκπλήρωτη διάθεση για ένα διάλογο που δεν θα γίνει ποτέ γιατί οι ίδιοι δεν τον επιθυμούν. Κι από την άλλη θλίψη και οδύνη για τα ερείπια του δημόσιου πανεπιστημίου, την εργαλειακή σχέση των φοιτητών με τη γνώση, την έλλειψη περιεχομένου και νοήματος, την απειλή της βίας που εκρεμμεί παντού στο χώρο του υποτιθέμενου αλλά ανύπαρκτου ασύλου.

Πρόκειται για μια εμπειρία εκπτωτική γιατί επικρατούν μεταφυσικές αλήθειες που δεν πέρασαν ποτέ από την αντιπαράθεση επιχειρημάτων στα αμφιθέατρα αλλά επιβάλλονται από περιχαρακωμένες ομάδες. Γιατί δεν υπάρχει απορία ή αμφισβήτηση ούτε επιθυμία για μάθηση αλλά ούτε έρωτας ή, έστω, ανοχή για τις απόψεις των άλλων.

 Πιστεύω πως όλη αυτή η «κουλτούρα εξέγερσης», που, όπως θα λεγε κι ο Αλεξανδρινός ποιητής «μόνο στο μυαλό και στη φαντασία βρίσκεται» δεν είναι παρά μια τελετουργία ενηλικίωσης που καταλήγει σε βίαιη κοινωνική ενσωμάτωση. Όταν με το τέλος των σπουδών και την απαξίωση του πτυχίου οι ψευδαισθήσεις καταρρεύσουν και από την θαλπωρή της ιδρυματικής θερμοκοιτίδας του ασύλου βρεθεί ξαφνικά κάποιος χωρίς εφόδια στην ανοιχτή και αφιλόξενη στέπα της αγοράς.

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε και κινείται ακόμη με όρους επιστημονικού διαφωτισμού και όχι με προδιαγραφές επαγγελματικής κατάρτισης. Η εσωτερική του διάβρωση από την φαντασιακή τελετουργία της εξέγερσης που βιώνουν θεατρικά οι φοιτητές (και κολακεύουν ιδιοτελώς κάποιοι διδάσκοντες) υπονομεύει την ηθική και πνευματική του διάσταση και αδυνατίζει την αντίσταση του στις επιθέσεις που δέχεται από παντού.

Και για να εξηγούμαστε: μου αρέσει πολύ το πάθος και η ενέργεια των παιδιών και ζηλεύω τη δυνατότητα τους να ονειρεύονται και να απαιτούν τα πάντα. Άλλο όμως η αναπαράσταση και η απομίμηση ενός άλλου κόσμου και άλλο η κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας μέσω της γνώσης και η ανατροπή της.

* Ευχαριστώ τον ταχυδρόμο για την παραχώρηση του χωροχρόνου του σ'αυτό εδώ το blog.