Έλληνα με πληγώνεις (ΙΙ).

Με τη δημοσιογραφική αλητεία. Με την αποδόμηση του πολιτικού συστήματος. Κατηγορώ τους δημοσιογράφους. Τρέφονται με τη σάρκα της Δημοκρατίας. Με τη δύναμη της αδυναμίας τους να αποδειχθούν πιο δυνατοί από ότι τους γέννησε η δύσμοιρη μάνα. Με την απαξίωση της πολιτικής. Ναι, υπάρχουν και αξιόλογοι  πολιτευτές. Αξιόλογοι δημοσιογράφοι. Ξοδεύουν τις περιουσίες που δημιούργησαν με κόπο για να προσφέρουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.  Αν όμως το εκλογικό σώμα επιλέγει ρουσφετολόγους και ξανθιές δεν ευθύνεται το σύστημα. Ο κακός μας ο καιρός ευθύνεται. Και η ανανδρία μας. Άντρες γυναίκες. Για τη βίζιτα δεν σου φταίει η ζωή.  Δείξτε μου ένα μοντέλο που πεινάει. Για το πιο καινούριο μοντέλο SLK εκδίδονται. Και εμείς το επιτρέπουμε. Το ξέχνάμε. Το περνάμε στα ψηλά. Το αποδεχόμαστε.

Ακούω offradio. Δεν μου κάνει καλό. Γιατί με κάνει να σκέφτομαι την πραγματικότητα. Δεν γουστάρω τις ξανθιές παρουσιάστριες που πηδιούνται για καλύτερη εκπομπή. Και οι μελαχρινές. Δεν γουστάρω να σπάνε βιτρίνες στο Κολωνάκι και στην Εγνατία και κανείς δεν επεμβαίνει. Έχω μόνιμα ένα ρόπαλο Baseball κάτω από το κάθισμα του αυτοκινήτου. Των Yankees. Εκλιπαρώ να μου δοθεί μια ευκαιρία να το χρησιμοποιήσω. Δεν μου αρέσει η σύγχρονή ελληνική πραγματικότητα.

Από τα 17 ξοδεύω τα χρήματά μου για να την βελτιώσω. Δεν σπάω του συνανθρώπου το κατάστημα. Κατεβαίνω στις εκλογές. Χάνω. Πληγώνομαι. Ασπρίζουν τα μαλλιά μου πιο γρήγορα απ’ τη στεναχώρια. Παρόλα αυτά δεν τα σπάω. Τα σπάω μόνο σ’ αυτούς που τα σπάνε. Αλλά  κυρίως στους γονείς τους. Το μόνο πράγμα στον κόσμο για το οποίο δεν χρειάζεσαι άδεια. Το πιο σημαντικό. Ο κάθε μαλάκας γίνεται γονιός.

Εξοργίζομαι. Πνίγομαι που μετά από 5 χρόνια ξεχνάμε ότι κάποια έκανε βίζιτα και πήρε το Mercedes. Κάνει οικογένεια. Κι αν εσύ το θυμάσαι. Είσαι μικρόψυχος, σου λένε. Καίγεται όλη η Ελλάδα. Μου δίνουν 3000 ευρώ. Ξεχνώ τα δέντρα. Τα πουλιά. Τα φίδια άλλωστε ποτέ δεν πεθαίνουν. Ψηφίzω την ίδια κυβέρνηση. Καταστρέφει την οικονομία. Την αξιοπρέπεια.  Απογυμνώνει την εκκλησία. Απογυμνώνει το ισχυρό στοιχείο του Ελληνισμού. Συνεχίζω να τη στηρίζω. Είμαι μαλάκας.

Περπατώ στην Τσιμισκή. Περπατώ στην Oxford. Περπατώ στην Place de la Concorde. Περπατώ στην Via Veneto. Περπατώ στην Qeenza. Οι άνθρωποι διαφορετικοί. Οι άνθρωποι ίδιοι. Έλληνα με πληγώνεις. Με πληγώνεις γιατί έχεις χάσει την ελληνικότητά σου. Γι’ αυτήν που με σταματούσαν κάτι περίεργοι στο Τόκιο και με θαυμασμό με ρωτούσαν αν είμαι ギリシャ語.

Είμαι.  Και δεν θα αφήσω τα λαμόγια να με κάνουν να το απαρνηθώ. Θα έρθει πάλι ο καιρός, που ο ουρανός θα είναι (ο) πιο γαλανός.. 

Slumdog Millionnaire ή Αλλιώς το Εκατομμυριούxo Κοπρόσκυλο.

Το αποφάσισα. Ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνω όσο ακόμα ελέγχω τον χρόνο και το κορμί μου πρέπει να επισκεφτώ την Ινδία. Με φίλους διάσπαρτους σε 5 μέρη της χώρας του 1 δισ. ανθρώπων, απορώ με τον εαυτό μου πως δεν το έχω κανει. Η ταινία για τα slumdogs (ναι δεν μου αρέσει η λέξη κοπρόσκυλα) μου το υπενθύμησε. Θα ακολουθήσεις; Ευελπιστώ. Πόσο έυχομαι να καταλάβεις ότι το νόημα δεν κρύβεται σε κοσμικά πάρτι. Σε ψεύτικους ανθρώπους με στυλάτα ρούχα. Ή με στυλάτους ανθρώπους με ψεύτικες ψυχές. Δεν θέλω να τους σφίγγω το χέρι. Με λερώνουν. Θέλω τα slumdogs να τα καταφέρνουν.
Η ταινία, αποτελεί μία ωδή στο Ινδικό Όνειρο. Να καταφέρουν τα παιδιά των παραγγουπόλεων την διαφυγή. Με την κοπέλα που αγαπούν. Με τη ζωή μπροστά τους. Η ταινία με πείσμωσε να πολεμήσω την ζητιανιά. Να συνεχίσω.Ναι, όσοι παρακολουθήσουν την ταινία θα καταλάβουν. Με το να ενισχύουμε τους επαίτες, ενισχύουμε τον ξυλοδαρμό μικρών παιδιών, όταν φέρνουν λίγα λεφτά. Ενισχύουμε τον τραυματισμό τους, γιατί ο πονεμένος πουλάει. Πονάω κι εγώ όταν βλέπω την μπροστινή Mercedes να ανοίγει το παράθυρο. Να δίνει λεφτά στο παιδάκι των φαναριών. Για να ξεπλύνει τις δικές του ενοχές. Τις δικές του αμαρτίες. Αμαρτάνει περισσότερο. Δεν θα ξεχάσω, πως πριν κάποια χρόνια στον Βαρδάρη έβλεπα έναν τύπο να οργανώνει 9-10 παιδάκια 7-8 χρονών και να τα διώχνει προς τα φανάρια. Εξοργίστηκα. Σκέφτηκα να τον πλακώσω. Δείλιασα. Το μετανοιώνω ακόμη. Την επόμενη θα τον κυνηγήσω.
Η ταινία είναι καταπληκτική από κάθε άποψη. Εικόνες. Ηθοποιοί. Σκηνικό. Σκηνοθεσία. Μουσική. Η Ινδία είναι μαγευτικός προορισμός. Για τη φιλοσοφία. Για το διαφορετικό. Για το ιδιαίτερο. Απλά μην παρανομήσετε. για το καλό σας.

Να τη δείτε. Άξιος ο θείος Όσκαρ.