Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. This is the question. To live or not to live in this country.

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από την τελευταία μου επίσκεψη στο Λονδίνο. Οι αποσκευές μου, στην επιστροφή, δεν περιείχαν τίποτα άλλο, πέρα από τις αναμνήσεις της καλύτερης παράστασης των τελευταίων χρόνων. Α! Και από την ανάμνηση της συντροφιάς της Sienna Miller, που συμπτωματικά, έβλεπε την παράσταση από διπλανό κάθισμα. Ο Michael Grandage, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής των Donmar Theatres, μαζί με τον Jude Law, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μία παράσταση που αποτελεί σταθμό στα θεατρικά δρώμενα του Λονδίνου. Εκπληκτικά σκηνικά, φώτα και ειδικά εφέ, που δίνουν μια μοναδική αίσθηση του χώρου και του χρόνου στον οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα. Μου έφερε πολλές φορές μνήμες από Ελλάδα. Όχι θεατρικά, μιας και οι σκηνές μας, κρατικές και μη, υπολείπονται ιδιαίτερα αυτών της Βρετανίας, αλλά κοινωνικοπολιτικά. Εάν ευσταθούν δε, οι φήμες, για τον επόμενο καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ, τότε μάλλον μας καταδικάζουν σε καλλιτεχνική ένδεια και θεατρικό σκοταδισμό. Κάτι είναι σάπιο στο Bασίλειο της Δανιμαρκίας, φαίνεται να λέει το φάντασμα του δολοφονημένου πατέρα του Hamlet, κάτι είναι σάπιο στο κράτος των Ελλήνων, προσθέτω εγώ. Κι ας μην είμαι φάντασμα. Προς το παρόν.

Ο Jude Law, αποδεικνύει το υποκριτικό του υπόβαθρο, με τον καλύτερο τρόπο. Το βάθος και το μέγεθος του ρόλου, είναι εύκολο να οδηγήσουν τον ηθοποιό σε υπερβολές και παραστρατήματα, αλλά υπό την σκηνοθετικές οδηγίες, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες του West End, ο πρωταγωνιστής απογειώνεται. Η γλώσσα του έργου δεν είναι και η πιο εύκολη. Όμως, το συναισθηματικό ταξίδι, στο οποίο υποβάλλεται ο θεατής, βάζει τη γλώσσα σε δεύτερο πλάνο. Κάποια πράγματα, τα κατανοείς καλύτερα με το συναίσθημα. Αριστουργηματικές οι ερμηνείες ολόκληρου του καστ, που κάνουν το Λονδίνο να παραμιλά. Οι τρεις ώρες και τα σαράντα λεπτά που διαρκεί η παράσταση, περνούν σαν ημίωρο. Η Οφήλια, πραγματική κούκλα, και πρόβατο για σφαγή, θυμίζει όλους αυτούς, που δείχνουν μια διάθεση αυτοθυσίας για να σώσουν, σήμερα, τη χώρα από τη στασιμότητα και τη σαπίλα. Εις μάτην. Στο τέλος θα πνιγούνε, όπως και η αγαπημένη του Hamlet. Ή να γράψω για τον τρόπο διαδοχής στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας; Θυμίζω πως ο αδερφός του Βασιλιά, δολοφονεί τον αδερφό του, παντρεύεται τη νύφη του και βασιλεύει τη χώρα. Σας θυμίζει κάτι; Ή απλά, επειδή εμείς επειδή δεν μετράμε νεκρούς, είμαστε καλύτεροι; Μα εμένα τούτη η διαδοχή με έχει τρομάξει, που τραγουδά και η Άλκηστις. Η ουσία είναι πως στο κορυφαίο αυτό, Σαιξπηρικό έργο, στο τέλος όλοι πεθαίνουν. Ενώ, εμείς, δεν το θέλουμε. Θέλουμε να ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία, που εξελίσσεται. Και όχι, μέσο poke και tag.

Εν αναμονή λοιπόν, του Winter’s Tale, με τον Ethan Hawke, σε σκηνοθεσία Sam Mendes στις 21, 22 Αυγούστου και της Φαίδρας, με την Helen Mirren, σε εκδοχή Ted Hughes και σκηνοθεσία Nicholas Hytner, στις 10, 11 Ιουλίου. Στην Αρχαία Επίδαυρο, φυσικά, πού αλλού. Καλό καλοκαίρι.

St John restaurant - Spitafields

Το εστιατόριο βρίσκεται στην καρδιά των Spitafields. Μια ανάσα από το City, και το σταθμό του Tube, που έχει το ίδιο όνομα με γνωστή ομάδα του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Liverpool street. Ο ταχυδρόμος με τη γνωστή, πλέον, παρέα του Λονδίνου, τον Κλέων, με νέο entry τον Νίκο του Banquet και τον Κάρολο, που απολαμβάνει την οικονομική κρίση του Λονδίνου, απορροφώντας αέρα στα καταπράσσινα πάρκα της πρωτεύουσας της Γηραιάς Αλβιώνας. Η τσαπερδόνα, αυτή τη φορά δεν ήταν εκεί. Η παρέα ήταν πιστή στο ραντεβού της και παρότι σπάνιο για Έλληνες, ήταν όλη εκεί στην ώρα τους. 19.30. Sharp.

Το εστιατόριο, βρίσκεται μια ανάσα από τη θρυλική Brick Lane, ακριβώς απέναντι από την πιο hot αγορά των Spitafields. Εκεί, που νέα ταλέντα γεννιούνται. Ανακαλύπτονται. Ανοίγουν τα φτερά τους για μια μεγάλη καριέρα. Εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο κάτάστημα των All Saints. Η μόδα, που μεταμόρφωσε τον ταχυδρόμο. Κάπου εκεί, έδωσα και την υπόσχεση πως, στην κεντρική προεκλογική μου ομιλία (όταν με το καλό γίνει), θα εμφανιστώ με starakia. Έτσι, για να σηματοδοτήσουμε την αλλαγή που θα φέρουμε. Το εστιατόριο/φούρνος/brunch βρίσκεται στο 94-96 της Commercial Street, δίπλα ακριβώς από ένα εκπληκτικό νεό σχεδιαστή, το όνομα του οποίου αγνοώ.

Στην είσοδο του εστιατορίου μας περίμενε ο ένας εκ των δύο ιδιοκτητών, ο Fergus Henderson, του οποίου τη φιλοξενία απολαύσαμε δεόντως. Το περιβάλλον, θύμιζε ένα παλίο κρεοπωλείο με τις δαγκάνες να υπάρχουν, ακόμα, στον τοίχο. Η κουζίνα ανοιχτή για το περίεργο κοινό, αν και κρίνοντας από τους πελάτες, όλοι ήταν πεπεισμένοι για την ποιότητα και τις συνθήκες.

Το τραπέζι μας ήταν έτοιμο, στο 14ο καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο, κατά τον οδηγό του St Pellegrino. Η so charming σερβιτόρα (έχω διατυπώσει πολλές φορές την πεποίθεσή μου να γράψω ένα βιβλίο, που θα περιγράφει τους τύπους της σερβιτόρας, που ερωτευόμαστε ανά ηλικία - αυτή ήταν παντός καιρού-), μας κατάλαβε από την αρχή, πως είμασταν εκλεκτοί πελάτες. Τουτέστιν θα φάμε καλά. Το εμφιαλωμένο νερό με πολλά παγάκια έφτασε στην ώρα του. Η παραγγελία για το κρασί έγινε σε χρόνο ικανοποιητικό και το πρώτο μπουκάλι μας, ήταν ένα Vin De Pays, Loire (2008). Ιδιαίτερα εύγεστο, φρουτώδες κρασί, με χαμηλή οξύτητα και ιδιαίτερη επίγευση κυρίως βανίλιας και εσπεριδοειδών. Τί λέω τώρα. Ωραίο κρασί.

Με την άφιξη του κρασιού, ήρθε μπροστά μας και η κάρτα με τα φαγητά. Το εστιατόριο φημίζεται για εντόσθια, καρδιές σπλήνες κτλ. Ελληνική ταβέρνα, δηλαδή. Απλά, με προδιαγραφές.

Το πρώτο πιάτο που κατέφτασε ήταν κρύο. Χοιρινή σπλήνα σε ρολό, μαγειρεμένο με βότανα και σερβιρισμένο απευθείας από το ψυγείο. Ενδιαφέρον πιάτο, αλλά δεν μας απογείωσε. Ευτυχώς, τα πιάτα άρχισαν να καταφθάνουν με γεωμετρική άνοδο. Έτσι, σε λίγα λεπτά μπροστά μας βρισκόταν, οι καρδιές πετεινού, το φουά γκρα πάπιας αλειμένο σε φρυγανισμένο ψωμί, συκώτι μαριναρισμένο και σωταρισμένο στο ζουμί του, πράσσινα φασόλια με σαλάτα και χοιρινά φιλετάκια στο αίμα τους. Ταυτόχρονα, ήρθε η πράσσινη σαλάτα, μαζί με τα άγρια βότανα. Κάποιες επαναλήψεις γίνανε. Όλα τα πιάτα, μηδενός εξαιρουμένου ήσαν καταπληκτικά. Πανδαισία γεύσεων, ακόμα και αν ένοιωσα ολίγον ως πρωτόγονος, τρώγοντας τόσα πολλά εντόσθια. Κοντά σε όλα αυτά, έφτασε και το δεύτερο κρασί, ένα Bourgogne Rouge του 2007. Για τέλος, έφτασε η ολόκληρη χήνα, που σιγοβράζονταν σε φούρνο με ξύλα για περισσότερο από μία ώρα, την οποία και τιμήσαμε δεόντως, παρά τα όσα είχαμε φάει μέχρι εκείνη την ώρα.

Έπειτα από δυόμισι ώρες οινοποσίας και κατάνυξης (βλ. φάγαμε τον περίδρομο) το επεισόδιο είχε ολοκληρωθεί. Οι τιμές λογικές, δεδομένου του μεγέθους του δείπνου, και της ιδιαιτερότητας του καταστήματος. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. (βαθμολογία: 9/10, το απόλυτο χάνεται λόγω ιδιαίτερης κάπνας, που επικρατούσε στο εσωτερικό).

Εν αναμονή στα επόμενα εγχειρήματα, λοιπόν, που όπως φαίνεται θα είναι πολλά,παρέα με τον Κλέων και όποιον άλλον πιστό, ακολουθήσει. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και καλή μας εβδομάδα.