Τρωάδες. Μια αλήθεια και ένας πόλεμος.

Την Πέμπτη, 2 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε η πολυαναμενώμενη πρεμιέρα της βασικής σκηνής του ΚΘΒΕ, με το κλασικό έργο του Ευριπίδη, Τρωάδες. Ήμουν ιδιαίτερα περίεργος, μιας και θα ήταν η πρώτη, ουσιαστικά, παράσταση της ναυαρχίδας του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, έπειτα από την αποχώρηση του κ. Τσακίρογλου. Το αποτέλεσμα, ικανοποίησε. Οι Τρωάδες, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη προβλημάτισαν το κοινό και κατάφεραν να πείσουν τους περισσότερους. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου οι γυναίκες του χορού, διηγούνται μία μία τις τραυματικές τους εμπειρίες. Η σκηνή σε ταξιδεύει, και η σκηνοθέτης κάνει σαφές πως στόχος της είναι να μας προβληματίσει για τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου. Με επιτυχία.

Η Εκάβη, Λήδα Πρωτοψάλτη, μας καθηλώνει με την ερμηνεία της. Η Κασσάνδρα, Λαμπρινή Αγγελίδου, αν και προσωπικά οι έντονα βακχικές σκηνές δεν με ενθουσιάζουν, είναι πολύ καλή. Η πολυαγαπημένη Μαρία Ναυπλιώτου, κινείται σε ένα γνώριμο για την ίδια μονοπάτι με πολύ κλάμα. Μπορεί καλύτερα. Το ξέρουμε και αυτό περιμένουμε. Μάλιστα, δίνω τα λεφτά μου όλα στον σκηνοθέτη που θα καταφέρει να πάρει από πάνω της το φορτίο της ηθοποιού που πρέπει να κλαίει και να ωρύεται στην παράσταση. Ο Μενέλαος και ο Ταλθύβιος ικανοποιούν (Ηλίας Μελέτης και Φαίδωνας Καστρής, αντίστοιχα). Η Ελένη, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, λαμπερή, ελαφρύνει την συγκινησιακή φόρτιση της παράστασης, αν και αυτό, με βρίσκει αντίθετο, μιας και το χτίσιμο της συγκινησιακής φόρτισης του θεατή είναι εκπληκτικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης, Ως μεμονωμένο κομμάτι άρεσε. Άλλωστε αυτό επιτάσσει ο δημιουργός.

Τα σκηνικά της παράστασης με εντυπωσίασαν. Ένα παλιό σχολείο με θρανία. Βομβαρδισμένο και έντονα βιομηχανικό (Γιώργος Πάτσας).

Την Πέμπτη ξεκίνησε το ταξίδι αυτού του έργου που θα επισκεφτεί ουκ ολίγα μέρη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα εξής: Θέατρο Δάσους (02/07/2009 - 04/07/2009) Δελφοί, Υπαίθριο Θέατρο Φρύνιχος (08/07/2009) Γρεβενά, Δημοτικό Θέατρο Καστράκι (22/07/2009) Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (25/07/2009) Κατερίνη, Αρχαίο Θέατρο Δίου (31/07/2009) Επίδαυρος, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (07/08/2009 - 08/08/2009) Αμφίπολη, Αρχαιολογικό Πάρκο (22/08/2009) Πάτρα, Ρωμαϊκό Ωδείο (28/08/2009 - 29/08/2009) Κορωπί, Θέατρο Δεξαμενής (01/09/2009) Παπάγου, Κηποθέατρο (04/09/2009) Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο (06/09/2009) Πετρούπολη, Θέατρο Πέτρας (13/09/2009).

Αξίζει να το δείτε! Περιμένω εντυπώσεις!

25 + 1 πράγματα που μας δίδαξε η Ελληνική μάνα.

1. Εκτίμηση της δουλειάς του άλλου:
"Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδερφό σου, πηγαίνετε έξω. Μόλις τελείωσα το σφουγγάρισμα."

2. Προσευχή:
"Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί."

3. Προγραμματισμό στα ταξίδια
"Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο σου για το τρίμηνο, δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να έχεις φύγει από το σπίτι πριν γυρίσω."

4. Λογική:
"Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι είπα εγώ."

5. Τετράγωνη λογική:
"Αν πέσεις και ματώσεις τα γόνατά σου, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου γιατί θα έχεις σκίσει και το παντελόνι σου."

6. Προνοητικότητα:
"Άλλαξε βρακί, ρε παιδάκι μου. Αν χτυπήσεις και σε πάνε στο νοσοκομείο τι θα πουν οι γιατροί;"

7. Ειρωνεία:
"Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο γιατί θα σε κάνω να κλάψεις με λόγο."

8. Ευλυγισία:
"Ωραίο πλύσιμο έκανες! Δεν βλέπεις το σβέρκο σου που είναι μαύρο;"

9. Ώσμωση:
"Κλείσε το στόμα σου και φάε το φαΐ σου"

10. Αντοχή:
"Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν τελειώσεις τα ρεβίθια σου."

11. Καιρικά φαινόμενα:
"Το δωμάτιό σου είναι σαν να το χτύπησε τυφώνας."

12. Υποκρισία:
"Ό,τι σου λέω εγώ σου φαίνεται παράλογο. Εσύ τα ξέρεις όλα κι εγώ είμαι παράλογη, έτσι;"

13. Βιολογικό κύκλο:
"Συνέχισε τη γκρίνια και θα δεις τι θα πάθεις! Εγώ σε γέννησα, εγώ σε θα σε σκοτώσω."

14. Παράδειγμα συμπεριφοράς:
"Πού τα 'μαθες αυτά, ρε παιδάκι μου; Γιατί δεν βλέπεις τον αδερφό σου; Έτσι κάνει;"

15. Ζήλια:
"Εγώ στην ηλικία σου δεν είχα παπούτσια να φορέσω. Χιλιάδες παιδάκια σήμερα γυρνάνε ξυπόλητα. Μην είσαι αχάριστος."

16. Διορατικότητα:
"Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις."

17. Υπομονή:
"Θα το ανοίξουμε όταν πάμε σπίτι."

18. Ιατρικές συμβουλές:
"Σταμάτα να αλληθωρίζεις γιατί στο τέλος θα μείνεις αλλήθωρος."

19. Υπερευαισθησία:
"Βάλε το πουλόβερ σου. Κάνει κρύο και δεν το καταλαβαίνεις."

20. Χιούμορ:
"Αν κοπείς με το μαχαίρι μην έρθεις κλαίγοντας σε μένα γιατί θα τις φας από πάνω."

21. Ενηλικίωση:
"Αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις."

22. Γενετική:
"Όλα τα χούγια του πατέρα σου πήρες."

23. Καταγωγή:
"Όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ. Μην είσαι βλάχος."

24. Σοφία:
"Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις."

25. Δικαιοσύνη:
"Θα κάνεις και συ παιδιά μια μέρα. Μακάρι να σου κάνουν ότι κάνεις εσύ σε μένα."

+1 Αμετροέπεια (αμέσως μετά το γάμο):
"Άντε, κάντε κι ένα παιδάκι τώρα. Εγώ είμαι εδώ, εγώ θα το μεγαλώσω."

(Ένα-δυο χρόνια αργότερα)
"Όποιος έχει παιδί κάθεται στο σπίτι του και το μεγαλώνει. Αρκετά! Εγώ τα δικά μου τα μεγάλωσα."

* YΓ. Ένα σας λέω: την Παρασκευή έβρασα ντομάτες και έκανα σάλτσα σε βαζάκια. Whaτ is going wrong with me mommy?

Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. This is the question. To live or not to live in this country.

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από την τελευταία μου επίσκεψη στο Λονδίνο. Οι αποσκευές μου, στην επιστροφή, δεν περιείχαν τίποτα άλλο, πέρα από τις αναμνήσεις της καλύτερης παράστασης των τελευταίων χρόνων. Α! Και από την ανάμνηση της συντροφιάς της Sienna Miller, που συμπτωματικά, έβλεπε την παράσταση από διπλανό κάθισμα. Ο Michael Grandage, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής των Donmar Theatres, μαζί με τον Jude Law, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μία παράσταση που αποτελεί σταθμό στα θεατρικά δρώμενα του Λονδίνου. Εκπληκτικά σκηνικά, φώτα και ειδικά εφέ, που δίνουν μια μοναδική αίσθηση του χώρου και του χρόνου στον οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα. Μου έφερε πολλές φορές μνήμες από Ελλάδα. Όχι θεατρικά, μιας και οι σκηνές μας, κρατικές και μη, υπολείπονται ιδιαίτερα αυτών της Βρετανίας, αλλά κοινωνικοπολιτικά. Εάν ευσταθούν δε, οι φήμες, για τον επόμενο καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ, τότε μάλλον μας καταδικάζουν σε καλλιτεχνική ένδεια και θεατρικό σκοταδισμό. Κάτι είναι σάπιο στο Bασίλειο της Δανιμαρκίας, φαίνεται να λέει το φάντασμα του δολοφονημένου πατέρα του Hamlet, κάτι είναι σάπιο στο κράτος των Ελλήνων, προσθέτω εγώ. Κι ας μην είμαι φάντασμα. Προς το παρόν.

Ο Jude Law, αποδεικνύει το υποκριτικό του υπόβαθρο, με τον καλύτερο τρόπο. Το βάθος και το μέγεθος του ρόλου, είναι εύκολο να οδηγήσουν τον ηθοποιό σε υπερβολές και παραστρατήματα, αλλά υπό την σκηνοθετικές οδηγίες, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες του West End, ο πρωταγωνιστής απογειώνεται. Η γλώσσα του έργου δεν είναι και η πιο εύκολη. Όμως, το συναισθηματικό ταξίδι, στο οποίο υποβάλλεται ο θεατής, βάζει τη γλώσσα σε δεύτερο πλάνο. Κάποια πράγματα, τα κατανοείς καλύτερα με το συναίσθημα. Αριστουργηματικές οι ερμηνείες ολόκληρου του καστ, που κάνουν το Λονδίνο να παραμιλά. Οι τρεις ώρες και τα σαράντα λεπτά που διαρκεί η παράσταση, περνούν σαν ημίωρο. Η Οφήλια, πραγματική κούκλα, και πρόβατο για σφαγή, θυμίζει όλους αυτούς, που δείχνουν μια διάθεση αυτοθυσίας για να σώσουν, σήμερα, τη χώρα από τη στασιμότητα και τη σαπίλα. Εις μάτην. Στο τέλος θα πνιγούνε, όπως και η αγαπημένη του Hamlet. Ή να γράψω για τον τρόπο διαδοχής στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας; Θυμίζω πως ο αδερφός του Βασιλιά, δολοφονεί τον αδερφό του, παντρεύεται τη νύφη του και βασιλεύει τη χώρα. Σας θυμίζει κάτι; Ή απλά, επειδή εμείς επειδή δεν μετράμε νεκρούς, είμαστε καλύτεροι; Μα εμένα τούτη η διαδοχή με έχει τρομάξει, που τραγουδά και η Άλκηστις. Η ουσία είναι πως στο κορυφαίο αυτό, Σαιξπηρικό έργο, στο τέλος όλοι πεθαίνουν. Ενώ, εμείς, δεν το θέλουμε. Θέλουμε να ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία, που εξελίσσεται. Και όχι, μέσο poke και tag.

Εν αναμονή λοιπόν, του Winter’s Tale, με τον Ethan Hawke, σε σκηνοθεσία Sam Mendes στις 21, 22 Αυγούστου και της Φαίδρας, με την Helen Mirren, σε εκδοχή Ted Hughes και σκηνοθεσία Nicholas Hytner, στις 10, 11 Ιουλίου. Στην Αρχαία Επίδαυρο, φυσικά, πού αλλού. Καλό καλοκαίρι.