To be or not to be. This the question.

Hamlet, Jude Law, Ojos de Bruho, Μαραβέγιας, Ακρόπολη, Λεφόκαστρο, Λονδίνο, Μόναχο, Mommys, και κουβέντα σε μια βεράντα με τα πόδια να κρέμονται στο κενό, με κοντό παντελόνι και κουβέντες για ένα ταξίδι που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, ο Ιούνιος τα είχε όλα. Αγάπη, έρωτα, μίσος και ξανά από την αρχή, σε ένα ταξίδι με επιστροφή. Αυτό το editorial μου βγήκε με μεγάλη δυσκολία. Χρειάστηκε να καθίσω σε ένα ξύλινο παγκάκι στη γωνία Clement Passage και Mornington Street, στο πίσω μέρος του οποίου είναι χαραγμένη η επιγραφή, In the loving memory of Jonathan Huton, για να αρχίσω να αραδιάζω αυτές τις λέξεις, σε μία μισοβρεγμένη κόλλα χαρτί. Απέναντι, δεσπόζει το εξώφυλλο του The Economist, με μια φωτογραφία των νέων του Ιράν, να μάχονται για κάτι καλύτερο. Πόσο τους ζηλεύω, που μπορούν και ονειρεύονται το καλύτερο. Εμείς, υποθετικά έχουμε φτάσεις εκεί, αλλά αποδεικνύεται πως δεν είναι αρκετά καλό. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο. Αλλά, δείχνουμε, να μην το αντιλαμβανόμαστε. Ο Hamlet δίνει ακόμα ένα μεγάλο αγώνα, στο δρόμο για εξιλέωση.

Με μια κυβέρνηση, που νομίζει πως έχει πάρει συγχωροχάρτι, έπειτα από την χοροεσπερίδα των εγκαινίων του Μουσείου της Ακροπόλεως. Δεν αντιλαμβάνονται, πως γνωρίζουμε, ότι εμείς το χρηματοδοτήσαμε; Με μια μικρο-αστική τάξη, που έχει ξεχάσει να φλερτάρει, να αγαπάει και κρύβεται πίσω από poke και tag. Με μια μεγαλο-αστική τάξη, που βολεύεται έχοντας εγκλωβίσει τους προηγούμενους σε αυτή την κατάσταση. Με ένα φοιτητικό κίνημα, που κρύβεται στα 2 ευρώ προμήθεια, που παίρνουν οι φοιτητοπατέρες, για να οδηγήσουν τον κόσμο στο ένα ή το άλλο μαγαζί. Σε μια κατάσταση πλήρης αμάθειας, που όπως θα συμφωνούσε ο Τούλας, έχει ξεχάσει να ζει, να διαβάζει, να διεκδικεί, να ταρακουνάει το κατεστημένο και να αλλάζει τη ζωή του.
Με τις επιφανειακές σχέσεις, τις σεξουαλικές εναλλαγές, την δυσκολία να εμπιστευτείς, την βιζιτοποίηση των καθημερινών μας σχέσεων, την βιζιτοποίηση γενικώς, δεν οδηγούμαστε πουθενά. Με τους τύπους με τα δανεικά jeep να υπόσχονται καταξίωση. Πώς είναι δυνατόν να υπόσχεσαι κάτι, που δεν κατέχεις εσύ ο ίδιος; Στην περίπτωσή μας, είναι και ο γιαλός στραβός και στραβά αρμενίζουμε. Το θέμα είναι, αν θα το καταλάβουμε, προτού να είναι αργά. Δεν ελπίζω.
Ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού είναι ήδη παρελθόν. Ο Ιούλιος, οδεύει ολοταχώς για διακοπές και ελπίζω, πως και εσείς πηγαίνετε σε καάποια παραλία, συντροφιά με αυτούς που αγαπάτε. Εγώ, συνεχίζω να κυνηγάω τη βροχή αλλά, πλέον, έχω πειστεί πως αυτή με αποφεύγει. Μήπως, να το πάρω απόφαση και να απολαύσω το καλοκαίρι; Ιδού η απορία, του μήνα. Καλές διακοπές και όπως έλεγε ο Σακισλόγλου, να προσέχετε αυτούς που αγαπάτε, αλλά πάνω από όλα, να προσέχετε αυτούς που σας αγαπούν. Ακούς; Ακούω να λες.

Τρωάδες. Μια αλήθεια και ένας πόλεμος.

Την Πέμπτη, 2 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε η πολυαναμενώμενη πρεμιέρα της βασικής σκηνής του ΚΘΒΕ, με το κλασικό έργο του Ευριπίδη, Τρωάδες. Ήμουν ιδιαίτερα περίεργος, μιας και θα ήταν η πρώτη, ουσιαστικά, παράσταση της ναυαρχίδας του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, έπειτα από την αποχώρηση του κ. Τσακίρογλου. Το αποτέλεσμα, ικανοποίησε. Οι Τρωάδες, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη προβλημάτισαν το κοινό και κατάφεραν να πείσουν τους περισσότερους. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου οι γυναίκες του χορού, διηγούνται μία μία τις τραυματικές τους εμπειρίες. Η σκηνή σε ταξιδεύει, και η σκηνοθέτης κάνει σαφές πως στόχος της είναι να μας προβληματίσει για τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου. Με επιτυχία.

Η Εκάβη, Λήδα Πρωτοψάλτη, μας καθηλώνει με την ερμηνεία της. Η Κασσάνδρα, Λαμπρινή Αγγελίδου, αν και προσωπικά οι έντονα βακχικές σκηνές δεν με ενθουσιάζουν, είναι πολύ καλή. Η πολυαγαπημένη Μαρία Ναυπλιώτου, κινείται σε ένα γνώριμο για την ίδια μονοπάτι με πολύ κλάμα. Μπορεί καλύτερα. Το ξέρουμε και αυτό περιμένουμε. Μάλιστα, δίνω τα λεφτά μου όλα στον σκηνοθέτη που θα καταφέρει να πάρει από πάνω της το φορτίο της ηθοποιού που πρέπει να κλαίει και να ωρύεται στην παράσταση. Ο Μενέλαος και ο Ταλθύβιος ικανοποιούν (Ηλίας Μελέτης και Φαίδωνας Καστρής, αντίστοιχα). Η Ελένη, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, λαμπερή, ελαφρύνει την συγκινησιακή φόρτιση της παράστασης, αν και αυτό, με βρίσκει αντίθετο, μιας και το χτίσιμο της συγκινησιακής φόρτισης του θεατή είναι εκπληκτικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης, Ως μεμονωμένο κομμάτι άρεσε. Άλλωστε αυτό επιτάσσει ο δημιουργός.

Τα σκηνικά της παράστασης με εντυπωσίασαν. Ένα παλιό σχολείο με θρανία. Βομβαρδισμένο και έντονα βιομηχανικό (Γιώργος Πάτσας).

Την Πέμπτη ξεκίνησε το ταξίδι αυτού του έργου που θα επισκεφτεί ουκ ολίγα μέρη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα εξής: Θέατρο Δάσους (02/07/2009 - 04/07/2009) Δελφοί, Υπαίθριο Θέατρο Φρύνιχος (08/07/2009) Γρεβενά, Δημοτικό Θέατρο Καστράκι (22/07/2009) Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (25/07/2009) Κατερίνη, Αρχαίο Θέατρο Δίου (31/07/2009) Επίδαυρος, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (07/08/2009 - 08/08/2009) Αμφίπολη, Αρχαιολογικό Πάρκο (22/08/2009) Πάτρα, Ρωμαϊκό Ωδείο (28/08/2009 - 29/08/2009) Κορωπί, Θέατρο Δεξαμενής (01/09/2009) Παπάγου, Κηποθέατρο (04/09/2009) Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο (06/09/2009) Πετρούπολη, Θέατρο Πέτρας (13/09/2009).

Αξίζει να το δείτε! Περιμένω εντυπώσεις!

25 + 1 πράγματα που μας δίδαξε η Ελληνική μάνα.

1. Εκτίμηση της δουλειάς του άλλου:
"Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδερφό σου, πηγαίνετε έξω. Μόλις τελείωσα το σφουγγάρισμα."

2. Προσευχή:
"Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί."

3. Προγραμματισμό στα ταξίδια
"Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο σου για το τρίμηνο, δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να έχεις φύγει από το σπίτι πριν γυρίσω."

4. Λογική:
"Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι είπα εγώ."

5. Τετράγωνη λογική:
"Αν πέσεις και ματώσεις τα γόνατά σου, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου γιατί θα έχεις σκίσει και το παντελόνι σου."

6. Προνοητικότητα:
"Άλλαξε βρακί, ρε παιδάκι μου. Αν χτυπήσεις και σε πάνε στο νοσοκομείο τι θα πουν οι γιατροί;"

7. Ειρωνεία:
"Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο γιατί θα σε κάνω να κλάψεις με λόγο."

8. Ευλυγισία:
"Ωραίο πλύσιμο έκανες! Δεν βλέπεις το σβέρκο σου που είναι μαύρο;"

9. Ώσμωση:
"Κλείσε το στόμα σου και φάε το φαΐ σου"

10. Αντοχή:
"Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν τελειώσεις τα ρεβίθια σου."

11. Καιρικά φαινόμενα:
"Το δωμάτιό σου είναι σαν να το χτύπησε τυφώνας."

12. Υποκρισία:
"Ό,τι σου λέω εγώ σου φαίνεται παράλογο. Εσύ τα ξέρεις όλα κι εγώ είμαι παράλογη, έτσι;"

13. Βιολογικό κύκλο:
"Συνέχισε τη γκρίνια και θα δεις τι θα πάθεις! Εγώ σε γέννησα, εγώ σε θα σε σκοτώσω."

14. Παράδειγμα συμπεριφοράς:
"Πού τα 'μαθες αυτά, ρε παιδάκι μου; Γιατί δεν βλέπεις τον αδερφό σου; Έτσι κάνει;"

15. Ζήλια:
"Εγώ στην ηλικία σου δεν είχα παπούτσια να φορέσω. Χιλιάδες παιδάκια σήμερα γυρνάνε ξυπόλητα. Μην είσαι αχάριστος."

16. Διορατικότητα:
"Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις."

17. Υπομονή:
"Θα το ανοίξουμε όταν πάμε σπίτι."

18. Ιατρικές συμβουλές:
"Σταμάτα να αλληθωρίζεις γιατί στο τέλος θα μείνεις αλλήθωρος."

19. Υπερευαισθησία:
"Βάλε το πουλόβερ σου. Κάνει κρύο και δεν το καταλαβαίνεις."

20. Χιούμορ:
"Αν κοπείς με το μαχαίρι μην έρθεις κλαίγοντας σε μένα γιατί θα τις φας από πάνω."

21. Ενηλικίωση:
"Αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις."

22. Γενετική:
"Όλα τα χούγια του πατέρα σου πήρες."

23. Καταγωγή:
"Όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ. Μην είσαι βλάχος."

24. Σοφία:
"Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις."

25. Δικαιοσύνη:
"Θα κάνεις και συ παιδιά μια μέρα. Μακάρι να σου κάνουν ότι κάνεις εσύ σε μένα."

+1 Αμετροέπεια (αμέσως μετά το γάμο):
"Άντε, κάντε κι ένα παιδάκι τώρα. Εγώ είμαι εδώ, εγώ θα το μεγαλώσω."

(Ένα-δυο χρόνια αργότερα)
"Όποιος έχει παιδί κάθεται στο σπίτι του και το μεγαλώνει. Αρκετά! Εγώ τα δικά μου τα μεγάλωσα."

* YΓ. Ένα σας λέω: την Παρασκευή έβρασα ντομάτες και έκανα σάλτσα σε βαζάκια. Whaτ is going wrong with me mommy?