Θεσσαλονίκη - Επίδαυρος. 659 χλμ. νοτιότερα.

Είσαι τρελός μου φαίνεται, είπε με μια φωνή βγαλμένη από Αλμοδοβαρική ταινία, γυρισμένη κάπου στις αχανείς ερήμους της νότιας Ισπανίας, που θα φύγεις στις 1 το μεσημέρι για να δεις παράσταση στις 9 το βράδυ στην Επίδαυρο. Εγώ, φυσικά το χαβά μου, μιας και στηρίζω με νύχια και με δόντια το νέο κίνημα του θεατροτουρισμού. Τους Culturati. Άσχετο, αλλά αναφορικά με το Αλμοδοβαρικό του θέματος: εγώ, παρόλο που κανένας σκηνοθέτης δεν έχει μιλήσει γι’ αυτές, αλλά επειδή είναι εποχή που όλοι οργανώνεται διακοπές, λατρεύω τη Βόρεια Ισπανία. Και τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Αυτό το κομμάτι παραδείσου, που με αγκάλιασε ζεστά αρκετά χρόνια πριν. Chorizo. Hamon serano. Morcilla. Hamon. Kόκκινο κρασί. Ανέμελα κορίτσια να υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους, αλλά και την τιμή τους. Όποιος σας είπε, πως έριξε Ισπανίδα καλλονή εύκολα, απλά ψεύδεται. Τζακ Ποτ. Αμάλγαμα φεμινιμοσυντηρητισμού αληθινών συναισθημάτων και έρωτα. Κάτι σαν την Πενέλοπε.

Πίσω στην Επίδαυρο. Εγώ, ακλόνητος, αν και αμφιταλαντευόμενος, ξεκίνησα με μια τσάντα και όπου με βγάλει ο δρόμος. Όλα παίζανε. Έπειτα από τέσσερις ώρες ωραίας διαδρομής, με μουσική υπόκρουση από τον πολύ παλιό δίσκο των Πυξ Λαξ -Υπάρχουν Χρυσόψαρα εδώ;- (τελικά δεν μας είπαν αν έμαθαν) έφτασα στην Αθήνα, διέσχισα την Κηφισίας, και φόρτωσα από τα μέσα της Ιπποδρομίου τον αγαπημένο ταξιδιώτη Σπύρο. Ο οποίος, μάλλον, για χατίρι μου το έκανε. Ή τουλάχιστον, στην αρχή. Κάπου εκεί, στην έξοδο για τον Ασπρόπυργο, αγχώθηκα. Νόμισα πως θα χάναμε την παράσταση. Έχασα την πίστη μου για την Θεά προστάτιδα που δεν αφήνει τους culturati, να χάνουν παραστάσεις. Συμφωνείς εσύ; Ξέρεις ποιος. Εσύ που διαβάζεις, ακούς τη μουσική και ταξιδεύεις στις εικόνες μας.
Τελικά, έπειτα από 4 χιλιόμετρα μποτιλιάρισμα καταφέραμε να βγούμε σε ανοιχτό δρόμο και να καταλήξουμε στην Ανατολική πλευρά της Πελοποννήσου. Αυτό το επίγειο κομμάτι παράδεισου, που η ανυπαρξία μας στον απέραντο ιστορικό χάρτη δεν κατάφερε να μαγαρίσει. Καταπράσινα ψηλά πεύκα. Τα τζιτζίκια να διακόπτουν τον ακουστικό σου ορίζοντα, αλλά κανείς να μην δίνει δεκάρα. Αυτή η απογευματινή αίσθηση στον αέρα, που αναμειγνύει την μυρωδιά από τα φρεσκοθερισμένα σιτάρια, το ρετσίνι, τη θάλασσα, το ιώδιο και το σούρουπο να απογειώνουν τις αισθήσεις. Κάπως έτσι, ο δρόμος, μας έφερε στην Αρχαία Επίδαυρο. Σ’ αυτό τον ιερό βράχο, που έχει μαγέψει χιλιάδες κόσμου και έχει κάνει τόσους μα τόσους να ερωτευτούν. Μαγεία.
Μπήκαμε στο θέατρο ακριβώς στο σούρουπο. Εκείνη την ώρα, που οι βουνοπλαγιές διακρίνονται στο βάθος. Αυτή την ηρεμία που, ακόμα και η ίδια η γη αποπνέει με το ήρεμο τοπίο να μην σε αγριεύει. Οι ελιές, που περιβάλλουν το θέατρο, σιωπηροί θεατές ενός έργου. Ενός διαφορετικού έργου κάθε φορά. Μιας μελωδίας, τόσο μοναδικής, όσο η ύπαρξή μας σ’ αυτόν τον κόσμο. Την μέρα αυτή ανέβηκε η Φαίδρα του Ρακίνα. Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας. Σκηνοθέτης, Νίκολας Χάιτνερ. Η παράσταση άρεσε. Δικαίως. Η Έλεν Μίρεν ήταν εντυπωσιακή. Πραγματική Βασίλισσα. Γενικά το έργο κινήθηκε, παρά τις κατά την γνώμη μου αδυναμίες του κειμένου, σε εντυπωσιακά επίπεδα. Δυνατές ερμηνείες, που κατάφεραν να μαγνητίσουν τον θεατή. Το γεγονός, φυσικά, που μπορεί να με επηρέασε και να μην ενθουσιάστηκα εγώ, οφείλεται στο ότι οι Βρετανοι, δεν έχουν μάθει να "στήνουν" τις παραστάσεις τους σε τόσο μεγάλα θέατρα. Έχοντας δει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 27 παραστάσεις σε Λονδρέζικο έδαφος τα τελευταία 2 χρόνια, δικαιούμαι να έχω μια κάποια άποψη. Είναι σίγουρο, πως η ίδια παράσταση σε μια μικρότερη κλειστή σκηνή, θα μας απογείωνε. Οπότε πρέπει να της δώσουμε αυτό το credit. Παρόλα αυτά, o Ιππόλυτος: Dominic Cooper, o Θηραμένης: John Shrapnel, η Οινώνη: Margaret Tyzack, η Φαίδρα: Helen Mirren, η Πανόπη: Wendy Morgan, η Αρίκια: Ruth Negga, η Ισμήνη: Chipo Chung και ο Θησέας: Stanley Townsend, κατάφεραν να ανοίξουν με τον καλύτερο τρόπο το Φεστιβάλ Επιδαύρου 2009. Το πάντα επίκαιρο θέμα της μητριάς, που ποθεί το θετό γιο, είναι αξεπέραστο. Η κούκλα Μίρρεν, κατάφερε να μας πείσει, όπως και ο Ιππόλυτος με το Θησέα. Εντυπωσιακή, επίσης, ήταν η ερμηνεία της Tyzack, που υποδύθηκε την Οινώνη, νοσοκόμα/ακόλουθος της Φαίδρας. Ο ρόλος της σηματοδοτεί, αυτόν τον τρίτο άνθρωπο, που πάντα μπαίνει στο μυαλό μας για να μας δώσει συμβουλές. Και εδώ, όπως και στη ζωή, οι συμβουλές του τρίτου είναι, συνήθως, λανθασμένες.
Το θέατρο είχε περίπου 9000 θεατές και ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Τομ Χανκς. Δυστυχώς ή ευτυχώς, κανείς μάχιμος πολιτικός δεν ήταν παρών. Αλλά, διερωτώμαι, αν ήταν καμμιά εμποροπανήγυρις, που μαζεύουν ψηφαλάκια, θα ήταν η οχι; Αλλά τί ρωτάω. Το έργο τελείωσε λίγο μετά της έντεκα και εμείς πήραμε τον ίδιο δρόμο της επιστροφής με τα παράθυρα κατεβασμένα, τη διάθεση ανεβασμένη, τα όνειρα να πετούν και η ζωή η ίδια στο προσκήνιο. Το ταρτάρ τόνου στο Mommy's μας περίμενε, και εν αναμονή μιας καινούριας παράστασης, ενός καινούριου ταξιδιού. Καλήμερα σας!

* ΥΓ, Μια φωτογραφία τραβηγμένη πολλά χρόνια πριν στο Santago de Compostella, που σκάναρα για εσάς. Τότε οι ψηφιακές ήταν είδος πολυτελείας..

Pleasure delayer.

Εσύ είσαι κοσμοπολίτης, μου είπε. Σε φοβάμαι. Δεν ξέρω τι να περιμένω. Εσείς είστε ικανοί για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Εγώ έμεινα εκεί, να κοιτώ το τσάι μου, ο αχνός του οποίου ανέδυε μέσα στο κατακαλόκαιρο. Προς στιγμήν, ταυτίστηκα με τον κινηματογραφικό Juan Antonio Gonzalo, του Vicky Christina Barcelona. Αυτός, με σκλαβωτική ευθύτητα σηκώθηκε και πρότεινε στις εξαιρετικού κάλους, Rebecca Hall και Scarlett Johansson, να τον ακολουθήσουν για ένα σύντομο Σαββατοκύριακο στο Οβιέδο. Το μόνο που μας λείπει, βέβαια, είναι το αεροπλάνο. Προς το παρόν. Α! Και η Scarlett..

Τον καιρό αυτό, απολαμβάνω το αριστουργηματικό βιβλίο του Κωνσταντίνου Τζούμα. Complete Unknown. Παντελώς Άγνωστος. Ένας καταπληκτικός άνθρωπος ξεδιπλώνεται σ’ αυτό το απολαυστικό βιογραφικό εγχείρημα του Κωνσταντίνου. Είχα την τύχη να βρεθούμε σε κοινή παρέα στο Mommys, της Αθήνας. Μοναδικό εστιατόριο-μπαρ, μοναδικοί άνθρωποι. Μια προσωπικότητα άγνωστη στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Ιδιαίτερα γνωστή, βέβαια, είναι η φωνή του, την οποία και δανείζει σε ραδιοφωνικές -συνήθως- διαφημίσεις. Αυτοί που κατεβαίνουν συχνά πυκνά στην Αθήνα, όλο και θα έχουν ακούσει κάποια από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Τον καιρό αυτό, θα τον ακούσετε στον Εν Λευκώ 87.7 στις 10:00 με 12:00. Το δεύτερο βιβλίο του Κωνσταντίνου, απλά σε σαγηνεύει. Ζηλεύεις τις μέρες και τις νύχτες, που έζησε ο χορευτής/ηθοποιός, την καλύτερη προ-AIDS εποχή, στη Νέα Υόρκη. Stones, Hoffman, Χατζιδάκις και De Niro, είναι μερικοί, μόνο, από αυτούς που έχει συναντήσει στην πολυτάραχη ζωή του στο Big Apple της Αμερικής. Δώστε του τον χρόνο που του αξίζει.
Ο Ιούνιος που πέρασε ήταν εκπληκτικός. Το ταξίδι αστραπή στο Λονδίνο έφερε στις αποσκευές μου μια εκπληκτική ανάμνηση. Τον Hamlet σκηνοθετημένο από τον αριστουργηματικό Michael Grandage και στον πρωταγωνιστικό ρόλο τον μοναδικό, Jude Law. 100% British posh. Όλες οι ερμηνείες καθηλωτικές, τοποθετημένες επάνω σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή, σαν άλλες μαριονέτες στα χέρια του σκηνοθέτη. Ο πόνος και η οδύνη, που ο πρωταγωνιστής πρέπει να γευτεί προτού κερδίζει τη σοφία που του αναλογεί, είναι ένα ταξίδι. Ο προορισμός αδιάφορος. Το ταξίδι μακρύ. Απολαυστικό και ανεπανάληπτο. Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε μια εποχή που οι γρήγορες απολαύσεις έχουν πάρει τη θέση των μεγάλων κατακτήσεων. Οι μεγάλες αναζητήσεις έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Οι πρωταγωνιστές του έργου αποθεώθηκαν. H σκέψη του συγγραφέα εκτινάχθηκε, σε επίπεδο, που και ο ίδιος αρνείται να δεχτεί πως θα μπορούσε.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης επίσκεψής μου στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιόνας, δεν θα μπορούσε να λείπει η καθιερωμένη επίσκεψή μου σε ένα από τα πολλά βραβευμένα εστιατόρια που βρίσκονται στο Λονδίνο. Η τσαπερδόνα, αυτή τη φορά, δεν ήταν εκεί. Σειρά, είχε το St John Restaurant, 14ο καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο κατά τον οδηγό του San Pellegrino. “Είσαι σίγουρος, να κάνω κράτηση;», μου είχε πει τηλεφωνικά ο Κλέων. «Το συγκεκριμένο εστιατόριο είναι διάσημο για σπλήνες, έντερα, καρδιές και χοιρινά εντόσθια, ξέρεις». Μα, φυσικά, απάντησα εγώ. Άλλωστε, είμαστε Έλληνες, και τρώμε μαγειρίτσα και τηγανιά. Πράγματι, ο Fergus Henderson και ο Trevor Gulliver, έχουν δημιουργήσει ένα μοναδικό εστιατόριο, που έχει κερδίσει μια μόνιμη θέση στα 50 καλύτερα εστιατόρια του κόσμου. Για αρχή, τα σπαράγγια με λιωμένο βούτυρο και οι καρδιές χήνας μαγειρεμένα με αχλάδι, αριστουργηματικά. Για βασικό πιάτο, τα περιστεράκια με φρέσκο κολοκυθάκι και οι νεροκολοκύθες μαγειρεμένες με ζαμπόν και συκωτάκια από αρνάκι, ανταγωνίζονται με αριστουργηματικό τρόπο. Απλά, δεν ξέρεις τι να πρωτοδοκιμάσεις! Για το τέλος, άφησα το σορμπέ λεμονιού με μια σταγόνα σπάνιας βότκας, που σε απογειώνει στον ουρανό του London Eye. Λίγο προτού αποχωρήσεις. Και ξανα-ερωτευτείς. Μάλιστα, με την ολοκλήρωση του δείπνου και αφού αγόρασα ένα T-Shirt με σήμα το γουρουνάκι, ήμουν απόλυτα έτοιμος για τα ποτά που ακολούθησαν στο Milk and Honey του Soho. Ξεσάλωμα.
Στη συνέχεια, ο πρώτος μήνα του καλοκαιριού, είχε Παρθενώνα. Τα εγκαίνια του ομορφότερου μουσείου στον κόσμο (κι αυτό είναι δικό μου συμπέρασμα) ήταν ανάλογα της λαμπρότητας του αποτελέσματος. Μοναδικά κτισμένο αριστούργημα, αναδεικνύει την ομορφιά του περιεχομένου και αρμόζει να στέκεται στους πρόποδες του Αρχαίου Λόφου. Οι διασημότητες πολλές. Ο ντόρος μεγάλος. Τα φώτα του παγκόσμιου γίγνεσθαι επικεντρωμένα στο κέντρο του κόσμου. Παραφράζοντας τα λόγια του μεγάλου Γουώρχολ «εάν η κοινωνία που ζεις δε σου κάνει, χτίζεις δίπλα της τη δική σου», εμείς χτίσαμε αυτό το Μουσείο. Πραγματικό στολίδι.
Κλείνοντας την στήλη αυτού του μήνα, ο ταχυδρόμος θα σας αφήσει με ένα Dog Point Section 94 και ένα Fruits of the Forrest. Το πρώτο είναι ένα Sauvignon Blanc του 2007, το δεύτερο ένα εκπληκτικό απόλυτο καλοκαιρινό cocktail του Τέλη Παπαδόπουλου. Όπως, χαρακτηριστικά αναφέρει ο Sommelier Γαλανός (krasiagr.blogspot.com), το κρασί αυτό είναι καθαρό μέτριο λεμονοπράσινο με μύτη καθαρή έντονη πλήρως εξελιγμένη με αρώματα άσπρων λουλουδιών, κίτρου, lime, φραγκοστάφυλου και ζυμών χαρακτηριστικό της 18μήνης παραμονής του με τις οινολάσπες μέσα σε δρύινο Γαλλικό βαρέλι. Με στόμα ξηρό, μέτρια+ οξύτητα, αλκοόλ 13,5%, σώμα μέτριο+, μέτριας+ έντασης και αρώματα πράσινου μήλου, ξύσμα λεμονιού, κίτρου φρούτα του πάθους νότες βανίλιας αλλά και κάποιες μεταλλικές(νότες). Επίγευση μέτρια+, πολύ καλή ποιότητα, έτοιμο για κατανάλωση και για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Για όσους δεν κατάλαβαν, το κρασί είναι απλά εκλπηκτικό. Το cockt(έλης)ail από την άλλη, με τη vodka, τη φράουλα, το βατόμουρο και το μαύρο μούρο, να αναμειγνύονται σιρόπι ζάχαρης χυμό lime σε εκτινάσσει. Όπως, περιγράφει ο Τέλης, σε ένα σέικερ βάζουμε τα strawberry, raspberry, blackberry. Τα πολτοποιούμε με το γουδοχέρι πολύ καλά. Προσθέτουμε ketel one vodka, lime juice, sugar syrup. Xτυπάμε καλά ολα τα υλικά, αδειάζουμε το ποτό σε ένα ποτήρι μαρτίνι το οποίο πριν έχουμε βουτήξει χείλος του σε σιρόπι ζάχαρης και έπειτα σε πολύ ψιλοκομμένα ροδοπέταλα. Δοκιμάστε το.Trust the postman.

Καλή εβδομάδα!

*PS. Όχι πείτε μου, δεν λατρεύετε αυτή τη Βρετανική προφορά της Lilly Allen?
(Libre, July 2009)

To be or not to be. This the question.

Hamlet, Jude Law, Ojos de Bruho, Μαραβέγιας, Ακρόπολη, Λεφόκαστρο, Λονδίνο, Μόναχο, Mommys, και κουβέντα σε μια βεράντα με τα πόδια να κρέμονται στο κενό, με κοντό παντελόνι και κουβέντες για ένα ταξίδι που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, ο Ιούνιος τα είχε όλα. Αγάπη, έρωτα, μίσος και ξανά από την αρχή, σε ένα ταξίδι με επιστροφή. Αυτό το editorial μου βγήκε με μεγάλη δυσκολία. Χρειάστηκε να καθίσω σε ένα ξύλινο παγκάκι στη γωνία Clement Passage και Mornington Street, στο πίσω μέρος του οποίου είναι χαραγμένη η επιγραφή, In the loving memory of Jonathan Huton, για να αρχίσω να αραδιάζω αυτές τις λέξεις, σε μία μισοβρεγμένη κόλλα χαρτί. Απέναντι, δεσπόζει το εξώφυλλο του The Economist, με μια φωτογραφία των νέων του Ιράν, να μάχονται για κάτι καλύτερο. Πόσο τους ζηλεύω, που μπορούν και ονειρεύονται το καλύτερο. Εμείς, υποθετικά έχουμε φτάσεις εκεί, αλλά αποδεικνύεται πως δεν είναι αρκετά καλό. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο. Αλλά, δείχνουμε, να μην το αντιλαμβανόμαστε. Ο Hamlet δίνει ακόμα ένα μεγάλο αγώνα, στο δρόμο για εξιλέωση.

Με μια κυβέρνηση, που νομίζει πως έχει πάρει συγχωροχάρτι, έπειτα από την χοροεσπερίδα των εγκαινίων του Μουσείου της Ακροπόλεως. Δεν αντιλαμβάνονται, πως γνωρίζουμε, ότι εμείς το χρηματοδοτήσαμε; Με μια μικρο-αστική τάξη, που έχει ξεχάσει να φλερτάρει, να αγαπάει και κρύβεται πίσω από poke και tag. Με μια μεγαλο-αστική τάξη, που βολεύεται έχοντας εγκλωβίσει τους προηγούμενους σε αυτή την κατάσταση. Με ένα φοιτητικό κίνημα, που κρύβεται στα 2 ευρώ προμήθεια, που παίρνουν οι φοιτητοπατέρες, για να οδηγήσουν τον κόσμο στο ένα ή το άλλο μαγαζί. Σε μια κατάσταση πλήρης αμάθειας, που όπως θα συμφωνούσε ο Τούλας, έχει ξεχάσει να ζει, να διαβάζει, να διεκδικεί, να ταρακουνάει το κατεστημένο και να αλλάζει τη ζωή του.
Με τις επιφανειακές σχέσεις, τις σεξουαλικές εναλλαγές, την δυσκολία να εμπιστευτείς, την βιζιτοποίηση των καθημερινών μας σχέσεων, την βιζιτοποίηση γενικώς, δεν οδηγούμαστε πουθενά. Με τους τύπους με τα δανεικά jeep να υπόσχονται καταξίωση. Πώς είναι δυνατόν να υπόσχεσαι κάτι, που δεν κατέχεις εσύ ο ίδιος; Στην περίπτωσή μας, είναι και ο γιαλός στραβός και στραβά αρμενίζουμε. Το θέμα είναι, αν θα το καταλάβουμε, προτού να είναι αργά. Δεν ελπίζω.
Ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού είναι ήδη παρελθόν. Ο Ιούλιος, οδεύει ολοταχώς για διακοπές και ελπίζω, πως και εσείς πηγαίνετε σε καάποια παραλία, συντροφιά με αυτούς που αγαπάτε. Εγώ, συνεχίζω να κυνηγάω τη βροχή αλλά, πλέον, έχω πειστεί πως αυτή με αποφεύγει. Μήπως, να το πάρω απόφαση και να απολαύσω το καλοκαίρι; Ιδού η απορία, του μήνα. Καλές διακοπές και όπως έλεγε ο Σακισλόγλου, να προσέχετε αυτούς που αγαπάτε, αλλά πάνω από όλα, να προσέχετε αυτούς που σας αγαπούν. Ακούς; Ακούω να λες.