Ξεχνώ!

Δυστυχώς δεν είμαστε σαν τους Κυπρίους. ΕΜΕΙΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Ελλάδα 2007:




Ελλάδα 2009:

Έχω το θάρρος και τη δύναμη να πω με σιγουριά πως είναι έγκλημα να σώζουν τα σπίτια που παράνομα χτίστηκαν σε δάση και να αφήνουν, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, να ερημοποιείται η Ελλάδα. Πέραν τούτου, οι παρανομίσαντες διαμαρτύρονται για τον κρατικό μηχανισμό που δεν λειτουργεί, ενώ αν λειτουργούσε σπίτια αυτοί δεν θα είχαν μέσα στα δάση, ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΝΕΥ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΙΔΑΝΙΚΩΝ.

Φαινόμενο λέμε!

Φαινόμενο είναι, πώς περνάνε 29 χρόνια. Τόσα έχουν περάσει από τότε που τα πνευμόνια μου πόνεσαν από την εισπνοή αποστειρωμένου αέρα χειρουργείου. Που κατούρησα τον γιατρό. Πού άγγιξα στήθη. Που έκλεισα το μάτι στη νοσοκόμα. Που άνοιξα τα μάτια. Η αλήθεια είναι πως τελικά αν τη ζεις όπως της αξίζει δε είναι μικρή. Απλά, τη σπαταλάμε δεξιά αριστερά. Και έπειτα γινόμαστε άπληστοι. Απληστία και στη ζωή την ίδια. Σου δίνουν βλέπεις, ένα Υπουργείο για ένα χρόνο και ζορίζεσαι όταν το αφήνεις. Σου δίνουν τη ζωή και ζορίζεσαι, επίσης, όταν πρέπει να την αφήσεις. Κάνε στο Υπουργείο σου αυτά που πρέπει για να σε μνημονεύουν οι επόμενοι, και άφησε κατά μέρος τις πλεονεξίες. Ζήσε τη ζωή, όπως της αξίζει και μην ζητάς πολλά! Ή τουλάχιστον ας τη ζήσουμε ακόμα κι αν παρακαλάμε για μία μέρα ακόμα, τουλάχιστον δεν θα μετανιώνουμε!

Όπως καταλάβατε έχω γενέθλια. Τα δώρα παρακαλώ να αποσταλούν στο γραφείο, με δική μου χρέωση!

Η βλακεία είναι μεταδοτική.

Ανοίγω την πόρτα της πολυκατοικίας και τα βλέμματα διασταυρώνονται Όμως, αυτός, πάει να κλείσει την πόρτα του ασανσέρ, παρά του ότι καταλαβαίνει πως κατευθύνομαι με βήμα ταχύ, προς τα εκεί.Η πόρτα κλείνει. Ενώ, εγώ, ρίχνω τα μπινελίκια μου για την αγένεια ,που μας κληρονόμησαν οι επί 400 χρόνια κατακτητές. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ, πως το ασανσέρ είναι ακόμα εκεί. Ανοίγω την πόρτα. Κλειστό το φως. Μια ηλίθια φάτσα μέσα. Μπαίνω, για λίγα κλάσματα μένουμε στο σκοτάδι. Δύο μαντραχαλάδες σε ένα ασανσέρ. Ανάβει. Βλέπω πως κανένας όροφος δεν έχει πατηθεί. Τον κοιτάω. Και εκεί την πετάει:

- Για το ισόγειο, τί πατάω;
- Για ποιο; (έχω βραχυκυκλώσει)
- Για το ισόγειο, μου λέει.
- Τί εννοείς;
- Θέλω να πάω στο ισόγειο, μου λέει.
- Άναυδος. Έφτασες, του λέω.
- Μα.
- Έφτασες, μην το συνεχίζεις.
- Άνοιξε την πόρτα βγες στο δρόμο και είσαι οκ.

Ακόμα, κι αυτοί που παίρνουν ασανσέρ για το ισόγειο, κι αυτοί ψηφίζουν. Και μετά οι άλλοι τα τρώνε, και εμείς, στο μεταξύ.

Καλημέρα.

Παρίσι. Με άλλα παπούτσια. Με άλλο T-Shirt. Με το ίδιο φουλάρι. Part 2.

Το πρωινό ξύπνημά μου δεν ήταν και το καλύτερο. Το βιολογικό μου ρολόι είχε χτυπήσει κόκκινο, όταν άκουγα τη μητέρα της Marie, μια συμπαθέστατη και γλυκύτατη Γαλλίδα, να φωνάζει πως η ώρα είναι οχτώ και μισή, και πως αν θέλουμε να προλάβουμε το Λούβρο χωρίς κόσμο, θα έπρεπε να βιαστούμε. Το μουσείο ανοίγει τις πύλες του στις 9 και έπρεπε να είμαστε εκεί. Θα μου πείτε τί πρεμούρα μας έπιασε να επισκεφτούμε το Μουσείο; Ε, μια από τις χθεσινές συζητήσεις έφερε το θέμα της Αφροδίτης της Μήλου. Έτσι, είχαμε αποφασίσει να τη δούμε από κοντά, να της κλείσουμε το μάτι και μετά να πάμε για brunch. Εκπληκτικό έκθεμα. Με συγκίνησε πολύ περισσότερο από τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο. Ομορφιά. Αμόλυντη ομορφιά. Ήπιαμε ένα γρήγορο espresso στο καφέ του Μουσείου και αποχωρήσαμε. Εμπρός λοιπόν προς ένα ακόμα Pain Quotidien, αυτή τη φορά σε άλλη περιοχή, στο Saint-Thomas d'Aquin. Στο κέντρο.

Περπατήσαμε αρκετά μέχρι να το βρούμε. Πήραμε για λίγο το λεωφορείο και καταλήξαμε σ' αυτό το εκπληκτικό μαγαζάκι που μας θρέφει για να αδράξουμε τη μέρα. Τη μέρα, που το απόγευμα θα βρισκόμουν και πάλι Θεσσαλονίκη. Το πρωινό ήταν εκπληκτικό και περιελάμβανε, βιολογικά αυγά και σαλάτα με λαχανικά εποχής και τσορίθο. Στη συνέχεια πήρα μία εκπληκτική σούπα βελουτέ, από καλαμπόκι. Ο καφές έρεε άφθονος, μιας και το κεφάλι μου ακόμα γυρνούσε από το πολύ κρασί. Όχι άλλο αλκοόλ, σας παρακαλώ. Πήρα και ένα βιολογικό τσάι, ψώνισα και 2 φιάλες χύμα γαλλικό κρασί και βουρ προς τα έξω πάλι. Το αεροπλάνο μου πετούσε σε λίγες ώρες, οπότε ο χρόνος γυρνούσε αντίστροφα. Βέβαια, καταφέραμε και επισκεφτήκαμε γνωστό εκδοτικό οίκο. Γιατί; Γιατί αυτό που δεν γνωρίζετε είναι πως ο ταχυδρόμος το χειμώνα θα εκδώσει το πρώτο του παραμύθι, για μεγάλους και παιδιά. Σε συνεργασία με τους Beetroot. Περισσότερες λεπτομέρειες, σύντομα. Βρισκόμαστε στην εικονογράφηση. O πατέρας της Marie, μάς είχε κλείσει μια συνάντηση για να μεταφραστεί ο κύριος Ε. Στα Γαλλικά. Το παραμύθι διαπραγματεύεται την ΕΕ, οπότε και σκοπός είναι να μεταφραστεί σε όσες περισσότερες γλώσσες γίνεται. Άφησα τα προσχέδια, ανταλλάξαμε κάποιες απόψεις για την κρίση στο βιβλίο παγκοσμίως και συνεχίσαμε τη βόλτα μας στους Γαλλικούς κήπους.

Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να φύγω. Αγκαλιές, φιλιά και υποσχέσεις για συνάντηση στο Λονδίνο (το υπερ-τραίνο) να είναι καλά σε λιγότερο από ένα μήνα. Η Marie, ο Louis και ο Jean-Piere, τρεις άνθρωποι που ήρθαν από το πουθενά, με έχουν καθηλώσει. Είπε κανείς πως δεν κάνουμε φίλους όσο μεγαλώνουμε; Την καλημέρα μου!

*PS. Τα macaroons από το LADUREE, απλά ασυναγώνιστα. Αν ο επόμενος προορισμός σας είναι το Παρίσι, do not forget.