Ποδηλατόδρομοι - Θεσσαλονίκη σημειώσατε μηδέν.

Μάλλον θα πρέπει να χτίσουμε τη γυναίκα του αρχιμάστορα για να ολοκληρωθούν οι ποδηλατοδρόμοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανικανότητας των σφιχτοκωλάριων αρχόντων του Μητροπολιτικού Δήμου, είναι η προσπάθειά τους να ολοκληρώσουν τους ποδηλατοδρόμους. Φανταστείτε πόσο ανεπαρκής μπορεί να είναι κάποιος Δήμαρχος, για να μην μπορεί να βρει τρόπο να χωρέσει μια γραμμή 2 μέτρα, σ' αυτή την πόλη.

Εδώ και πολλούς μήνες παρουσιάζει τους ποδηλατοδρόμους ο Δήμος Θεσσαλονίκης, που δεν είναι άλλο από μια μπογιά στα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους. Με το συμπάθιο κύριε Δήμαρχε, αλλά έχουμε τόσο χώρο για τους πεζούς σ' αυτή την πόλη, ώστε έχουμε τη δυνατότητα να τους περιορίσουμε; Μήπως ζω σε παράλληλο σύμπαν; Έτσι γίνονται οι ποδηλατοδρόμοι:

Λίγο θάρρος σ' αυτήν εδώ την πόλη. Λίγο cojones ρε παιδιά! Κάντε μια καταμέτρηση, και θα δείτε πως οι πεζοί είναι περισσότεροι από τους οδηγούς.

Παρόλα αυτά από το λέγε λέγε, δράσεις άρχισαν να γίνονται έστω και προ-εκθεσιακά στη Νέα Παραλία. Εύγε! Αν αντιγράψουμε το Λονδίνο και δώσουμε την ευκαιρία στους ραδιοφωνικούς σταθμούς να διαχειρίζονται τους χώρους που μπορούν να παρουσιάσουν νέοι καλλιτέχνες τη δουλειά τους, τότε θα δώσουμε κι άλλη ζωντάνια στην πόλη.

Ξεχνώ!

Δυστυχώς δεν είμαστε σαν τους Κυπρίους. ΕΜΕΙΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Ελλάδα 2007:




Ελλάδα 2009:

Έχω το θάρρος και τη δύναμη να πω με σιγουριά πως είναι έγκλημα να σώζουν τα σπίτια που παράνομα χτίστηκαν σε δάση και να αφήνουν, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, να ερημοποιείται η Ελλάδα. Πέραν τούτου, οι παρανομίσαντες διαμαρτύρονται για τον κρατικό μηχανισμό που δεν λειτουργεί, ενώ αν λειτουργούσε σπίτια αυτοί δεν θα είχαν μέσα στα δάση, ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΝΕΥ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΙΔΑΝΙΚΩΝ.

Φαινόμενο λέμε!

Φαινόμενο είναι, πώς περνάνε 29 χρόνια. Τόσα έχουν περάσει από τότε που τα πνευμόνια μου πόνεσαν από την εισπνοή αποστειρωμένου αέρα χειρουργείου. Που κατούρησα τον γιατρό. Πού άγγιξα στήθη. Που έκλεισα το μάτι στη νοσοκόμα. Που άνοιξα τα μάτια. Η αλήθεια είναι πως τελικά αν τη ζεις όπως της αξίζει δε είναι μικρή. Απλά, τη σπαταλάμε δεξιά αριστερά. Και έπειτα γινόμαστε άπληστοι. Απληστία και στη ζωή την ίδια. Σου δίνουν βλέπεις, ένα Υπουργείο για ένα χρόνο και ζορίζεσαι όταν το αφήνεις. Σου δίνουν τη ζωή και ζορίζεσαι, επίσης, όταν πρέπει να την αφήσεις. Κάνε στο Υπουργείο σου αυτά που πρέπει για να σε μνημονεύουν οι επόμενοι, και άφησε κατά μέρος τις πλεονεξίες. Ζήσε τη ζωή, όπως της αξίζει και μην ζητάς πολλά! Ή τουλάχιστον ας τη ζήσουμε ακόμα κι αν παρακαλάμε για μία μέρα ακόμα, τουλάχιστον δεν θα μετανιώνουμε!

Όπως καταλάβατε έχω γενέθλια. Τα δώρα παρακαλώ να αποσταλούν στο γραφείο, με δική μου χρέωση!

Η βλακεία είναι μεταδοτική.

Ανοίγω την πόρτα της πολυκατοικίας και τα βλέμματα διασταυρώνονται Όμως, αυτός, πάει να κλείσει την πόρτα του ασανσέρ, παρά του ότι καταλαβαίνει πως κατευθύνομαι με βήμα ταχύ, προς τα εκεί.Η πόρτα κλείνει. Ενώ, εγώ, ρίχνω τα μπινελίκια μου για την αγένεια ,που μας κληρονόμησαν οι επί 400 χρόνια κατακτητές. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ, πως το ασανσέρ είναι ακόμα εκεί. Ανοίγω την πόρτα. Κλειστό το φως. Μια ηλίθια φάτσα μέσα. Μπαίνω, για λίγα κλάσματα μένουμε στο σκοτάδι. Δύο μαντραχαλάδες σε ένα ασανσέρ. Ανάβει. Βλέπω πως κανένας όροφος δεν έχει πατηθεί. Τον κοιτάω. Και εκεί την πετάει:

- Για το ισόγειο, τί πατάω;
- Για ποιο; (έχω βραχυκυκλώσει)
- Για το ισόγειο, μου λέει.
- Τί εννοείς;
- Θέλω να πάω στο ισόγειο, μου λέει.
- Άναυδος. Έφτασες, του λέω.
- Μα.
- Έφτασες, μην το συνεχίζεις.
- Άνοιξε την πόρτα βγες στο δρόμο και είσαι οκ.

Ακόμα, κι αυτοί που παίρνουν ασανσέρ για το ισόγειο, κι αυτοί ψηφίζουν. Και μετά οι άλλοι τα τρώνε, και εμείς, στο μεταξύ.

Καλημέρα.