Ξεχασμένος πρίγκιπας.

Το καλοκαίρι πέρασε σαν σίφουνας. Ο Σεπτέμβριος έχει μπει για τα καλά και η Διεθνής Έκθεση, ετοιμάζεται να μας ψήσει στο μποτιλιάρισμα. Μια περίεργη ατμόσφαιρα πλανιώταν στον αέρα ολόκληρο το καλοκαίρι, σ'αυτήν την πόλη που συρρικώνεται τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά.

Ο Μητροπολιτικός Δήμος της πόλης μας, έχει στερηθεί φορολογικής ενημερότητας και σημαίνοντες πρόσωπα της τοπικής αυτοδιοίκησης κινδυνεύουν με την κατηγορία της πλαστογραφίας. Τα μικροαστικά κατάλοιπα αυτής της πόλης, δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε τα μάτια μας και αρεσκόμαστε να ασχολούμαστε με τα θέματα των άλλων. Ασχέτως αν τα δικά μας, είναι μεγαλύτερα και ουσιαστικότερα. Ο επίσημος μπάρμαν της πόλης, Αριστοτέλης Παπαδόπουλος, βραβεύθηκε με την ανώτερη τιμή, ως ο καλύτερος μπάρμαν του κόσμου. Το Δημαρχείο τελειώνει. Η TV100, μετράει αντίστροφα τις μέρες για την απελευθέρωση της πόλης. Ή την ουσιαστική υποδούλωσή της σε μια ακόμα πιο νεοσυντηρητική άρχουσα τάξη. Οι φίλοι μας οι Ρώσοι συνεχίζουν να αγοράζουν την Γη Της Χαλκιδικής και σύντομα in a theater near you. Καταραμένη εργολαβία Το Ολύμπιον βρέθηκε σε καινούρια χέρια (για ακόμα μία φορά). Τα μπαρ στην περιοχή της Βαλαωρίτου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Τα τζιπ αυξάνονται κι αυτά σαν τα μανιτάρια, έχοντας μια μαγική ικανότητα να αυξάνουν τον χαμένο αντρισμό των ιδιοκτητών τους, αλλά ταυτόχρονα και τους δηλητηριώδης ρύπους στην ατμόσφαιρα της πόλης. Gasoleaters. Το μετρό προχωράει, ασχέτως αν κινδυνεύμε κάθε τόσο, διασχίζοντας την Εγνατία οδό. Παιχνίδι με το θάνατο, τραγουδούσε ο πιο σύγχονος Έλληνας ποιητής, ο Γιάννης Αγγελάκας. Το facebook, συνεζίζει να υποκαθιστά την ανθρώπινη επικοινωνία. Ο Γαλανός, συνεχίζει να μας ταξιδεύει με τις πρωινές του πτήσεις και τις all time, συμβουλές του για κρασιά ενδόδιμα και αποικιακά.Ο Τσιτσόπουλος συνεχίζει να μας τα χώνει στον αέρα. Ο Offradio ακούγεται και στο iphone. To Soul συνεχίζει να μας απογειώνει τα βράδια. Το Local τη μέρα. To Banquet, στο in between. To Ideal, στις νύχτες κρασιού. Οι πεζόδρομοι είναι ακόμα κατηλημένοι από μηχανάκια (και κανείς δεν κάνει τίποτα γι'αυτό). Η Δημοτική Αστυνομία με τα ποδήλατα αρχίζει να μοιάζει με την αστυνομία του Palm Springs. Που είναι οι ξανθιές με το αβυσαλέο ντεκολτέ, που μας υποσχέθηκαν, οέο. Η Athens Airways μας άνοιξε νέους ορίζοντες. Ο Πέτρος Κωστόπουλος κυκλοφόρησε το νέο του cd με εκπληκτικές μουσικές. Ο πεζόδρομος στη Νέα Παραλία, επιτέλους έκλεισε και δόθηκε σε αποκλειστική χρήση στους πεζούς και ποδηλάτες. Οι ποδηλατόδρομοι ακόμα απουσιάζουν. Το ΚΘΒΕ, έχει καινούριο καλλιτεχνικό διευθυντή. Οι Beetroot έχουν ακόμα περισσότερα βραβεία. Οι εκλογές δεν έρχονται. Και πόσα άλλα.

Και εμείς ακόμα εδώ. Μεταξύ εκεί και εδώ. Γιατί και εκεί να είμαστε, πάντα το μυαλό μας θα είναι εδώ. Αλλά και εδώ να μείνουμε, ποτέ δεν θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το εκεί. Τόσο απλά.Αν ο δρόμος σας, σας φέρει στο Λονδίνο, poke me.

Ταχυδρόμος calling Σπύρος Βούγιας.

Ξέρετε πόσο λατρεύω αυτή τη σχέση που έχουμε δημιουργήσει. Αυτές τις μέρες θα είμαι λίγο στον αέρα λόγω προεκλογικής περιόδου. Οι περισσότεροι γνωρίζετε πως είμαι συνεργάτης του Σπύρου Βούγια, οπότε όπως καταλαβαίνετε φωτιά στα μπατζάκια μας. Η βοήθειά σας δεν είναι μόνο χρήσιμη αλλά και πολύ ουσιαστική για το κάτι διαφορετικό, που αν μη τι άλλο εκπροσωπεί ο Σπύρος.

Ο κύβος ερήφθη.

Exit. Exit.

Με πιάνει Κρίση.

Κι άμα με πιάσει τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει. Τραγουδάει γνωστός βορειοελλαδίτης βάρος του Ελληνικού λαϊκού πενταγράμμου και εκεί σταματάνε τα κοινά μας στοιχεία. Μας πιάνει κρίση. Σε μια νεοελληνική κοινωνία που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Με ένα πρωθυπουργό Νέρωνα. Με εθνικές σταρ, που διακρίθηκαν πρώτα στο αρχαιότερο επάγγελμα και μετά σε αυτό που κάνουν τώρα. Με βουλευτές, που το ετήσιο φορολογητέο εισόδημα να ξεπερνά το ένα εκατομμύριο ευρώ. Με εκκλησιαστικούς ηγέτες που αποκαλούνται μεταξύ τους με γυναικεία ονόματα. Με εργολάβους, που ασχημαίνουν ολοένα και περισσότερο την καθημερινότητά μας. Με τον πολιτισμό αυτής της χώρα να περιορίζεται στο Λούτσο και την Όλγα Φαρμάκη (την οποία κατά τα άλλα συμπαθώ ε;). Με δημοσιογράφους που είτε φλερτάρουν με την ανηθικότητα, είτε κάνουν παραμεθόριο Με το Δημόσιο να υπολειτουργεί. Με τους bloggers, να κινδυνεύουν με αφαίρεση του λόγου (και του χώρου) αν μιλήσουν έξω από τα δόντια. Με έναν λαό που πλανιέται. Με μια πλάνη που λαϊκίζει. Με ένα αύριο που είναι αμφίβολο.

Την Κυριακή, παρακολουθούσα τις Χοηφόρες του Αισχύλου στο Θέατρο Δάσους. Στην κορύφωση του έργου, εκεί που ο δύσμοιρος Ορέστης πηγαίνει να υλοποιήσει τους χρησμούς του Φοίβου, να σκοτώσει δηλαδή τη μάνα του ακούγεται το soundtrack του έργου - κάποιο λαϊκό άσμα του Ρέμου - από κάποιο κοντινό γάμο. Φυσικά, δεν σταμάτησαν εκεί. Ακούσαμε έναν Ορέστη με ήχο “Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία Σ' αγαπώ”, το “Παπάκι πάει στην ποταμιά”, που όπως καταλαβαίνεται πηγαίνει για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Δύσμοιρη πόλη. Είμαστε αναγκασμένοι τόσοι άνθρωποι να συνδέσουμε τη ζωή μας με ένα ζευγάρι που δεν γνωρίζουμε. Φυσικά, η Κονιόρδου δεν άντεξε και στο τέλος του έργου ζήτησε συγνώμη και εξέφρασε τα παράπονά της πως 30 χρόνια στο Θέατρο δεν έχει ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Εδώ, είναι Thessalllllllloniki Λυδία. Μπουζουκομάνα, αγάπη μου.