Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη και κρισιμότερη ιστορική της στιγμή. Πολύ σύντομα, στις 19 Νοεμβρίου, έπειτα και από το πράσινο φως του Τσέχου Προέδρου Vaclav Klaus, η Ευρωπαϊκή οικογένεια θα αποκτήσει έναν Πρόεδρο και έναν Υπουργό Εξωτερικών. Πιθανότητα έναν άντρα και μία γυναίκα, οι οποίοι θα ανήκουν, ο μεν Πρόεδρος στο block των δυνατών, ενώ ο/η Υπουργός Εξωτερικών στο block των μικρών χωρών. Θα είναι όμως αυτό αρκετό για να βγάλει την ΕΕ από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει την τελευταία 3ετία; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που καθιστούν σημαντική την επιλογή των προσώπων και πώς αυτά μπορούν να εμπνεύσουν τον μέσο Ευρωπαίο πολίτη, όπως πριν από περισσότερα από πενήντα χρόνια ο Monnet και ο Schuman; Μπορεί ο Νικολά Σαρκοζί να παίξει το ρόλο του Ντε Γκωλ και η Άγκελα Μέρκελ του Adenauer? Δύσκολα.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως οι κρατικοί μηχανισμοί, με το πέρασμα του χρόνου, έχουνε εξευρωπαϊστεί. Η Ευρώπη υπάρχει στην καθημερινότητά μας. Αλλού σε μεγαλύτερο βαθμό και αλλού σε μικρότερο. Όμως, η απουσία, μιας κοινής Ευρωπαϊκής γλώσσας, ενός κοινού εκπαιδευτικού συστήματος, κοινών ΜΜΕ και κοινής Ευρωπαϊκής γνώμης, ανάμεσα σε άλλα, κάνουν την επίτευξη του απώτερου στόχου, που δεν είναι άλλος από την δημιουργία μιας κοινής Ευρωπαϊκής ταυτότητας, ακόμα πιο δύσκολη.
Το κράτος/έθνος παραμένει η πιο δυνατή ουσία κοινωνικοποίησης και πολιτικής εξουσίας. Η Εθνική ταυτότητα είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να αντικατασταθεί με οτιδήποτε άλλο μιας και έχει βαθύ και άρρηκτο δέσιμο με τον ψυχισμό και τη υπόστασή μας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Smith, ο μόνος δρόμος για μια πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη περνάει μέσα από τη δημιουργία κοινής μνήμης και αναμνήσεων, παραδόσεων, αξιών, μύθων και συμβόλων αναφορικά με την εικόνα του έθνους και τους κράτους.
Ιδιαιτέρως σημαντικό για τις εξελίξεις είναι η επιλογή των προσώπων που θα επιλεγούν για να τραβήξουν το κουπί αυτής της προσπάθειας. Αν και μεγάλος πολιτικός θαυμαστής του Blair, πιστεύω πως ο Tony, έχει χάσει το τρένο προ πολλού λόγω του κακού χειρισμού της κρίσεως στο Ιράκ και το bending του στους Αμερικανούς. Μια λύση θα ήταν η διπλή επιλογή Jean-Claude Juncker και Massimo D' Alema. Μιας και μαζεύουν αρκετούς ψήφους εμπιστοσύνης. Άλλωστε, η επιλογή αυτών δεν θα είναι ισόβια. Αν και, όπως πιστεύω, η πιθανότητα για μια γυναίκα είναι, μάλλον, βέβαιη.
And the post goes to..
