Η Ευρωπαϊκή Ένωση πατάει στο φεγγάρι.

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη και κρισιμότερη ιστορική της στιγμή. Πολύ σύντομα, στις 19 Νοεμβρίου, έπειτα και από το πράσινο φως του Τσέχου Προέδρου Vaclav Klaus, η Ευρωπαϊκή οικογένεια θα αποκτήσει έναν Πρόεδρο και έναν Υπουργό Εξωτερικών. Πιθανότητα έναν άντρα και μία γυναίκα, οι οποίοι θα ανήκουν, ο μεν Πρόεδρος στο block των δυνατών, ενώ ο/η Υπουργός Εξωτερικών στο block των μικρών χωρών. Θα είναι όμως αυτό αρκετό για να βγάλει την ΕΕ από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει την τελευταία 3ετία; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που καθιστούν σημαντική την επιλογή των προσώπων και πώς αυτά μπορούν να εμπνεύσουν τον μέσο Ευρωπαίο πολίτη, όπως πριν από περισσότερα από πενήντα χρόνια ο Monnet και ο Schuman; Μπορεί ο Νικολά Σαρκοζί να παίξει το ρόλο του Ντε Γκωλ και η Άγκελα Μέρκελ του Adenauer? Δύσκολα.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως οι κρατικοί μηχανισμοί, με το πέρασμα του χρόνου, έχουνε εξευρωπαϊστεί. Η Ευρώπη υπάρχει στην καθημερινότητά μας. Αλλού σε μεγαλύτερο βαθμό και αλλού σε μικρότερο. Όμως, η απουσία, μιας κοινής Ευρωπαϊκής γλώσσας, ενός κοινού εκπαιδευτικού συστήματος, κοινών ΜΜΕ και κοινής Ευρωπαϊκής γνώμης, ανάμεσα σε άλλα, κάνουν την επίτευξη του απώτερου στόχου, που δεν είναι άλλος από την δημιουργία μιας κοινής Ευρωπαϊκής ταυτότητας, ακόμα πιο δύσκολη.

Το κράτος/έθνος  παραμένει η πιο δυνατή ουσία κοινωνικοποίησης και πολιτικής εξουσίας. Η Εθνική ταυτότητα είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να αντικατασταθεί με οτιδήποτε άλλο μιας και έχει βαθύ και άρρηκτο δέσιμο με τον ψυχισμό και τη υπόστασή μας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Smith, ο μόνος δρόμος για μια πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη  περνάει μέσα από τη δημιουργία κοινής μνήμης και αναμνήσεων, παραδόσεων, αξιών, μύθων και συμβόλων αναφορικά με την εικόνα του έθνους και τους κράτους.

Ιδιαιτέρως σημαντικό για τις εξελίξεις είναι η επιλογή των προσώπων που θα επιλεγούν για να τραβήξουν το κουπί αυτής της προσπάθειας. Αν και μεγάλος πολιτικός θαυμαστής του Blair, πιστεύω πως ο Tony, έχει χάσει το τρένο προ πολλού λόγω του κακού χειρισμού της κρίσεως στο Ιράκ και το bending του στους Αμερικανούς. Μια λύση θα ήταν η διπλή επιλογή Jean-Claude Juncker  και Massimo D' Alema. Μιας και μαζεύουν αρκετούς ψήφους εμπιστοσύνης. Άλλωστε, η επιλογή αυτών δεν θα είναι ισόβια. Αν και, όπως πιστεύω, η πιθανότητα για μια γυναίκα είναι, μάλλον, βέβαιη.

And the post goes to..

Δεν ξεχνώ.

Ακριβώς 36 χρόνια μετά. Η μεταπολιτευτική Δημοκρατία στο πιο κρίσιμό της σημείο!

Why cinema now?

Θα μιλήσω γι'αυτό μετά το πέρας. Στο επόμενο editorial του libre, επίσης.

Μπράβο Γιώργο!

Το πρώτο free press περιοδικό της πόλης και της χώρας. Έγινε 20 και παραμένει πιστό στην μεγάλη του αγάπη, τη Θεσσαλονίκη.

Ecology ώρα μηδεν.

Ιδιαιτέρως εποικοδομητική η συνάντηση με τους Οικολόγους Πράσσινους. Είχα πολύ καιρό να συναντηθώ με πολιτικούς και ακτιβιστές, που να συνομιλούμε επάνω σε μία ρεαλιστική βάση με επιχειρήματα και όνειρα για μια καλύτερη Θεσσαλονίκη, μια καλύτερη Ελλάδα, γενικότερα. Με ιδιαίτερη ωριμότητα τέθηκαν τα θέματα της πόλης. Μαζί με αυτά, στο τραπέζι μπήκε και η ανησυχία για το Δήμο της Θεσσαλονίκης.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο έρχονται οι Δημοτικές Εκλογές και η ωριμότητα είναι απαραίτητη, εάν επιθυμούμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα και να δώσουμε ελπίδα, στην πόλη ετούτη. Η ευρύτερη κεντροαριστερά  είναια απαραίτητο να ενωθεί για να επέλθει η αλλαγή. Για να δούμε. Αυτό το θέμα θα μας απασχολήσει ιδιαιτέρως τους επόμενους μήνες. Βασικός κριτής των εξελίξεων θα είναι και οι εξελίξεις με τον Καποδίστρια Β'. Ευσεβείς οι πόθοι πολλών εν ενεργεία Δημάρχων. Βλέπουμε..

2310 Spitafields Market. Ο ταχυδρόμος στο libre.

Ο μήνας που μας πέρασε τα είχε όλα. Είχε αλλαγή κυβέρνησης. Είχε αλλαγή πλάνων. Οι δυνάμεις όλες συνωμότησαν, ώστε τα πράγματα να έρθουν σ’αυτό ακριβώς το σημείο που ήρθαν. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λονδίνο. Στο mixer. Η συχνή μου, πλέον, κάθοδο στην Αθήνα συνδιάζεται με αυτή τη Λονδίνου. Αυτό σημαίνει διπλή ανταπόκριση για εσάς. Αυτό μας κάνει να πεισμώνουμε και να διεκδικούμε το καλύτερο. Για τη Θεσσαλονίκη. Για την Πυλαία. Οι τακτικοί επισκέπτες αυτής της στήλης και οι φίλοι μου, γνωρίζουν την αγάπη μου γι’ αυτήν. Τα μεγάλα όνειρα και τις προσδοκίες. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Οι συντηρητικοί συνδιασμοί, που αρέσκονταν στο να κρατούν καθηλωμένο τον κοινωνικό ιστό, νοιώθουν ήδη να τους σφίγγουν τα κουστούμια. Τα κουστούμια στις κρεμάστρες. Εκεί ανήκουν.

Στην Αθήνα, οι βόλτες πέρα από το κλασικό πια Mommy – με την one and only – συλλογή της Άννης Παπαδημητρίου, με τίτλο «Οι φτερωτοί φίλοι του Παππού», περιελάμβαναν το Οικείο, το Ten και το μαγειρίο του Μπαρμπα-Γιάννη. Ο Μπαρμπα-Γιαννης, αποτελεί τη σταθερή λύση καθημερινού μαγειρευτού φαγητού στα Εξάρχεια. Το κότσι, το κοτόπουλο με κριθαράκι, το κοκκινιστό στιφάδο και τα βραστά λαχανικά, σε ωθούν να το κάνεις στέκι. Και το κάνεις.

Η επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη και στην έκθεση με τα εξώφυλλα της Athens Voice, εκπληκτική. Ο κόσμος, τα έργα και η διάθεση μιας Ελλάδας που έρχεται. Που ήρθε. Με τη βόλτα, όμως, πεινάσαμε και κατευθυνθήκαμε στο κέντρο. Το Οικείο, με φαγητό της μαμάς από το Κολωνάκι, βρίσκεται στη διασταύρωση Πλουτάρχου και Αλωπεκής. Ακριβώς δίπλα στο Fresh, με τρελούς φρέσκους χυμούς. Τα πιάτα δεν περιείχαν γευστικούς πειρματισμούς αλλά ήταν τίμια και εντυπωσιακά ποιοτικά. Η ποιότητα του κρέατος, οι σως –εκπληκτική η ροκφόρ- και οι φρεσκοκομμένες πατάτες σε πείθουν να το κάνεις στέκι. Μόνο αρνητικό –για εμάς- ο πανικός που γίνεται και η απαραίτητη κράτηση. Βέβαια, αυτό αποδεικνύει τα προηγούμενα. Absolutely! Τη βραδιά συνεχίσαμε με ποτό στο Ten και στο MaiTai, ακριβώς απέναντι. Ο κόσμος πολύς και τα ποτά γίνανε δύο, τρία, τέσσερα...

Στο Λονδίνο, το Μουσείο των Πάντων στο Primrose Hill (The Museum of Everything), δίνει το στίγμα για την πόλη των πάντων.  Νέοι καλλιτέχνες, δημιουργούν χωρίς μέτρα και σταθμά. Απλά δημιουργούν. Στο ίδιο μήκος κύματος το Breakfast in Tiffany’s, με την Anna Friel γυμνή στη σκηνή, να αναστατώνει την πρωτεύουσα. Κοσμοσυρροή. Η γυμνή Anna, μας κερδίζει και για τις υποκριτικές της ικανότητες.  Στο Battersea Park, συνεχίζει και το Νοέμβριο το Affordable Art Fair. Εκπληκτικό art project, με έργα τέχνης κάτω των 3000 λιρών. Και ναι, αυτό είναι φθηνό για τα δεδομένα του Λονδίνου, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για αναγνωρισμένους καλλιτέχνες. Το όλο εγχείρημα, μού θυμίζει το δικό μας  Trash Art, που προσπαθούμε να αναστήσουμε με τον αγαπημένο Σπύρο Βλάχο.

Τα εστιατόρια που είχαν την τιμητική τους αυτόν τον μήνα ήταν, το Babylon στο Roof Gardens και το Orrery στη Marylebone High Street. Δηλαδή, το Βαβυλωνία και το Πλανητάριο. Το πρώτο,  βρίσκεται τοποθετημένο 100 πόδια επάνω από τον αγαπημένο δρόμο του Kensington και αποτελεί ένα από τα must see εστιατόρια του Λονδίνου. Το κλασικό Βρετανικό μενού βασίζεται σε προϊόντα εποχής. Ακούτε έλληνες με all season Greek salad; Ακούω να λες. Εγώ, ξεχώρισα το εκπληκτκό Σκωτσέζικο φιλέτο με χυμό madeira. Ξεχωρίζουν, ακόμα, τα σκαλοπίνια καπνιστού μπέικον. Τα εκπληκτικά γλυκά στο τέλος –έλεος- θα σας αναστήσουν. Το σουφλέ με cointreau και το ροδάκινο Babylon, δεν θα σας αφήσουν να κλείσετε μάτι. 

Το δεύτερο εστιατόριο αυτού του μήνα, βρίκεται στον αγαπημένο δρόμο της Marylebone. Πώς να ξεχάσει κανείς αυτόν το δρόμο, όταν έχει διαβάσει το Σάββατο, του McEwan; Αδύνατο. Το Orrery, έχοντας λάβει πέντε αστέρια από πολλούς Βρετανούς κριτικούς γεύσης μάγεψε και εμάς. Σε ένα πανέμορφο περιβάλλον και με εξυπηρέτηση, που μάλλον δεν έχουμε ξαναδεί. Η επιλογή του κρασιού έγινε αποκλειστικά με την καθοδήγηση του Sommelier. Το Μοσχοβίτικο χαβιάρι και ο αστακός είναι οι ιδανικές επιλογές για πρώτο πιάτο. Στη συνέχεια, το ριζότο με τρούφα και το γεμιστό φαρσί με χοιρινό, σάλτσα madeira και τρούφα, κάνουν τη διαφορά. Στο τέλος μην ξεχάσετε να δοκιμάστε τη crème brulee λεμονιού με σορμπέ σύκου. Αν δεν θέλετε να ρισκάρετε με δικές σας επιλογές, μπορείτε να επιλέξετε το μενού της αναζήτησης, με επιλογές του σεφ και συνοδεία κρασιών με επιλογές του sommelier. Θα σας κοστίσει λίγο παραπάνω, αλλά αν είστε διατεθειμένοι, αξίζει την εμπειρία.

Κλείνοντας, θα σας αφήσω με μια από τις επιλογές του Γαλανού (www.krasiagr.blogspot.com) για τις κρύες νύχτες του χειμώνα, που έρχεται.  Το merlot του 2006, με τίτλο Hundred of Joanna, των Smith & Hopper. Για όσους τολμούν να κυκλοφορήσουν τις  κρύες καθημερινές του Νοέμβρη, θα μας βρουν στο Ιντεάλ της Τσιμισκή, να δοκιμάζουμε κρασιά και να σχολιάζουμε την επικαιρότητα.

Θεσσαλονίκη, σαν αχτίδα ξένου ήλιου. (editorial)

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναλύεις τις τάσεις των ανθρώπων σε θέματα, που άπτονται της ηθικής και της ανηθικότητας των πραγμάτων. Είναι ηθική η στάση πρώην Υφυπουργού της αντιπολίτευσης, που δεν μερίμνησε να σώσει την Δημοτική τηλεόραση; Ή είναι ανήθικη στάση, το να υποστηρίζεις πως το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, δεν έπρεπε να καταργηθεί; Ενώ, γνωρίζεις πως έπρεπε. Ενώ, γνωρίζεις πως ο μόνος λόγος ύπαρξής του, ήταν να προετοιμάζει Δημάρχους και να μοιράζει επιταγές σε χορευτικούς και λαογραφικούς συλλόγους. Ούτε καν συλλόγους bingo. Αυτά, ενώ πρέπει να καλοσωρίσουμε τα δύο νέα Υφυπουργεία. Το Οικονομικών και το Εσωτερικών. Μην θυμώσουν και εξαφανιστούν. Όπως τόσα, άλλα, στην πόλη. Να καλωσορίσουμε τους ποδηλατόδρομους, που αν και κάπως άναρχα, αρχίζουν να ξεπηδούν σε διάφορους δρόμους της πόλης. Αρχίζουν να ξεμυτίζουν και οι πρώτοι ήρωες/ποδηλάτες. Ταυτόχρονα, σώζουν τα πεζοδρόμια από την παράνομη στάθμευση. Δίνουν ζωή στον δρόμο των πεζών (πεζο-δρόμιο) και μας επιτρέπουν να κινούμαστε με αξιοπρέπεια. Όλοι.

Ο Οκτώβριος έφερε νέα πνοή ζωής στη χώρα. Η αισιοδοξία, που ο ΓΑΠ δημιούργησε και η σοβαρότητα, που ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε στις προγραμματικές δηλώσεις, δίνουν ελπίδες για μια νέα εποχή διακυβέρνησης στη χώρα. Στην εποχή αυτή, οι βουλευτές δεν έχουν λόγο να φυλάσσονται από αστυνομικούς και οι πολίτες δεν έχουν λόγο να παίρνουν μέρος σε πορείες. Σε αυτή την εποχή, οι πολίτες σέβονται το περιβάλλον και ζουν μέσα από αυτό. Οι μετανάστες παίρνουν το σεβασμό που τους αξίζει και το δημόσιο, αρχίζει να εξυπηρετεί τους πολίτες. Στο μέλλον αυτό, η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά, Πόλη Μητρόπολη. Αφήνει πίσω το Φάντασμα, για το οποίο έγραψε ο Mazower και αναζητεί τον καλό της εαυτό. Ας ελπίσουμε πως όσο πλησιάζει το κλείσιμο του κύκλου αυτής της διοίκησης, τα πράγματα από μόνα τους κοιτούν προς τον ξένο ήλιο. Μια αχτίδα από Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Σαντιάγκο και Κοπενχάγη αρχίζει να διώχνει τα μαύρα σύννεφα.

Αυτά, ενώ ο Νοέμβριος μας επιφυλάσσει πολλά και ευχάριστα. Οι Pet Shop Boys έρχονται στο Βελλίδειο, η Πρωτοψάλτη ξεκινά στο Μύλο, το MiniBar αρχίζει τη δική του ιστορία δίπλα στο Soul Bar, το Blog 33 δίνει νέα πνοή στην πόλη (μας φέρνει και τους Xaxakes) και το project space ΔΥΝΑΜΟ κάνει τη Βαλαωρίτου να μοιάζει κάτι πέρα από νέα, εναλλακτικά, Λαδάδικα. Το Libre έχει στολίσει ήδη Χριστουγεννιάτικο δέντρο και ανάβει τα λαμπιόνια, μαζί με το Λονδίνο, στις αρχές Νοέμβρη. Τα λαμπιόνια της επόμενης μέρας.

Εμένα με συμφέρει.

Εμένα με συμφέρει τα-ξίδια στις εξοχές, αγκαλιά στο φεγγάρι, να μετράμε τ’ αστέρια, φιλιά μεσα στα δόντια, αγκαλιές και ξενύχτια, πάρτι και δώρα, εδώ και τώρα.

Εμένα με συμφέρει να φύγω μακρυά σε ένα μακρινό νησί, στη μέση του Ειρηνικού, όπως τότε παλιά που είμασταν παιδιά και γυρνούσαμε τον κόσμο. Την Στέλλα με το φιτζιανό καπέλο, το Γιώργο με τα χα(λ)βανέζικα πουκάμισα, τις Γιώτες γενικώς. Τη Lisa και τη Yoko. Εμένα με συμφέρει να λέω πέρα βρέχει.

Με το Σπύρο στις πλατείες στη φιλοσοφία γενικώς. Εμένα με συμφέρει το συμφέρον μου. Ούτε πάνω κάτω ούτε μολότωφ ούτε Δήμοι. Αλλά κοιτάς το μετά. Κοιτάς και φαντάζεσαι αυτό που στα μάτια του θα βλέπεις εκείνον που κοιτούσες κι εσύ.

Κοντά τριάντα χρόνια πριν. Άνοιγες τα μάτια και κούναγες τα χέρια. Έκανες χιλιάδες ερωτήσεις. Είχες αμέτρητα κενά. Κοιτάω και φαντάζομαι το μετά.

Όταν τριάντα χρόνια από τώρα στο καφενείο θα λες σ’αγαπώ. Λούλούδια στα χέρια. Λουλούδια στα μαλλιά. Και όλα μπροστά. Και πίσω. Στο ανάμεσα.

Στο δεν ξέρω. Το μπορεί. Αλλά τα έργα εκεί. Γιατί αυτή η κοινωνία –την κοινωνία μου- δεν επιζεί χωρίς γιατί. Δεν επιζεί με τα λαμόγια. Με τους ανίκανους.

Αυτούς που τρώνε τον πλούτο που άλλοι δημιούργησαν. Αυτοί που δεν αλλάζουν το γιατί. Γιατί να το έχεις μέσα.Ή αλλιώς ευχαριστώ που το έχω.

Πρέπει να αλλάξουμε τον τόπο. Δεν πρέπει να σταματήσω να γράφω. Πρέπει να τα συνδιάσω. Το παραμελημένο blogάκι μου γκρινιάζει. Και μου φεύγει. Μη μου φεύγετε.

Nose to tail. Τίποτα δεν πάει χαμένο.

http://www.stjohnrestaurant.co.uk/

Καινούριο hobby. Με τα μούτρα.