Θεσσαλονίκη ώρα υπό-το μηδέν!

Νέο σκάνδαλο βασανίζει την άτυχη Θεσσαλονίκη. Μάλλον, τα συμπτώματα του Τσέρνομπιλ, που μας βασάνισαν στις αρχές του '80 φαίνονται σήμερα, μιας και οι κάτοικοι, παρά την χαρακτηριστική ανικανότητα, που δείχνουν οι ακατανόμαστοι (τα ονόματά τους δεν μπορούν να αναφερθούν γιατί ως γνωστό είναι δικολάγνοι), συνεχίζουν να τους στηρίζουν.

Τί άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή; Οικονομικά σκάνδαλα, μηδαμινά έργα υποδομής (μην μιλήσει κανένας για το μετρό, μην μιλήσει) και ανύπαρκτη ανάπτυξη. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε το νέο σκάνδαλο με τις παράνομες χωματερές, στο Δήμο της Αρέθουσας. Βλεπετε, οι αξιοσέβαστοι κύριοι, για να μην έχουν επιπτώσεις, είτε οι ίδιοι, είτε η κυβέρνηση, αποφάσισαν με την συγκάληψη της εκεί Δημοτικής Αρχής, προφανώς, να πετάξουν τα σκουπίδια στο όμορφο δάσος, δίπλα ακριβώς στο ωραίο ποταμάκι. Τόση ομορφιά όπως είναι γνωστό, δεν την αντέχουμε..

Ούτε η Συνθήκη Ramsaar δεν τους εμπόδισε. Να δούμε οι εισαγγελείς, θα παρέμβουν; Γιατί, άντε να κάνουν κακό στον εαυτό τους; Αλλά, στο καημένο το δασάκι, που δεν έφταιξε σε κανέναν;

Την καλημέρα μου σε όλους!

Ο Παπανδρέου πρόεδρος.

Οι τελευταίες ημέρες με βρίσκουν ακόμα περισσότερο αγχωμένο για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Μιας χώρας, που ουκ ολίγα έχει τραβήξει τα τελευταία χρόνια. Από γκάφα σε γκάφα. Από ατόπιμα σε ατόπιμα. Και να, σου έρχεται ο κοντός και στο παίζει ιστορία. Αν είμασταν σε εποχές σχολείου θα έτρωγε πολύ καρπαζιά. Μπορεί και εκεί να οφείλεται, βέβαια, ο κομπλεξισμός και η λατρεία του να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Οι φάπες που έφαγε μικρός. Ή ποιος ξέρει, η επιθυμία να αποτελέσει τον τελευταίο πρωθυπουργό του Κινήματος.

Μεγάλη ανωριμότητα δείχνει, κατά τον γραφόντα, ο οποιοσδήποτε επιδεικνύει αυτή την αλλαζονική προσπάθεια να ειναι στην επικαιρότητα. Σε κρίσιμες πολιτικά στιγμές. Εν μέσω σκανδάλων, αρπαχτών, ιδιωτικοποιήσεων και καταπατήσεων (αυτού του ενός και μοναδικού Ελληνικού Πανεπιστημίου). Τώρα, που η συσπείρωση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων είναι επιτακτική ανάγκη.

Η σπουδαιότητα μιας καλής αντιπολίτευσης, βλέπεται, είναι μεγαλύτερη, ίσως και από μια καλή κυβέρνηση. Γιατί ως γνωστόν, όταν παίζεις με τους καλούς γίνεσαι καλύετρος, όταν παίζεις, όμως, με τα τσικό, μένεις στάσιμος ή χειροτερεύεις. Άντε να δούμε..

*ΥΓ. Και για να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση, διευκρινίζω, πως αποτελώ μεγάλο υποστηρικτή των Ακαδημαϊκών επιτευγμάτων και εργασιών του κ. Σημίτη. Για μια Ευρώπη των ανθρώπων. Για μια Ευρώπη των όλων. Αλλά άλλα τα σύκα και άλλα τα μήλα..