Εμένα με συμφέρει.

Εμένα με συμφέρει τα-ξίδια στις εξοχές, αγκαλιά στο φεγγάρι, να μετράμε τ’ αστέρια, φιλιά μεσα στα δόντια, αγκαλιές και ξενύχτια, πάρτι και δώρα, εδώ και τώρα.

Εμένα με συμφέρει να φύγω μακρυά σε ένα μακρινό νησί, στη μέση του Ειρηνικού, όπως τότε παλιά που είμασταν παιδιά και γυρνούσαμε τον κόσμο. Την Στέλλα με το φιτζιανό καπέλο, το Γιώργο με τα χα(λ)βανέζικα πουκάμισα, τις Γιώτες γενικώς. Τη Lisa και τη Yoko. Εμένα με συμφέρει να λέω πέρα βρέχει.

Με το Σπύρο στις πλατείες στη φιλοσοφία γενικώς. Εμένα με συμφέρει το συμφέρον μου. Ούτε πάνω κάτω ούτε μολότωφ ούτε Δήμοι. Αλλά κοιτάς το μετά. Κοιτάς και φαντάζεσαι αυτό που στα μάτια του θα βλέπεις εκείνον που κοιτούσες κι εσύ.

Κοντά τριάντα χρόνια πριν. Άνοιγες τα μάτια και κούναγες τα χέρια. Έκανες χιλιάδες ερωτήσεις. Είχες αμέτρητα κενά. Κοιτάω και φαντάζομαι το μετά.

Όταν τριάντα χρόνια από τώρα στο καφενείο θα λες σ’αγαπώ. Λούλούδια στα χέρια. Λουλούδια στα μαλλιά. Και όλα μπροστά. Και πίσω. Στο ανάμεσα.

Στο δεν ξέρω. Το μπορεί. Αλλά τα έργα εκεί. Γιατί αυτή η κοινωνία –την κοινωνία μου- δεν επιζεί χωρίς γιατί. Δεν επιζεί με τα λαμόγια. Με τους ανίκανους.

Αυτούς που τρώνε τον πλούτο που άλλοι δημιούργησαν. Αυτοί που δεν αλλάζουν το γιατί. Γιατί να το έχεις μέσα.Ή αλλιώς ευχαριστώ που το έχω.

Πρέπει να αλλάξουμε τον τόπο. Δεν πρέπει να σταματήσω να γράφω. Πρέπει να τα συνδιάσω. Το παραμελημένο blogάκι μου γκρινιάζει. Και μου φεύγει. Μη μου φεύγετε.