Θυσίες και άλλα δεινά

Δεν είστε λίγοι.

 Που μου στέλνετε μηνύματα.

 Και αναπολείτε.

 Τις παλιές καλές μέρες.

 Που έγραφα για γεύσεις και ταξίδια.

 Για εμπειρίες αστρονομικές-γ.

 Όλοι γνωρίζανε πως το έκανα σαν μέρος της δουλειάς μου τότε στο περιοδικό Libre.

 Για γεύσεις παλιές και φρέσκες.

 Για το αλατοπίπερο της ζωής. Το φαγητό.

 Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές.

Γιατί σταμάτησες; ρωτούν.

Ξέρετε προεκλογικά το προοδευτικό ΚΚΕ και όχι μόνο, ήθελε να με χτυπήσει, εκτυπώνοντας όλα εκείνα τα κείμενα που μου πήρε χρόνια για να γράψω και τα μοίραζε στον κόσμο. Ήθελε να αποδείξει, λέει, πως δεν μπορώ να καταλάβω τον πόνο του κόσμου διότι γράφω για εστιατόρια, φαγητά και ταξίδια γαστρονομικά.

Πόσο φτωχός γευστικά μπορεί να είναι κάποιος για να μην καταλαβαίνει πως η γαστρονομία δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά πάθους. Όπως το θέατρο και το σινεμα. 

Μπορεί να προσμένεις μήνες να γευτείς το πολυπόθητο κρασί που αναμένεις, να δοκιμάσεις τον αγαπημένο σου σεφ, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οικονομίες μηνών.

Πόσο φτωχός γευστικά και πόσο σε λυπάμαι εσένα που προτιμάς 3 πιτόγυρα από τον 22 αντί μιας κουταλιάς από την καροτόσουπα με ginger που δοκιμάσαμε πριν λίγες μέρες στο Room 22, συνδυάζοντας γεύσεις και ανθρωπιά δίνοντας χρήματα στο Ορφανοτροφείο Μέλισσα. Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένα πολιτικό σύστημα που ενοχοποιεί και απόψεις και ανθρώπους με μια φασιστική νοοτροπία ισοπέδωσης των πάντων. Πολλές τροφές από τις φτηνές, έτρωγε λέει ο Πάγκαλος κι έγινε έτσι άλλωστε όχι λίγο από τις άλλες.

Ευελπιστώ πως σύντομα θα μου ξαναέρθει η όρεξη να γράψω για όλα αυτά που μάθατε να λαμβάνεται σαν γράμμα από το blog του ταχυδρόμου. Γιατί δεν είναι ότι με αποθάρρυναν αυτοί να γράψω για όλα αυτά, είναι ότι μου πήραν την όρεξη για το αν αξίζει να τους δίνεις δικαίωμα...

* Η αστρονομία κρύβεται μέσα στην γαστρονομία και η γεωγραφία μαθαίνεται ευκολότερα σ’ένα μπακάλικο κάπου στην αγορά...
Πολίτικη κουζίνα

Στηρίζουμε τη δράση της Gastronomy team με τον Γιώργο Χωραφά στο Les Zazous την Τρίτη 10 Ιανουαρίου 21.00

Απλές απολαύσεις

Λίγα πράγματα θέλει κανείς για να είναι ευχαριστημένος με τη ζωή του. Μήπως να το γυρίσουμε σ'αυτά;

Φαντασία στη μαγειρική!

Η Θεσσαλονίκη έχει να επιδείξει τους τελευταίους μήνες μία εντυπωσιακή εξωστρέφεια. Για πρώτη φορά ο δήμαρχος της πόλης είναι μια προσωπικότητα που γνωρίζει το σεβασμό και την εμπιστοσύνη από ομολόγους του και μη. Είμαστε περήφανοι γι'αυτό!

Μαζί κερδίσαμε το στοίχημα για τους νέους της πόλης, με την υποψηφιότητα της πόλης για το 2014. Μαζί θα κερδίσουμε και το μεγάλο στοίχημα να κάνουμε την πόλη μας γαστρονομική πρωτεύουσα της νότιας ευρώπης. Σύντομα περισσότερα νέα.

Γιατί η Μητροπολιτική Θεσσαλονίκη, για να δημιουργηθεί και να δημιουργήσει, τους χρειάζεται όλους...

The Hunger

Ένα από αυτά τα μεσημέρια του καλοκαιριού που χωρίς να γνωρίζεις το γιατί, σου καρφώνεται ένας άσχετος προβληματισμός, εμένα μου καρφώθηκε το εξής: αν αυτή η παγκόσμια τάση προς το φαγητό, - που φαγητό βλέπε: πείνα - μπορεί να συνδεθεί με την πείνα της ψυχής στην οποία μάς οδήγησε η παγκόσμια ευημερία που κυριάρχησε τα τελευταία 15 χρόνια.

Σήμερα ερχόμαστε να πληρώσουμε τις συνέπειες μιας ξέφρενης ζωής που κοιτώντας πίσω είναι λίγο πολύ αστεία αυτά που μας προσέφερε: ένα αυτοκίνητο 5000 κυβικά, ένα διαμέρισμα επιπλωμένο με ακριβά έπιπλα, εντυπωσιακά ρούχα, μπουζούκια και ένα φαγητό που απείχε από την ποιότητα όσο η γη από τη σελήνη. Ενοχοποιήσαμε το κριθαράκι με φρέσκια ντομάτα της γιαγιάς, ξεχάσαμε τη γεύση από τις φακές, τις μυρουδιές από τα βοτάνια, την αίσθηση από το υγρό σιτάρι στα τέλη του Ιούνη και όλα αυτά που μας θύμιζαν μια άλλη Ελλάδα που για κάποιο λόγο δεν μας άρεσε.

Θυμάμαι πως όταν ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά στην Πυλαία, χωριό ακόμα, με πολλούς χωματόδρομους και χαμηλά σπίτια, χωρίς περιφερειακό δρόμο για το αεροδρόμιο, τα πράγματα ήταν πιο απλά. Το πρωί ζεστό ψωμί με βούτυρο και μέλι ήταν όλα όσα μπορούσε κάποιος να ζητήσει. Μετά παιχνίδι μετά μανίας και διάλλειμα για κεράσια ή φράουλες (ανάλογα με το μήνα) από το μπαξέ μας στην παραλία της Πυλαίας. Ύστερα ύπνος και το απόγευμα ψωμί, βούτυρο με ζάχαρη και μαζί μια μυρωδιά από τα ανθισμένες τουλίπες της γιαγιάς, κάτω στη γη. Κατάχαμα.

Το μεσημεριανό φαγητό ήταν ιεροτελεστία. Ο παππούς, έμπειρος μάγειρας, έχτισε μόνος του τον φούρνο με ξύλα, που ευλαβικά «άναβε» φωτιές μια φορά την εβδομάδα για πίτες και μαγειρευτά. Κριθαράκι με κρέας και μεγάλα κομμάτια κανέλας, σπανακόπιτα με φύλλο που να λειώνει στον στόμα, κατσικάκι με όλα τα βότανα της αυλής και το αγαπημένο πάντα συνοδευτικό πατάτες ριγανάτες με λεμόνι. Αχ αυτές οι πατάτες να λειώνουν σαν μέλι…

Σήμερα, φαίνεται να γυρνάμε σ’ αυτό το καλό φαγητό, σαν αυτή την αίσθηση της νοσταλγίας. Κι αναρωτιέμαι, αν αναζητούμε πραγματικά αυτές τις βγαλμένες από τον ουρανό γεύσεις ή τη χαμένη αθωότητα εκείνων των χρόνων, που τώρα θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας για να κλειστούμε στην αγκαλιά τους. Ακόμα όμως κι αν αυτό δεν γίνεται, η μυρωδιά από το κριθαράκι όταν βγαίνει, τώρα πια, από το φούρνο του θείου Αντώνη στην Επανομή με κάνει να νοιώθω ξανά παιδί. Κι αναρωτιέμαι με τον εαυτό μου πως κάποτε αυτό από μόνο του δεν ήταν αρκετό. Μια Ελλάδα που μας φτιάξανε κι εμείς ακολουθούσαμε. Σήμερα έχουμε ευθύνη να τα κάνουμε όλα σωστά...

Καλό ΣΚ!

Φάτε όσο προλαβαίνετε και αντέχετε, καλό τριήμερο!

1+1 CHARITY DINNER

Σήμερα μαγειρεύουμε μαζί με την Χριστίνα Κανατάκη και την Στέλλα Καραγιαννίδου στο εστιατόριο Banquet. Για κάθε ένα δικό σας γεύμα, ένα δεύτερο προσφέουμε σε Ίδρυμα της πόλης, σε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

Όσοι δεν έχετε εγκαταλείψει την πόλη και βρίσκεστε ανάμεσά μας, σας περιμένουμε!

Μενού

Κρύα σούπα ντομάτας με γιουβαρλάκι τραχανά

Φλογέρα με επικάλυψη μαρμελάδα φράουλα

Γαρίδες με δροσερή μαρμελάδα ντομάτας και φύλλα ρόκας

Στήθος κοτόπουλο μαριναρισμένο με γιαούρτι και lime

Peach Cobbler

Τιμή Μενού: 20 €
Για κρατήσεις καλέστε στο 2310-228520 Δημητρίου Γούναρη 7 ( Πλατεία Φαναριωτών)

Τουρισμός - Ελλάδα σημειώσατε Χ.

Το πήρα απόφαση. Το θεωρώ μεγάλη πολιτική ευθύνη αλλά και επιλογή να ανοίξω από αυτό το blog μια κουβέντα για τον τουρισμό αυτής της χώρας. Ο ερασιτεχνισμός και η ανευθυνότητα όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και έπειτα έχει αφήσει τη χώρα σε επικοινωνιακό επίπεδο στον πάτο. Η ευθύνη όλων μας είναι τεράστια. Η σπατάλη ακόμα πιο τεράστια.

Είναι ο μόνος δρόμος όμως για να αναπτύξει η χώρα ένα ρεαλιστικό σχέδιο ανάπτυξης σε βάθος δεκαετίας. Είναι τουλάχιστον λυπηρό να ακούω από τουριστικούς παράγοντες πως "ευτυχώς υπάρχει η κρίση στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή και φέτος θα δουλέψουμε".

Η χώρα έχει το χαβιάρι του τουρισμού και δεν μπορεί να το σερβίρει σαν ταραμά. Φτάνει πια!

Όσοι πιστοί προσέλθετε. Ιδέες, προτάσεις, δράσεις και σχέδια μπορείτε να τα αποστείλετε και στο nyfoudis@yahoo.gr.