Η ζωή μας σαν ταινία -53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου-

Βρέχει. Μόλις πάρκαρα στη Διεθνής Έκθεση. Κρύο δεν έβγαλε ακόμα. Ευτυχώς. Πετρέλαιο δεν ανάξαμε. Η Θεσσαλονίκη σαν μια Άλλη, έχει βάλει τα “καλά” της για να φιλοξενήσει το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Δυστυχώς τα “καλά” της, είναι πια χιλιομπαλωμένα ρούχα. Περπατάω στην Τσιμισκή.

Τί κρίμα που οι υπέροχες αν και υπερβολικές σε αριθμό διαπλατύνσεις των πεζοδρομίων του κέντρου άργησαν μια δεκαετία; Τότε, που τα πεζοδρόμια ήταν μικρά στριμωχνόμασταν για να κοιτάξουμε μια βιτρίνα που πουλούσε glamour και πολυτέλεια χωρίς ντροπή. Τώρα, που τα όμορφα ομολογουμένως μεγάλα πεζοδρόμια καμαρώνουν, λες και ξεφορτώθηκαν τα άχαρα αυτοκίνητα στο βυθό του Θερμαϊκού, καμαρώνουν τις πράσινες φυλωσιές των μικρών δενδριλίων αλλά μόνα. Λίγοι οι διαβάτες. Μόνοι κερδισμένοι της κρίσης τα μικρά καφέ.Όχι το Μικρό, αυτό έχει κλείσει από καιρό. Δεν ήταν της μόδας την εποχή της καγκουριάς βλέπεις. Η μάχη του καφέ συνεχίζεται. Λες και δεν έφταιγε αυτή η φραπεδαρία για τον ερχομό της κρίσης, εμείς την τιμωρούμε και με άλλο freddo.

Το σημαντικότερο Πολιτιστικό Φεστιβάλ της χώρας ξεκινά αυτή την εβδομάδα στην πόλη μας. Για όλους αυτούς που μετρούν τα χρόνια επάνω τους, ανάλογα με το τί αριθμό έχει δίπλα του ο τίτλος, αυτές οι μέρες είναι τα δικά τους Χριστούγεννα.

Η πόλη μας φανερά αλλάζει. Μαζί με αυτή αλλάζει πρόσωπο και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου που σίγουρα έχει να περηφανεύεται για την πολύ ουσία και το λίγο glamour, που πλέον, θυμίζει. Όλοι μας αδικήσαμε αυτήν εδώ την, από τη φύση της ωραία πόλη, επιλέγοντας για δεκαετίες εκπροσώπους μικρούς και ανήμπορους να τη βοηθήσουν. Να την πάνε ένα βήμα παραπέρα. Και τώρα τα δύσκολα. Και τώρα ξανά διορισμούς των δικών μας κοριτσιών σε ακριβοπληρωμένες θέσεις. Άραγε αξίζει, που ασχολούμαι με την πολιτική. Έχω φτάσει ήδη σ'αυτό το σημείο της προσωπικής αναζήτησης.

Κοιτάω τα παιδιά, που σαν παιχνίδι πλένουν τα σκονισμένα τζάμια του αυτοκινήτου μιας τύπισας που περιμένει στο φανάρι. Στη γωνία το ζευγάρι -στο πρώτο του σίγουρα ραντεβού- κοιτιέται στα μάτια. Ο σκύλος κουνάει την ουρά του και γαυγίζει ένα μηχανάκι με φτιαγμένη εξάτμιση. Το ενοικιάζεται στην Τσιμισκή έχεi ξεφτίσει. Κουμπώνω το αδιάβοχο και επιταχύνω το βήμα για να προλάβω την Έναρξη. Πάμε μαζί να ονειρευτούμε. Καλές ταινίες..!

Καλές διακοπές, και… το νου σας. Σεξ με προφυλάξεις.

Με αυτά και με τα άλλα ήρθε κι ο Ιούλιος. Ο αδυσώπητος χρόνος. Αυτός που καταδυναστεύει τις ζωές μας. Αυτός που περνάει και αφήνει πίσω του σημάδια. Γκρίζα μαλλιά. Ρυτίδες. Χαρούμενες μνήμες. Λύπες και ότι άλλο επιτρέπει ο νους να γλιστρήσει στη σκέψη μας. Και όλα αυτά, έρχεται το καλοκαίρι και τα μεγεθύνει. Τους έρωτες, τις εμπειρίες, τα όνειρα, τα θέλω, τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα. Αυτό το καλοκαίρι.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες. Αναμνήσεις σε ένα συρτάρι. Μια καρτ ποστάλ. Λίγη άμμο ξεχασμένη στο σκισμένο σου τζιν. Στα νησιά. Το γαλάζιο του Αιγαίου. Με τον κολλητό σου να γυρνάς την Πάρο. Να την πέφτεις σε δυο γκόμενες ξενέρωτες από το Λουτράκι. Σαντορίνη. Μύκονο. Και πάλι Χαλκιδική. Λυπάμαι, αλλά σαν τη Χαλκιδική έχει. Και καλύτερα. Άσχετα που εμείς την αγαπάμε. Όπως ακριβώς είναι. Χωρίς φκιασίδια και βελτιώσεις.

Και επιστροφή στην πόλη. Δεν υπάρχει σαν το συναίσθημα της επιστροφής στην πόλη όταν έχεις να διηγηθείς ιστορίες τρελές, χυλόπιτες και έρωτες της μιας βραδιάς. Ανεπανάληπτους. Στο ραδιόφωνο ν’ ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι και να ξέρεις πως στις 31 Αυγούστου, αυτοί θα τραγουδούν στο Λιμάνι μόνο γι’ αυτήν την πόλη. Και αυτό θα το χρωστάμε στα παιδιά του upnloud.gr που κόντρα σε διοικήσεις και εκλεγμένους, δουλεύουν σκληρά για ένα μεγάλο φεστιβάλ σε τούτη την πόλη. Βαρέθηκα να φωνάζω μέσα από τις λέξεις που γράφω τόσα χρόνια και να γκρινιάζω για την κατάντια του πολιτισμού σε τούτη την πόλη. Και να ξέρετε πως γι’ αυτό δεν γκρινιάζω πια, όχι πως τώρα είμαι ευχαριστημένος. Φωτεινή εξαίρεση το 2014. Τα παιδιά του. Η αντιδήμαρχός του. Καταφέραμε να κάνουμε την πόλη να δουλέψει γι’ αυτήν. Χωρίς αλλά και ανταλλάγματα. Έτσι. Για το γαμώτο.

Και μετά Έκθεση. Κενές ομιλίες πολιτικών ή ομιλίες κενών πολιτικών που δεν μπορούν να εμποδίσουν την φυγή των φίλων σου στο εξωτερικό. Τη δική σου. Και κοιτάς αποσβολωμένος τα αεροπλάνα να φεύγουν γεμάτα χαμένους έρωτες, χαμένα όνειρα κι ελπίδες πως θα την αλλάξουμε τούτη τη χώρα. Αλλά δυστυχώς η χώρα δεν θα αλλάξει από αυτούς που την χάλασαν. Αυτοί απλά θα διορίσουν κι άλλους στο δημόσιο. Τα δικά τους παιδιά στις ίδιες θέσεις.

Και μετά πάλι όνειρα, σκληρή δουλειά, ταξίδια, γέλια, φιλιά μεσ’ τα δόντια, μωρά, μπιμπερό, παιδικό καρότσι και μια ευτυχία που δεν κόβεται στα τρία αλλά μοιράζεται απλόχερα.

Καλές διακοπές σε όλους μας και μην αγχώνεστε για το πόσες δόσεις θα υπάρξουν για το χαράτσι της ΔΕΗ. Ούτως ή άλλως μέχρι να μας έρθει ο λογαριασμός, εμείς θα είμαστε σε κάποια παραλία. Το πολύ πολύ να ξεχειμωνιάσουμε εκεί. πάμε όλοι μαζί.

Bischotto mag - Μάρτιος

98,99,100. Φτου και βγαίνω! Η Θεσσαλονίκη μετράει 100 χρόνια ελευθερίας. Περιοδικό Biscotto

Ονειρεύτηκα μια πόλη Ευρωπαϊκή. Αναζητώ για τη γενιά μου αυτά που δεν ευτυχήσαμε να ζήσουμε. Μιας γενιάς που δεν έζησε το θρυλικό τραμ της πόλης, δεν έζησε το Σεπτέμβρη του ’65 τη δημιουργία του πρώτου τηλεοπτικού σταθμού -εδώ στη δικής μας Διεθνή Έκθεση-, δεν έζησε μια Θεσσαλονίκη χωρίς καυσαέρια και με ιδιαίτερους πνεύμονες πρασίνου, δεν έζησε μια Θεσσαλονίκη με ανοιχτούς δρόμους, σχολεία χωρίς ψηλά κάγκελα.

Η γενιά μου, αντιθέτως, σπουδάζοντας σε μεγάλο ποσοστό σε πόλεις του εξωτερικού και κυρίως της Αγγλίας, αντίκρισε στα ράφια των Waterstones - γνωστή βρετανική αλυσίδα βιβλιοπωλείων-, ένα μόνο βιβλίο να αναφέρει το όνομα Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο με τίτλο, «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων» του Mark Mazower. Salonica, city of ghosts.

 Η δική μου γενιά συμμετέχει στο γνωστό πια σε όλους facebook και με περηφάνια συμμετέχει στο group «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», και το πιστεύει. Και φυσικά είναι. Η δική μου γενιά τρώει δικάβαλο στον Εικοσιδιό και ξενυχτά μέχρι το πρωί. Η δική μου γενιά ψάχνει να παρκάρει, επιβαρύνει την ατμοσφαιρική ρύπανση με τους ατελείωτες κύκλους στην πόλη, και τελικά διπλοπαρκάρει όπου βρει.

Το Περπατώντας Ανάμεσα του Σπύρου Βούγια αναφερόταν στο «ανάμεσα σε δυο πρόσωπα» της Θεσσαλονίκης. Η γενιά του Βούγια έζησε και ζει τα δύο πρόσωπα αυτής της πόλης. Στη δική μου γενιά, όμως, δεν υπάρχουν δύο πρόσωπα. Υπάρχει ένα, και αυτό είναι απρόσωπο. Από τη μιζέρια και τη στασιμότητα των προηγουμένων να είναι η δική μου γενιά που θα φέρει τα πάνω κάτω. Με το Θεσσαλονίκη 2014, αποδείξαμε ότι αξίζουμε πολλά. Η δική μας γενιά. Με ελάχιστα ως μηδαμινά κονδύλια και βοήθεια από ελάχιστους ανθρώπους σηκώσαμε την πόλη μας ψηλά. Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014.

Σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε την κρίση μέσα από τα θετικά που θα αφήσει, είναι η επιστροφή στην ουσία των πραγμάτων.

Ας είναι λοιπόν το 2012 το τέλος της απελευθέρωσης και η αρχή της ελευθερίας σ’ αυτή την πόλη που αγάπησε και αγαπήθηκε, που δημιούργησε και δημιούργησε, που τραγούδησε και τραγουδήθηκε αλλά πάνω από όλα, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ!

Χαρουμενος ο Καινουριος Μεσαιωνας*. Περιοδικό Biscotto.

Τον τελευταιο καιρο φαινεται πως ολα εχουν αλλαξει. Τιποτα δεν ειναι πια το ιδιο. Οι ματιες των ανθρωπων σε κοιτουν καχυποπτα. Αν εχεις ακριβο αυτοκινητο, μαλλον θα ησουν κλεφτης, αν ζεις τη ζωη σου και απολαμβανεις τα ομορφα πραγματα που σου προσφερει, μαλλον θα κλεβεις την εφορια.Σιγουρα πραγματα.

Απο το "αθωος μεχρι αποδειξεως του εναντιου" φτασαμε στο "ενοχος μεχρι αποδειξεως οτι πληρωσες την εργοδοτικη/ασφαλιστικη εισφορα σου". Μικροι και μεγαλοι, νομοταγεις και παρανομοι, νεοφτωχοι και μη, πρωην νεοπλουτοι και πολιτικοι εχουν επειδωθει σε ενα κυνηγι μαγισσων. Ανελεητο. Οχι ασκοπα, αλλα πολλες φορες αδικα.

Η ελληνικη ιστορια ζηλεψε το μερίδιό της απο το Μεσαιωνα που δεν εζησε και σκεφτηκε πως:
Να μια ευκαιρια!

Voila la joyeux meyon-age!
Το αξιοπεριεργο και η παγκοσμια πρωτοτυπια ομως ειναι οτι σ'αυτον τον τοπο δεν φωναζουν μονο οι νοικοκυρηδες αλλα και οι κλεφτες. Ειμαι βεβαιος πως πολλοι απο αυτους που φωναζουν, υπηρξαν μερος ενος συστηματος που τωρα φαινεται να χανουν τα ηνια.

Πραγματικα, δεν ξερω αν μεχρι να διαβασετε αυτες τις γραμμες εχουμε ευρω, δραχμη, μαρκο ή τοπικο νομισμα πχ. οβολλο (με δυο λαμδα για να ακουγεται ακομα πιο τοπικο). Η ουσια ομως ειναι πως οτι νομισμα κι αν εχουμε, οποια κι αν ειναι η θεση μας στον κοσμο αν δεν φτιαξουμε μια κοινωνια ανθρωπων ελπιδα ως συνολο δεν εχουμε.

Το 2012 που θα υποδεχθουμε σε λιγες μερες συμπληρωνονται 100 χρονια απο την απελευθερωση της Θεσσαλονικης αλλα οπως φαινεται αυτο δεν μας βοηθησε καθολου στη δημιουργια μιας κοινωνιας που θα λειτουργει οπως τα πεντε δαχτυλα του ενος χεριου. Ο καθενας τραβηξε το δρομο του. Αν ουτε τωρα ο δρομος δεν γινει μονοδρομος, ειναι βεβαιο πως θα γινει αδιεξοδο.
Για το καλο μας ας αλλαξουμε ροτα.

Καλες γιορτες και θερμες ευχες για Χρονια Πολλα, Καλα Χριστουγεννα!

* Το βραβειο πρωτοτυπου στολισμου στο Seven Gallery

Σαν παλιό σινεμά - Περιοδικό Bischotto

Αρχές Νοέμβρη στο κέντρο της πόλης. Στη Μητροπόλεως ένα παιδί καθαρίζει τα τζάμια του αυτοκινήτου μιας τυπισας που μιλάει στο τηλέφωνο. Ασταμάτητα. Δεν του δίνει σημασία, φεύγει. Ηλεκτρολόγοι ανεβάζουν τα χρωματιστά φανάρια κατα μήκος της παραλιακής. Κανείς δεν μιλά. Μάτια βαριά, κουρασμένα από το χθεσινό ξενύχτι. Η Τσιμισκή μποτιλιαρισμένη, τα αυτοκίνητα παγωμένα σαν άχαροι ακροβάτες στην καινούρια τους πράξη. Ξεκινάει το μεγάλο παρτι της πόλης. Μάλλον ξεκινούσε. Με λάθος τρόπο, για λάθος σκοπό. Είχε εκτροχιαστεί το Φεστιβάλ για πολλά χρόνια. Τόσα πολλά οσο και ο λογαριασμός που άφησε απλήρωτος σε κεντρικό κομμωτήριο η κυρία που ηγούταν. Το ειχαν μετατρέψει σε κοσμικό gala που οι γνωστοί άγνωστοι περνούσαν να φωτογραφηθούν. Μισή ωρα έπειτα από την έναρξη της ταινίας των εγκαινίων έβλεπες την αίθουσα μισοάδεια. Χάνονταν όλοι στα γειτονικά μπαρ της παραλιακής. Ακριβοπληρωμένοι καλεσμένοι, εντυπωσιακά πάρτι. Χρήμα σε όλους και για όλα. Σήμερα ακούμε στα πηγαδάκια και για βίζιτες που κάνανε παρέα σε εκλεκτούς καλεσμενους. Ελλαδα η γη της Επαγγελίας. Ποιος ξέρει...

Πάνε δυο χρόνια, που ο αέρας του Φεστιβάλ φαίνεται να έχει αλλάξει. Γυρίζει στον κόσμο του, που το αγαπά και το στηρίζει. Στο δικό του κόσμο. Σε όλους αυτούς που μετράνε τα χρόνια που περνάνε, με τα Φεστιβάλ, όπως ειχε πει ο Σπύρος Βούγιας σε μια συνέντεξη τύπου που ήμουν παρών. Κοιτάζεις γυρω σου και βλέπεις νέα παιδιά, μαθητές, φοιτητές, ηλικιωμένα ζευγάρια, μοντέλες να κάνουν συνδιασμούς ταινιών ώστε να απολαύσουν περισσότερες. Παίρνουν ρεπό, άδειες και είναι εκει!

Την προηγούμενη χρονιά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου είχε μιαν άλλη λάμψη. Την λάμψη της ομορφιάς της απλότητας. Φέτος είμαι σίγουρος πως θα ειναι ακόμα καλύτερα. Η πόλη έχει ανάγκη από κάθετί που μπορεί να την αλλάξει. Το Φεστιβάλ Κινηνατογράφου Θεσσαλονίκης ειναι η Θεσσαλονίκη του φθινοπώρου. Στην ομορφιά της ανάπλασης του Λιμανιού, της Χρ. Σμύρνης, της Αγ. Σοφίας, της Καλαποθάκη, της Ρογκότη και σε όλους αυτούς που βάζουν τον καλύτερό τους εαυτό για να ακτινοβολεί αυτή η πόλη, αυτές τις γιορτινές μέρες, αλλά και πάντα.

Το 52ο Φεστιβάλ Κινηνατογράφου μάς δείχνει την κατεύθυνση για μια πόλη εξωστρεφής, ευρωπαική, φρέσκια και ανανεωμένη.

Καλώς την!