Press the start (please)

Μάιος. Ακόμα να καλοκαιριάσει. Κάπου στο Soho. Βαρέθηκα να περπατάω και να "χαζεύω" (κυριολεκτικά) όλα τα καταστήματα να προωθούν Ιταλικά, Ισπανικά και Τούρκικα προϊόντα. Είναι τόσο ηχηρή η απουσία των ελληνικών προϊόντων, που με έχει κουφάνει.

Στις 6 Ιούνη η Regent Street θα κλείσει και θα γίνει "A Taste of Spain". Στην καρδιά του Λονδίνου θα μπορεί να γεύεται όχι μόνο ο Άγγλος αλλά και ο επισκέπτης της βρετανικής πρωτεύουσας όλες τις γεύσεις και να αισθάνεται πως είναι στην Ισπανία. Μικρή παραφωνία στην εκκωφαντική αποχή της Ελλάδας η προσπάθεια της προϊσταμένης του γραφείου του ΕΟΤ Λονδίνου, που λίγο καιρό πριν, φιλοξένησε στο Westfield (το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του κόσμου) τους Χριστόφορο Πέσκια, Αριστοτέλη Παπαδόπουλο και τον Στέλιο Παρλιάρο σε μια προσομοίωση της ελληνικής παραλίας για να γευτούν λίγο από Ελλάδα όλοι οι επισκέπτες του. Σε πολύ μικρή κλίμακα και πολύ περιορισμένα όμως, μιας και ήταν τοπική πρωτοβουλία.

Αναλογίζομαι. Τόσο προκλητικές ήταν οι σπατάλες του Άρη Σπηλιωτόπουλου όταν ήταν στο Υπουργείο Τουρισμού. Κανείς ακόμα δεν τον έπιασε από τον γιακά να του καταλογίσει ευθύνες για το αίσχος που άφησε πίσω του. Πώς είναι δυνατόν να ξοδεύεις τόσα χρήματα για το τίποτα; Πάρτι κάνανε στις μέρες του οι διεθνείς διαφημιστικές εταιρίες. Και τον βλέπεις κάθε τόσο να τολμάει και μιλάει. Βρε ουστ.

Βροντερή όμως και η απουσία του σημερινού Υφυπουργού Τουρισμού, που μπορεί να πετάει από χώρα σε χώρα και να προσπαθεί ΄με άλλους τρόπους, αλλά ακόμα η εικόνα της χώρας μας παραμένει θολή. Νομίζω πως, το μεγαλύτερο λάθος όλων όσων διετέλεσαν σ' αυτό το πόστο είναι πως πέρα από όλα τα άλλα, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν σαφή εικόνα για το τι είναι ο Έλληνας και η Ελληνίδα. Το βιώνουν όσοι ζούνε στο εξωτερικό. Δεν μας γνωρίζουν πραγματικά. Δεν επένδυσαν σε τίποτε άλλο πέρα από το γαλάζιο σπιτάκι και την όμορφη παραλία. Γύρισαν την πλάτη στο χειμερινό τουρισμό, στον γαστρονομικό τουρισμό, στον εναλλακτικό τουρισμό, στον τουρισμό στο βόρειο μισό τη χώρας και σε κάθε είδους τουρισμό πέρα από το Αιγαίο και το Ιόνιο. Ενώ, αν θυμάμαι καλά όλοι μας πληρώνουμε τους φόρους μας και δίνουμε έτσι χρήματα για τις καμπάν(ι)ες τους.

Είναι πολύ απλό είναι το μυστικό και το σχέδιο προβολή της κάθε χώρας. Το γνωρίζουν καλά όσοι ζήσανε στο εξωτερικό, όσοι συμμετείχαν και εκπροσώπησαν τη χώρα σε συναντήσεις και δράσεις (μη κομματικές) και είχαν μια διεθνή παρουσία και συμμετοχή. Ο Μπουτάρης, για παράδειγμα, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο τα καταφέρνει. Η εμπειρία που έχει αποκομίσει από τις επαγγελματικές του επιτυχίες τον οδηγούν με σωστά βήματα να χτίζει την εικόνα της πόλης, που θέλει,στο εξωτερικό. 

Ας ξυπνήσει επιτέλους το Υπουργείο από το λήθαργο, γιατί από το να είσαι τομεάρχης της αντιπολίτευσης, μέχρι σχεδόν Υπουργός, απέχει όσο η Θεσσαλονίκη από τον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα. Τόσο απλά. Άντε να δούμε.  

1ο Μονοπάτι Γαστρονομίας στο Χορτιάτη

Spread the news!

Food bloggers της πόλης στείλτε email στο nyfoudis@yahoo.gr, οργανώνουμε βραδιά γευσιγνωσίας ειδικά για εσάς.

Καλό Πάσχα σε όλους!

Και προσοχή, έχει ο καιρός γυρίσματα!

Μπράβο στους νικητές!

Για ακόμα μία χρονιά χθες πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός S.Pellegrino World's 50 Best Restaurants. Πρώτος και με διαφορά ο Rene Redzepi στην Κοπεγχάγη με το εστιατόριό του Noma. Συνέντευξή του το post office εξασφάλισε πριν λίγο καιρό και θα ανέβει σύντομα. To St John, που είναι το αγαπημένο του post office βγήκε 41ο, ανεβαίνοντας 2 θέσεις. Συνέντευξη του ενός από τους ιδιοκτήτες θα βρείτε εδώ.

Τώρα που η πόλη μας συνδέεται με πολλούς προορισμούς με την ryanair είναι ευκαιρία να τα επισκεφτείτε. Περισσότερες πληροφορίες στο krasiagr.

Αργοφαγείον! (Argofageion!)

Πραγματικά, νομίζω πως αυτό που χρειάζεται η πόλη, αν επιθυμεί να αναβαθμίσει το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρει, να θεσπίσει συγκεκριμένους κανόνες και προϋποθέσεις βαθμολογίας για αυτού του τύπου τις επιχειρήσεις. Αυτό κρίνεται ακόμα πιο αναγκαίο όταν αφορά το φαγητό.

Η Θεσσαλονίκη ανέκαθεν ήταν μία από τις πόλεις της ταβέρνας και έχει αναδείξει στο παρελθόν εξαιρετικά ταβερνεία που είχαν κερδίσει εθνική αλλά και διεθνής φήμη. Ποιος δεν θυμάται τα Κερδύλια της Πυλαίας, τον Σωτήρη Αδαλάκη στο Λιμάνι και πόσα άλλα.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν οι ταβέρνες βιομηχανοποιήθηκαν, όταν ο φούρνος μικροκυμάτων μπήκε στην κουζίνα και πόσα άλλα. Πολλά από τα προβλήματα θα είχαν λυθεί εάν υπήρχε έλεγχος και επιβράβευση για τους καλούς. Από αυτό εδώ το ιστολόγιο το κάνουμε συχνά...

Η τελευταία γευσιγνωσία μάς οδήγησε σε ένα αγαπημένο στέκι, Το Αργοφαγείον της Απελλού, στο 6. Ένα μικρό ταβερνάκι, που δεν το πιάνει το μάτι σου. Από τη στιγμή όμως που θα καθίσεις στο τραπέζι και θα δεις τον κατάλογο θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα. Νομίζω πως το Αργοφαγείο αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γαστροταβέρνας στη Θεσσαλονίκη.    

Ο χώρος ζεστός και οικείος. Μόνο 10 τραπέζια οπότε σεβαστείτε αυτούς που αναμένουν και ανυπομονούν...

Ο κατάλογος αριθμεί 12 σελίδες. Τα ορεκτικά και τα πρώτα κερδίζουν το παιχνίδι. 

Λίγα χύμα κρασιά καλή ποιότητας και μικρή ποικιλία εμφιαλωμένων.

Τις εντυπώσεις κερδίζει ο πίνακας που έχει τα πιάτα ημέρας που αλλάζει καθημερινά.
Κάθε φορά και μια καλύτερη πρόταση.

Η σαλάτα με το σταμναγκάθι και το λόλο ρόσο κερδίζει τις εντυπώσεις κι αν και πικρή σας γλυκαίνει.

Ο ντάκος σαν σε Κρήτη.

Η φάβα ισορροπημένη.

Οι αγκινάρες το must have της γαστροταβέρνας.

Η καπνιστή γλώσσα καλή αλλά, καλύπτει την γεύση της τόσο το καπνιστό, που χάνει λίγο σε διάρκεια.

Μη φοβάστε τις πατάτες (όταν είναι φρέσκες και σε καλό λάδι τηγανισμένες). Εδώ είναι.

Οι γαρδουμπίτσες σαν τη μαμάς. Μούρλια.

Μια καυτερή (πραγματικά) για να μην ξεχνιόμαστε.

Το camembert με μαρμελάδα από βατόμουρα είναι μια αποκάλυψη!

Η καπνιστή μπριζόλα can't miss.

Στο τελείωμα ο σιμιγδαλένιος χαλβάς φτιαγμένος στο λεπτό ολοκληρώνει ένα πολύ καλό γεύμα που θα σας αφήσει με τις καλύτερες των εντυπώσεων.

Βαθμολογία στην Κατηγορία Γαστροταβέρνα

Περιβάλλον: 4/5

Εξυπηρέτηση:4/5

Φαγητό:4,5/5

Τιμές:4/5

Κριτική: Proud to have it in town!

Καλή τηλεόραση επιτέλους!

Ο Βασίλης Καλλίδης ξεναγεί το Monocle στην πρωτεύουσα. Κάτι αλλάζει.

Buy Buy an American Pie!

Ο πρώτος Γενάρης της νέας δεκαετίας πρέπει να ομολογήσω πως ήταν απολογιστικός. Έβλεπα γύρω μου μια γενική ηρεμία και έναν σκεπτικισμό που αν τον αισθανόμουν πέντε χρόνια πριν, θα έλεγα πως ο κόσμος βρίσκεται σε βαθειά κατάθλιψη, πως με κάτι μας ξεκάζουν και όλα αυτά που λέμε χαριτολογώντας αλλά με πολύ ουσία…

Αν βέβαια, είχαμε καταφέρει να διακρίνουμε νωρίτερα όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, ίσως και να τα είχαμε προλάβει. Παρακολουθώντας βέβαια τη νέα ταινία του Michael Douglas, Wall Street: Money Never Sleeps, είμαι ακόμα πιο σίγουρος πως κάποιοι γνώριζαν αλλά στα κρυφά. Μάλιστα, είμαι σίγουρος πως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την έβγαλαν καθαρή. Παρόλα αυτά είναι καταπληκτική ταινία, μην τη χάσετε!

Για ακόμα μία φορά, η δική μας γενιά θα πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να είστε σίγουροι πως θα το κάνει. Έτσι ακριβώς όπως ζωντάνεψε περιοχές που μέχρι χθες ήταν χαμένες στο χρόνο. Καλαποθάκη, Βαλαωρίτου, Λιμάνι, Λαδάδικα.



Noooooon Cafe

 Η δική μας γενιά την είδε αλλιώς και δεν χρειάζεται να καθίσει στα ιλουστρασιόν καφέ της παραλιακής και να πληρώσει 4,5 ευρώ έναν καφέ. Κάθεται στον προβλήτα και απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα, ενώ μετά χάνεται στα στενά της όμορφης Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η γενιά του ’70, του ’80 και έρχεται και το ’90.

Ο μήνας που μας πέρασε άφησε πολλές καλές πληροφορίες και ένα restaurant review. Ξεκινώντας από την πόλη μας, έχουμε το ολοκαίνουριο Noon στη γωνία Μητροπόλεως & Κ. Ντηλ, το Azzuro στη Θ. Σοφούλη και το Αλέα (παλιό αλλά κλασικό) στην Ισαύρων. Το review αφορά το Λονδρέζικο εστιατόριο Angelus, που το 2009 βραβεύτηκε από το κοινό της Βρετανικής πρωτεύουσας.

Το Noon είναι μάλλον το πιο όμορφο μικρό-καφέ του κέντρου. Ο διακοσμητής Καραλάζος φαίνεται πως μετά το Banquet και το Les Zazous έκανε πάλι το θαύμα του. Με το δικό του ψωμί, που ζυμώνεται από τις 4 τα ξημερώματα, τις φρεσκοψημένες πιτούλες και τον σταθερά καλό καφέ ανεξαρτήτως barista εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Επιβάλλεται να δοκιμάσετε τη μπαγκέτα με προσούτο και το φρέσκο κουλούρι με σως μουστάρδας. Πολύ καλή σχέση ποιότητας τιμής, με τον καπουτσίνο στα 3,5 ευρώ. Λέτε να συμμορφωθούν και άλλοι;

Azzuro Bar Restaurant

Το Azzuro αποτελεί ίσως και τη μεγάλη έκπληξη στην κατηγορία των εστιατορίων μια και είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν πως πέρα από τη μαγευτική θέα, είναι και ένα εστιατόριο αξιώσεων. Ο Κώστας και ο Βασίλης έχουν καταφέρει να φτιάξουν έναν χώρο με μεράκι, μια αίσθηση που νοιώθεις από την πρώτη στιγμή της επίσκεψής σου. Ξεκινώντας το γεύμα θα πρέπει να προετοιμάσετε τον ουρανίσκο σας με ένα λευκό ποτήρι κρασί Κτήματος Γεροβασιλείου, που θα συνοδεύσει άριστα το μιλφέϊγ γαρίδας. Για σαλάτα να επιλέξετε την ρόκα, μαρούλι με κατσικίσιο τυρί και φρέσκες φράουλες. Στη συνέχεια, το κυρίως πιάτο που ξεχωρίζει στον κατάλογο είναι το σατομπριάν, για 2, 4 και 6 άτομα. Για γλυκό προσέξτε μην σας ξεγελάσουν και δεν πάρετε τους μικρούς λουκουμάδες με μέλι, τηγανισμένους πάντα σε φρέσκο λάδι. Μαγεία! Η σχέση ποιότητας-τιμής στο εστιατόριο του Azzuro θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους.

Αλέα

Άν δινόταν βραβείο λίστας κρασιού, για την πόλη της Θεσσαλονίκης τότε αυτό θα έπρεπε να το πάρει αναμφισβήτητα το Αλέα. Το μεράκι και το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη Γιάννη, έχουν δημιουργήσει μία λίστα που ξεπερνάει τους 300 κωδικούς κρασιών με ένα σύνολο πάνω από 2.000 φιάλες κρασιού από τον Ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα καθώς και μία μεγάλη ποικιλία επιλογών σε ποτήρι. Σε ποτήρι μπορείτε να απολαύσετε ανάμεσα στις 30 επιλεγμένες ετικέτες με τιμές που ξεκινούν από τα 6,5€. Έκπληξη αποτελούν τα συνοδευτικά πιάτα, φτιαγμένα και με ιδιαίτερη επιμέλεια από τον ιδιοκτήτη, όπως: αυθεντικό Jamón ibérico (pata negra), μπούτι χήνας κονφί, προσούτο Πάρμας, αγριογούρουνο μαγειρευτό στον φούρνο, ταρτάρ, εξαιρετική ποικιλία τυριών και αλλαντικών, και πολλές άλλες λιχουδιές. Εκπληκτική ποιότητα με λίγο τσιμπιμένες τιμές, που στο τέλος της βραδιάς όμως, θα σας αφήσουν ικανοποιημένους από το αποτέλεσμα.

Angelus Restaurant

Το τελευταίο εστιατόριο του μήνα που μας πέρασε είναι το Angelus. Στο ανατολικό Λονδίνο, αποφασίσαμε να περάσουμε μία από τις προγραμματισμένες μας βραδιές για γευσιγνωσία, στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής επίσκεψης στην Βρετανική πρωτεύουσα. Είχα διαβάσει σε πολλά περιοδικά του ξένου τύπου πως μια καινούρια τάση που φαίνεται να κερδίζει τη Λόνδρα είναι το τραπέζι του chef ή αλλιώς chef’s table. Απολαμβάνεις δηλαδή, πραγματικά, το δείπνο σου μέσα στην κουζίνα μαζί με τον σεφ, που σου εξηγεί τα πάντα ενώ αν θέλεις μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου στο τηγάνι. Το μενού της αναζήτησης περιελάμβανε 5 πιάτα. Το πρώτο πιάτο περιελάμβανε γαλλικό Jamón τυλιγμένο σε κίτρινο τυρί του ίδιου παραγωγού. Στην εξήγηση του σεφ Martin Nisbet η ένωση δύο υλικών που προέρχονται από τον ίδιο χώρο παραγωγής ήθελε να αναδείξει ακριβώς αυτή τη γευστική τους ισορροπία. Το δεύτερο πιάτο ήταν βιολογικός άγριος Σολωμός με κρούστα μπαχαρικών και πέστο. Στο τρίτο πιάτο είχαμε την ευτυχία να γευτούμε χοιρινή κοιλιά, που αποτελεί το πλέον περιζήτητο πιάτο του Λονδίνου. Στο τέταρτο πιάτο περάσαμε στο φιλέτο μοσχάρι σιγομαγειρεμένο στη γάστρα για περισσότερες από 5 ώρες με φρέσκα μυρωδικά της Βρετανικής εξοχής. Στο τέλος κλείσαμε, με μια σειρά από γλυκά που κορυφώθηκαν με τη φημισμένη lemon pie του Martin. Συμπέρασμα: μοναδική εμπειρία το chef’s table και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Η σχέση ποιότητα-τιμής, για τα δεδομένα του Λονδίνου, άριστη.

Ποταμός Koniordos wines

Κάπου εδώ, τελειώνει και ο ταχυδρόμος του Φεβρουαρίου με ένα tip για ένα νεογέννητο κρασί από μια πολύ παλιά ετικέτα. Η Koniordos wines επιστρέφει με μια καθαρή Μαλαγουζιά. Ο Ποταμός είναι ένα κρασί με λαμπερό αχνόξανθο χρώμα, μέτριας οξύτητας, έντονα αρωματικό που μπορεί να συνοδεύσει θαυμάσια, ψάρια, θαλασσινά, λευκά κρέατα και τυριά. Προς το παρόν θα το βρείτε στην κάβα Vimelia, Μ. Ψελλού 14. Εκπληκτική επιλογή!

Βότανα το A-Ω