Shit happens!

Καλό Πάσχα σε όλους!

Και προσοχή, έχει ο καιρός γυρίσματα!

Χρήστος Τερζίδης - Bright Nights

Την Παρασκευή 15 Απριλίου στο Public της Αριστοτέλους, θα παρουσιάσω το βιβλίο του πολύ καλού φίλου Χρήστου Τερζίδη. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Αξίζει...

Το βιβλίο:

Λαμπερές νύχτες. Εκτυφλωτικά φώτα, υπέροχοι άνθρωποι. Κάθε λεπτομέρεια προσεγμένη, μια είκονα τέλεια. Επιβλητικές παρουσίες, μικροί θεοί της νύχτας. Τέλεια μουσική, πλάσματα αέρινα. Γυναίκες που κόβουν την ανάσα, που δε θα τις άγγιζες ούτε στα όνειρά σου. Ένας κόσμος φτιαγμένος από όνειρα. Ο κόσμος των clubs, των clubbers και των ανθρώπων που κρατάνε την εξουσία της νύχτας στα χέρια τους.

Ένας από τους ανθρώπους που έχουν διαμορφώσει τάσεις στα ελληνικά clubs την περασμένη δεκαετία μας προσφέρει τη ματιά της κλειδαρότρυπας. Ο κώδικάς της σιωπής σπάει και ένας insider αποκαλύπτει όλα όσα δε γνωρίζουμε για τον γοητευτικό αλλά και αινιγματικό κόσμο της νύχτας.

Συμφωνίες και αύθρωποι που ακροβατούν ανάμεσα στην επιτυχία και το θάνατο. Ναρκωτικά, εκμετάλλευση, ερασιτεχνική πορνεία. Εξουσία, διαφθορά και σχέσεις σε ελεύθερη πτώση, σε έναν κόσμο που μοιάζει με ζούγκλα. Οι Υποχθόνιοι του Κέρουακ στη σύγχρονη νυχτερινή Αθήνα.

Φωτεινές νύχτες. Σκοτεινές αλήθειες.

Ευρώπη: νωχελικός περίπατος

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, προς μεγάλη θλίψη όλων αυτών που ελπίζουν και αγωνιούν για το μέλλον της, αρχίζει να επιβεβαιώνει τον τίτλο της ως Ένωση Συμβιβασμών. Από την κραυγαλέα και αμφισβητήσιμη, για πολλούς, υποψηφιότητα του Τόνι Μπλερ μέχρι και την ενδιαφέρουσα υποψηφιότητα του Ιταλού Μάσιμο ντ’ Αλέμα η Ένωση κατέλειψε πριν δύο περίπου χρόνια στην διπλή επιλογή του Βέλγου πρωθυπουργού Χέρμαν βαν Ρομπάι, για τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου και της Βρετανίδας επιτρόπου Κάθριν Άστον, για τη θέση της Υπουργού Εξωτερικών.

Σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε και να αναλύσουμε την επιλογή αυτή, των κρατών-μελών, είναι εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως για ακόμα μία φορά στις ευρωπαϊκές διαβουλεύσεις κέρδισε ο συμβιβασμός και η φοβία. Η διπλή επιλογή δύο προσώπων, που ναι μεν δεν υπολείπονται προσόντων αλλά υπολείπονται διεθνούς κύρους και αναγνώρισης ευνουχίζει την όποια προσπάθεια της ΕΕ για εξωστρέφεια και διεθνή συνεργασία. Τον τελευταίο μήνα αυτό γίνεται ιδιαιτέρως αισθητό.

Η επιλογή των κρατών-μελών και των κυβερνήσεων αυτών, αποδεικνύει αυτό που περίτρανα ισχυρίζονταν οι Ακαδημαϊκοί για χρόνια, πως δηλαδή είναι τα κράτη-μέλη που δεν επιθυμούν μια ισχυρή Ένωση. Μια Ένωση με μία φωνή, μια Ένωση με ενιαίο σχεδιασμό εξωτερικής πολιτικής και μια Ένωση που θα κοιτά το μέλλον με ένα ζευγάρι μάτια. Το δυσάρεστο είναι πως, μια μακριά περίοδο διαβουλεύσεων που είχε ως αποτέλεσμα την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας, έληξε χωρίς ουσιαστικά και τρανταχτά αποτελέσματα. Το τελικό κείμενο αποτελεί προϊόν συμβιβασμού και δύσκολα εμπνέει. Ο βασικός στόχος της Συνθήκης ήταν και είναι, η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου για την εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα την καθιστούσε στο όλον της, ως ισότιμο συνομιλητή με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Η ολοένα και πιο εξασθενημένη πρωτοκαθεδρία των ηνωμένων Πολιτειών και ο μη καθορισμένος ρόλος της Κίνας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ΕΕ και τους ηγέτες της.

Η απόφαση, αυτή που θα επιτρέψει σε ένα πρόεδρο να μιλήσει εξ ονόματός της Ένωσης, θα θέσει αυτόματα τους προέδρους και πρωθυπουργούς σε δεύτερη μοίρα στο διεθνές πολιτικό τραπέζι. Αυτός είναι και ο μεγάλος φόβος των ηγετών των κρατών μελών. Ο συμβιβασμός στον οποίο όλοι οι ηγέτες πρέπει να υποκύψουν είναι πολύ μεγάλος και σημαντικός. Η ωριμότητα και η ευθύνη που πρέπει να υποδείξουν καθιστά την ευθύνη μεγάλη. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η απόφαση που πάρθηκε στη Σουηδία, κάθε άλλο παρά γενναία ήταν. Οι συμβιβασμοί καλά κρατούν.

Σήμερα με την κατάσταση στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Ισραήλ, τη Μέση Ανατολή, την φοβερή επίθεση των Γερμανών (διαμέσου της Μέρκελ), την απουσία της Μεγ. Βρετανίας (ανικανότητα των Torys), τα εσωτερικά προβλήματα των Ηλυσίων, την απουσία πολιτικής στην Ιταλία και την αδιαφορία των Βορείων Χωρών, δυστυχώς επιβεβαιώνονται όλα αυτά που φωνάζαμε.

Θα τολμήσουν οι ηγέτες να αλλάξουν κάτι; ή ο χρόνος μετράει αντίστροφα;

Cross your fingers or we are in deep...

Συν-υπευθυνότητα.

Italy

Είναι φορές που απορώ.

Πως φτάσαμε ως εδώ.

Και μετά πέφτω τυχαία σε κάποια εκπομπή στο ΣΚΑΪ και στο Travel Channel και συνειδητοποιώ πως την πουλήσαμε.

Την χώρα μας.

Φυσικά και διαφωνώ και το φωνάζω πως ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ.

Αλλά ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ. 

Φταίμε γιατί βλέπαμε τη λαμογιά και τη δεχόμασταν.

Φταίμε γιατί μέχρι το 2000 ήταν μαγκιά να κλέβεις το κράτος. Αρκούσε να κάνεις τη δουλειά σου και δεν έβλεπες ένα βήμα πιο πέρα.

Φταίμε γιατί δεν αγαπήσαμε πραγματικά τούτη τη χώρα. 

Φταίμε για την έλλειψη στόχων.

Περήφανοι είμαστε για τον τόπο καταγωγής μας.

Δεν τον αγαπάμε.

Οι Ιταλοί αγαπούν τη χώρα τους, εμείς όχι.



Δεν αξιοποιήσαμε κανένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Δεν αναδείξαμε τα ποιοτικά αγροτικά της προϊόντα, τη γαστρονομία της, τη φιλοξενία της, την μικρή παραγωγή ποιοτικών προϊόντων. Μας αρκούσε να παίρνουμε  τις επιχορηγήσεις και να τις τρώμε σε μπαρ και μπουζούκια.

Δεν συνειδητοποιήσαμε πως μια τόσο μικρή χώρα αφού δεν μπορεί να επενδύσει στη μεγάλη μαζική παραγωγή πρέπει να στηριχτεί στη μικρή ποιοτική παραγωγή.

Θα μου πείτε πως δεν είχαμε καθοδήγηση. Πράγματι. Αλλά αυτό δεν είναι συγχωροχάρτι.

Δεν είναι άλλοθι.

Μέσα μας πρέπει να κοιτάξουμε και να παλέψουμε γιατί αν χάσουμε τώρα το τρένο που τρέχει μπροστά μας ελπίδα δεν έχουμε.    

Greece

Και ξέρετε πως πλέον πρέπει να τρέξουμε για να ανέβουμε στο βαγόνι... 

“Thess-alo-niki”

Και ποιος δεν θέλει άλλωστε;

Μια πόλη φωτεινή, εξωστρεφής, λαμπερή που να εκπέμπει δημιουργικότητα και δυναμισμό.

Έχει αλλάξει κάτι στον αέρα αυτής της πόλης. Άλλωστε από μόνο του το γεγονός πως μετά από πολλά χρόνια ο Δήμαρχος μένει στο Ιστορικό της κέντρο και όχι σε γειτονικό προάστιο είναι αξιοσημείωτο. Φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεστε το παγκόσμιο φαινόμενο να πίνεις τα ποτά σου στο Balkan και στις 02:00 τα ξημερώματα να μπαίνει μέσα ο κυρ-Γιάννης και να συζητάει με μια παρέα από νέους για λύσεις και για προτάσεις που αφορούν την πόλη. Και έχουν ανάγκη όλοι αυτοί εκεί έξω που καθημερινά χάνουν τη δουλειά τους να νοιώσουν πως η πόλη τούς έχει ανάγκη και τους στηρίζει έτσι ώστε να μην τους παρασύρει ο Τάμεσης ή ο Σηκουάνας και τους ξεβράσει σε μια άλλη χώρα να προσφέρουν τις ιδέες και τον δυναμισμός τους…

Η πόλη ξεπέρασε τον εαυτό της στις εκλογές και από 1η Ιανουαρίου όλοι αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν να δικαιωθούν. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται πολύ δουλειά. Από όλους εμάς. Ακόμα και από αυτούς που σίγουρα θα γκρινιάξουν που τους πήρανε τις πινακίδες και δεν μπορούν να τις πάρουν πίσω, πια.

Η Θεσσαλονίκη, άλλωστε, μπορεί και πρέπει να γίνει παράδειγμα Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας, Γαστρονομικός προορισμός, Πρωτεύουσα των Βαλκανίων, Εμπορικό και Διακομιστικό κέντρο, Πόλη των Τεχνών και της Δημιουργίας και όλα αυτά που φανταζόμασταν εδώ και χρόνια αλλά μας είχαν κόψει την ελπίδα. Όλα αυτά τα χρόνια που μια ψευτοσυντηριτική μπουρζουαζία της πόλης μάς είχε καθηλώσει σε στασιμότητα ενώ αυτή ζούσε πίσω από τα κλειστά παράθυρα των ρετιρέ της…

Ανέβηκε ο πήχης και γι’ αυτό πρέπει να δουλέψουμε όλοι. Απώτερος σκοπός να δικαιωθούμε όλοι μας.

Θεσσαλονίκη, σαν αχτίδα ξένου ήλιου. (editorial)

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναλύεις τις τάσεις των ανθρώπων σε θέματα, που άπτονται της ηθικής και της ανηθικότητας των πραγμάτων. Είναι ηθική η στάση πρώην Υφυπουργού της αντιπολίτευσης, που δεν μερίμνησε να σώσει την Δημοτική τηλεόραση; Ή είναι ανήθικη στάση, το να υποστηρίζεις πως το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, δεν έπρεπε να καταργηθεί; Ενώ, γνωρίζεις πως έπρεπε. Ενώ, γνωρίζεις πως ο μόνος λόγος ύπαρξής του, ήταν να προετοιμάζει Δημάρχους και να μοιράζει επιταγές σε χορευτικούς και λαογραφικούς συλλόγους. Ούτε καν συλλόγους bingo. Αυτά, ενώ πρέπει να καλοσωρίσουμε τα δύο νέα Υφυπουργεία. Το Οικονομικών και το Εσωτερικών. Μην θυμώσουν και εξαφανιστούν. Όπως τόσα, άλλα, στην πόλη. Να καλωσορίσουμε τους ποδηλατόδρομους, που αν και κάπως άναρχα, αρχίζουν να ξεπηδούν σε διάφορους δρόμους της πόλης. Αρχίζουν να ξεμυτίζουν και οι πρώτοι ήρωες/ποδηλάτες. Ταυτόχρονα, σώζουν τα πεζοδρόμια από την παράνομη στάθμευση. Δίνουν ζωή στον δρόμο των πεζών (πεζο-δρόμιο) και μας επιτρέπουν να κινούμαστε με αξιοπρέπεια. Όλοι.

Ο Οκτώβριος έφερε νέα πνοή ζωής στη χώρα. Η αισιοδοξία, που ο ΓΑΠ δημιούργησε και η σοβαρότητα, που ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε στις προγραμματικές δηλώσεις, δίνουν ελπίδες για μια νέα εποχή διακυβέρνησης στη χώρα. Στην εποχή αυτή, οι βουλευτές δεν έχουν λόγο να φυλάσσονται από αστυνομικούς και οι πολίτες δεν έχουν λόγο να παίρνουν μέρος σε πορείες. Σε αυτή την εποχή, οι πολίτες σέβονται το περιβάλλον και ζουν μέσα από αυτό. Οι μετανάστες παίρνουν το σεβασμό που τους αξίζει και το δημόσιο, αρχίζει να εξυπηρετεί τους πολίτες. Στο μέλλον αυτό, η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά, Πόλη Μητρόπολη. Αφήνει πίσω το Φάντασμα, για το οποίο έγραψε ο Mazower και αναζητεί τον καλό της εαυτό. Ας ελπίσουμε πως όσο πλησιάζει το κλείσιμο του κύκλου αυτής της διοίκησης, τα πράγματα από μόνα τους κοιτούν προς τον ξένο ήλιο. Μια αχτίδα από Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Σαντιάγκο και Κοπενχάγη αρχίζει να διώχνει τα μαύρα σύννεφα.

Αυτά, ενώ ο Νοέμβριος μας επιφυλάσσει πολλά και ευχάριστα. Οι Pet Shop Boys έρχονται στο Βελλίδειο, η Πρωτοψάλτη ξεκινά στο Μύλο, το MiniBar αρχίζει τη δική του ιστορία δίπλα στο Soul Bar, το Blog 33 δίνει νέα πνοή στην πόλη (μας φέρνει και τους Xaxakes) και το project space ΔΥΝΑΜΟ κάνει τη Βαλαωρίτου να μοιάζει κάτι πέρα από νέα, εναλλακτικά, Λαδάδικα. Το Libre έχει στολίσει ήδη Χριστουγεννιάτικο δέντρο και ανάβει τα λαμπιόνια, μαζί με το Λονδίνο, στις αρχές Νοέμβρη. Τα λαμπιόνια της επόμενης μέρας.

Ξεχασμένος πρίγκιπας.

Το καλοκαίρι πέρασε σαν σίφουνας. Ο Σεπτέμβριος έχει μπει για τα καλά και η Διεθνής Έκθεση, ετοιμάζεται να μας ψήσει στο μποτιλιάρισμα. Μια περίεργη ατμόσφαιρα πλανιώταν στον αέρα ολόκληρο το καλοκαίρι, σ'αυτήν την πόλη που συρρικώνεται τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά.

Ο Μητροπολιτικός Δήμος της πόλης μας, έχει στερηθεί φορολογικής ενημερότητας και σημαίνοντες πρόσωπα της τοπικής αυτοδιοίκησης κινδυνεύουν με την κατηγορία της πλαστογραφίας. Τα μικροαστικά κατάλοιπα αυτής της πόλης, δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε τα μάτια μας και αρεσκόμαστε να ασχολούμαστε με τα θέματα των άλλων. Ασχέτως αν τα δικά μας, είναι μεγαλύτερα και ουσιαστικότερα. Ο επίσημος μπάρμαν της πόλης, Αριστοτέλης Παπαδόπουλος, βραβεύθηκε με την ανώτερη τιμή, ως ο καλύτερος μπάρμαν του κόσμου. Το Δημαρχείο τελειώνει. Η TV100, μετράει αντίστροφα τις μέρες για την απελευθέρωση της πόλης. Ή την ουσιαστική υποδούλωσή της σε μια ακόμα πιο νεοσυντηρητική άρχουσα τάξη. Οι φίλοι μας οι Ρώσοι συνεχίζουν να αγοράζουν την Γη Της Χαλκιδικής και σύντομα in a theater near you. Καταραμένη εργολαβία Το Ολύμπιον βρέθηκε σε καινούρια χέρια (για ακόμα μία φορά). Τα μπαρ στην περιοχή της Βαλαωρίτου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Τα τζιπ αυξάνονται κι αυτά σαν τα μανιτάρια, έχοντας μια μαγική ικανότητα να αυξάνουν τον χαμένο αντρισμό των ιδιοκτητών τους, αλλά ταυτόχρονα και τους δηλητηριώδης ρύπους στην ατμόσφαιρα της πόλης. Gasoleaters. Το μετρό προχωράει, ασχέτως αν κινδυνεύμε κάθε τόσο, διασχίζοντας την Εγνατία οδό. Παιχνίδι με το θάνατο, τραγουδούσε ο πιο σύγχονος Έλληνας ποιητής, ο Γιάννης Αγγελάκας. Το facebook, συνεζίζει να υποκαθιστά την ανθρώπινη επικοινωνία. Ο Γαλανός, συνεχίζει να μας ταξιδεύει με τις πρωινές του πτήσεις και τις all time, συμβουλές του για κρασιά ενδόδιμα και αποικιακά.Ο Τσιτσόπουλος συνεχίζει να μας τα χώνει στον αέρα. Ο Offradio ακούγεται και στο iphone. To Soul συνεχίζει να μας απογειώνει τα βράδια. Το Local τη μέρα. To Banquet, στο in between. To Ideal, στις νύχτες κρασιού. Οι πεζόδρομοι είναι ακόμα κατηλημένοι από μηχανάκια (και κανείς δεν κάνει τίποτα γι'αυτό). Η Δημοτική Αστυνομία με τα ποδήλατα αρχίζει να μοιάζει με την αστυνομία του Palm Springs. Που είναι οι ξανθιές με το αβυσαλέο ντεκολτέ, που μας υποσχέθηκαν, οέο. Η Athens Airways μας άνοιξε νέους ορίζοντες. Ο Πέτρος Κωστόπουλος κυκλοφόρησε το νέο του cd με εκπληκτικές μουσικές. Ο πεζόδρομος στη Νέα Παραλία, επιτέλους έκλεισε και δόθηκε σε αποκλειστική χρήση στους πεζούς και ποδηλάτες. Οι ποδηλατόδρομοι ακόμα απουσιάζουν. Το ΚΘΒΕ, έχει καινούριο καλλιτεχνικό διευθυντή. Οι Beetroot έχουν ακόμα περισσότερα βραβεία. Οι εκλογές δεν έρχονται. Και πόσα άλλα.

Και εμείς ακόμα εδώ. Μεταξύ εκεί και εδώ. Γιατί και εκεί να είμαστε, πάντα το μυαλό μας θα είναι εδώ. Αλλά και εδώ να μείνουμε, ποτέ δεν θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το εκεί. Τόσο απλά.Αν ο δρόμος σας, σας φέρει στο Λονδίνο, poke me.