Pepper mag!

Καλή Ανάσταση!

Και προσοχή στα βεγγαλικά!

Μπράβο στους νικητές!

Για ακόμα μία χρονιά χθες πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός S.Pellegrino World's 50 Best Restaurants. Πρώτος και με διαφορά ο Rene Redzepi στην Κοπεγχάγη με το εστιατόριό του Noma. Συνέντευξή του το post office εξασφάλισε πριν λίγο καιρό και θα ανέβει σύντομα. To St John, που είναι το αγαπημένο του post office βγήκε 41ο, ανεβαίνοντας 2 θέσεις. Συνέντευξη του ενός από τους ιδιοκτήτες θα βρείτε εδώ.

Τώρα που η πόλη μας συνδέεται με πολλούς προορισμούς με την ryanair είναι ευκαιρία να τα επισκεφτείτε. Περισσότερες πληροφορίες στο krasiagr.

Baity* όπως σπίτι μου σπιτάκι μου!

Πραγματικά όταν ανακαλύπτω τέτοια μικρά διαμαντάκια, όπου κι αν βρίσκονται, δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην τα βγάλω στον αέρα με μιας. Πόσο μάλλον όταν από πίσω κρύβεται και μια Θεσσαλονικιά. Με μεγάλη προσμονή αναμένω την επόμενη επίσκεψη στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας για να σας μεταφέρω και τη γευστική ανταπόκριση πέρα από την παρουσίαση αυτού του πανέμορφου deli. Δυο γυναίκες, μία Ελληνίδα και μία από τη Μέση Ανατολή αποφάσισαν να ενώσουν τα γευστικά τους background και να το προσφέρουν στο κοινό. Και... φυσικά (όπως γίνεται με όλα τα πράγματα που γίνονται με μεράκι) ο κόσμος το αγάπησε! Έχω μείνει εντυπωσιασμένος με το πώς το άεχει αγκαλιάσει ο διεθνής περιοδικός τύπος! Εύγε!

 \

Στη Walton street του Chelsea μόλις κάποια τετράγωνα από τα Harrods (με τα πόδια μόνο αν αντέχετε μισάωρο περπάτημα) άνοιξε ένας μικρός ναός της γεύσης. Η ατμόσφαιρα χαλαρωτική, το προσωπικό (όπως διαβάζω παντού) φιλικό και τα τρόφιμα, όπως θα δείτε στις εικόνες θυμίζουν την κουζίνα της μαμάς. Το Baity kitchen ανοίγει επτά ημέρες την εβδομάδα και οι επιλογές ςας αλλάζουν σε καθημερινή βάση σύμφωνα με εποχιακά πρώτες ύλες και την έμπνευση του μάγειρα. Lovely!

Ανάμεσα στα αγαπημένα πιάτα θα βρείτε Sayadieh  (μαριναρισμένος βακαλάος με ρύζι κύμινου και σάλτσα από γιαούρτι-tahini), Παστίτσιο (η ελληνική απάντηση στα Lasagna που είναι smash hit στο Λονδίνο), μακαρόνια με τρούφα και τυρί, Γεμιστά, Mjadarra (φακή με ρύζι basmati, καραμελομένα κρεμμύδια, ρόδι και σαλάτα ρόκα). Αυτά είναι μόνο η αρχή, όπως αναφέρουν οι πηγές μου στη Βρετανικά πρωτεύουσα.

Πρέπει να έρθεις για να γράψεις έλεγε το mail που έλαβα προ ημερών. Δεν χρειάζεται! απάντησα θα κάνω την ιντερνετική μου έρευνα και σύντομα θα επανέλθω και με γευστικές λεπτομέρειες, promise.

Ένα είναι το σίγουρο, πως πλέον τα αγαπημένα Sunday brunch μεταφέρονται Στο Baity kitchen!

* Baity στα αράβικα σημαίνει "σπίτι μου"

Μια Mandola μα τί Mandola!

Κυρική βράδυ. Βροχερής Θεσσαλονίκης. Μικρή, καλή παρέα μετά από καιρό. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε στα λαδάδικα. Περάσαμε από την έκθεση των Beetroot στην γκαλερί ESP. Μοναδικά παιδιά. Μοναδικές ιδέες. Στη συνέχεια καταλήξαμε στο Mandola. Μάντολα ονομάζεται το απόλυτο κεφαλλονίτικο κέρασμα. Πρόκειται για ένα καραμελωμένο αμύγδαλο με κόκκινο χρώμα και υπέροχη γεύση. Υπέροχο και το εστιατόριο.

Αποφασίσαμε να πιούμε ουζάκι και να το στολίσουμε με όλα αυτά τα καλούδια που έχει να μας προσφέρει αυτό το καταπληκτικό Επτανησιακό εστιατόριο. Με την είσοδό σου σε ζεσταίνουν τα τσιμεντοπλακάκια που επιβεβαιώνουν το μεράκι με το όποίο φτιάχτηκε το Mandola.

Δοκιμάσαμε το περίφημο φρυγαδέλι. Πραγματικά λουκόμι.Τα τοματίνια με ρίγανι και το Ζακυνθινό λευκό τυρί μούρλια! Το φριγανισμένο ψωμάκι με τα ζουμιά από τα τοματίνια ανεπανάληπτα.

Στη συνέχεια η σαλάτα (ρόκα με φινόκιο και τοστάκια με συκομαϊδα). Αρμονικά δεμένες γεύσεις με τη συκομαϊδα, που δοκίμαζα για πρώτη φορά να με εντυπωσιάζει. Κάτι σαν πατέ σύκου.

Μια άλλη εκδοχή για σκουμπρί και πατατοσαλάτα που αξίζει μια ευκαιρία.

Είχα να φάω τηγανιστές μελιτζάνες πάνω από 2 χρόνια και μετά από την επιμονή του ιδιοκτήτη το τόλμησα. Μαγεία...

Το σαγανάκι από φρέσκες γαρίδες να ξεχειλίζει από σάλτσα τομάτας και να αφήνει μια απρόσμενη γλύκα στον ουρανίσκο.

Τα μανιτάρια σαγανάκι (πολύ πολύ καλά) έκλεισαν τον κύκλο του δέιπνου με τον αφρό χαλβά και τις μαστίχες να μας γλυκαίνουν το μέσα μας.

Το Mandola, για το οποίο είχα ακούσει πολλά καλα - που επιβεβαιώθηκαν, βρίσκεται Κατούνη 19 στα Λαδάδικα και αξίζει να το επισκεφτεί κανείς. Έχει κλείσει αισίως 14 μήνες ζωής και εύχομαι να τα χιλιάσει. Μάλιστα, είμαι σίγουρος...

Κατηγορία: Γαστροταβέρνα
Χώρος: 4/5
Εξυπηρέτηση: 5/5
Γεύσεις: 4,5/5
Περιοχή: 5/5

Καλή Αρχή Doc Fest!

Άλλη μια γιορτή της πόλης ξεκινά σήμερα! Happy viewing!

Σε μία κόλλα χαρτί

Τετάρτη βράδυ. Μία εκπληκτική παράσταση. Θυμίζει σε όλους εμάς τους νεότερους, τί ήταν αυτό που άλλαξε στην μεταπολίτευση. Τί υπήρχε (τίποτα) προτού εγκθιδρυθεί η δημοκρατία αυτής της χώρας. Φασισμός. Αστυνομοκρατία.

Αυτό το θεατρικό ντοκιμαντέρ μας θυμίζει και κάτι άλλο. Ού μπλέξεις με τη δικαιοσύνη. Δίκιο δεν θα βρεις. Μακριά και αγαπημένοι, που λένε.

Σε μια σκευωρία της κοινωνίας. Της χούντας. Του μπουρδέλου αυτού που λεγόταν Ελλάδα. Τότε. Δύο ανθρώπινες ψυχές χάθηκαν και άλλες πόσες έμμεσες απώλειες.

Σήμερα, σε μια προσπάθεια πραγματικής επανίδρυσης του κράτους όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά. Να τα γνωρίζουμε.
Να την δείτε την παράσταση "Σε μια κόλλα χαρτί", στο Αμαλία, σε σκηνοθεσία Στάθη Μαυρόπουλου. Ένα μικρό διαμάντι. Θα σας πάρει 60 λεπτά να τη δείτε, αλλά θα δώσει πολύ τροφή για σκέψη...
.

Εξωστρέφεια!

Η μόνη λύση για να βγούμε από την κρίση:

 Ένα από τα κορυφαία περιοδικά στον κόσμο:

 Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει:

Alexandrou Traditional Inn:

Να βάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Υποχρεούμαστε...

Buy Buy an American Pie!

Ο πρώτος Γενάρης της νέας δεκαετίας πρέπει να ομολογήσω πως ήταν απολογιστικός. Έβλεπα γύρω μου μια γενική ηρεμία και έναν σκεπτικισμό που αν τον αισθανόμουν πέντε χρόνια πριν, θα έλεγα πως ο κόσμος βρίσκεται σε βαθειά κατάθλιψη, πως με κάτι μας ξεκάζουν και όλα αυτά που λέμε χαριτολογώντας αλλά με πολύ ουσία…

Αν βέβαια, είχαμε καταφέρει να διακρίνουμε νωρίτερα όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, ίσως και να τα είχαμε προλάβει. Παρακολουθώντας βέβαια τη νέα ταινία του Michael Douglas, Wall Street: Money Never Sleeps, είμαι ακόμα πιο σίγουρος πως κάποιοι γνώριζαν αλλά στα κρυφά. Μάλιστα, είμαι σίγουρος πως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την έβγαλαν καθαρή. Παρόλα αυτά είναι καταπληκτική ταινία, μην τη χάσετε!

Για ακόμα μία φορά, η δική μας γενιά θα πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να είστε σίγουροι πως θα το κάνει. Έτσι ακριβώς όπως ζωντάνεψε περιοχές που μέχρι χθες ήταν χαμένες στο χρόνο. Καλαποθάκη, Βαλαωρίτου, Λιμάνι, Λαδάδικα.



Noooooon Cafe

 Η δική μας γενιά την είδε αλλιώς και δεν χρειάζεται να καθίσει στα ιλουστρασιόν καφέ της παραλιακής και να πληρώσει 4,5 ευρώ έναν καφέ. Κάθεται στον προβλήτα και απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα, ενώ μετά χάνεται στα στενά της όμορφης Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η γενιά του ’70, του ’80 και έρχεται και το ’90.

Ο μήνας που μας πέρασε άφησε πολλές καλές πληροφορίες και ένα restaurant review. Ξεκινώντας από την πόλη μας, έχουμε το ολοκαίνουριο Noon στη γωνία Μητροπόλεως & Κ. Ντηλ, το Azzuro στη Θ. Σοφούλη και το Αλέα (παλιό αλλά κλασικό) στην Ισαύρων. Το review αφορά το Λονδρέζικο εστιατόριο Angelus, που το 2009 βραβεύτηκε από το κοινό της Βρετανικής πρωτεύουσας.

Το Noon είναι μάλλον το πιο όμορφο μικρό-καφέ του κέντρου. Ο διακοσμητής Καραλάζος φαίνεται πως μετά το Banquet και το Les Zazous έκανε πάλι το θαύμα του. Με το δικό του ψωμί, που ζυμώνεται από τις 4 τα ξημερώματα, τις φρεσκοψημένες πιτούλες και τον σταθερά καλό καφέ ανεξαρτήτως barista εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Επιβάλλεται να δοκιμάσετε τη μπαγκέτα με προσούτο και το φρέσκο κουλούρι με σως μουστάρδας. Πολύ καλή σχέση ποιότητας τιμής, με τον καπουτσίνο στα 3,5 ευρώ. Λέτε να συμμορφωθούν και άλλοι;

Azzuro Bar Restaurant

Το Azzuro αποτελεί ίσως και τη μεγάλη έκπληξη στην κατηγορία των εστιατορίων μια και είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν πως πέρα από τη μαγευτική θέα, είναι και ένα εστιατόριο αξιώσεων. Ο Κώστας και ο Βασίλης έχουν καταφέρει να φτιάξουν έναν χώρο με μεράκι, μια αίσθηση που νοιώθεις από την πρώτη στιγμή της επίσκεψής σου. Ξεκινώντας το γεύμα θα πρέπει να προετοιμάσετε τον ουρανίσκο σας με ένα λευκό ποτήρι κρασί Κτήματος Γεροβασιλείου, που θα συνοδεύσει άριστα το μιλφέϊγ γαρίδας. Για σαλάτα να επιλέξετε την ρόκα, μαρούλι με κατσικίσιο τυρί και φρέσκες φράουλες. Στη συνέχεια, το κυρίως πιάτο που ξεχωρίζει στον κατάλογο είναι το σατομπριάν, για 2, 4 και 6 άτομα. Για γλυκό προσέξτε μην σας ξεγελάσουν και δεν πάρετε τους μικρούς λουκουμάδες με μέλι, τηγανισμένους πάντα σε φρέσκο λάδι. Μαγεία! Η σχέση ποιότητας-τιμής στο εστιατόριο του Azzuro θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους.

Αλέα

Άν δινόταν βραβείο λίστας κρασιού, για την πόλη της Θεσσαλονίκης τότε αυτό θα έπρεπε να το πάρει αναμφισβήτητα το Αλέα. Το μεράκι και το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη Γιάννη, έχουν δημιουργήσει μία λίστα που ξεπερνάει τους 300 κωδικούς κρασιών με ένα σύνολο πάνω από 2.000 φιάλες κρασιού από τον Ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα καθώς και μία μεγάλη ποικιλία επιλογών σε ποτήρι. Σε ποτήρι μπορείτε να απολαύσετε ανάμεσα στις 30 επιλεγμένες ετικέτες με τιμές που ξεκινούν από τα 6,5€. Έκπληξη αποτελούν τα συνοδευτικά πιάτα, φτιαγμένα και με ιδιαίτερη επιμέλεια από τον ιδιοκτήτη, όπως: αυθεντικό Jamón ibérico (pata negra), μπούτι χήνας κονφί, προσούτο Πάρμας, αγριογούρουνο μαγειρευτό στον φούρνο, ταρτάρ, εξαιρετική ποικιλία τυριών και αλλαντικών, και πολλές άλλες λιχουδιές. Εκπληκτική ποιότητα με λίγο τσιμπιμένες τιμές, που στο τέλος της βραδιάς όμως, θα σας αφήσουν ικανοποιημένους από το αποτέλεσμα.

Angelus Restaurant

Το τελευταίο εστιατόριο του μήνα που μας πέρασε είναι το Angelus. Στο ανατολικό Λονδίνο, αποφασίσαμε να περάσουμε μία από τις προγραμματισμένες μας βραδιές για γευσιγνωσία, στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής επίσκεψης στην Βρετανική πρωτεύουσα. Είχα διαβάσει σε πολλά περιοδικά του ξένου τύπου πως μια καινούρια τάση που φαίνεται να κερδίζει τη Λόνδρα είναι το τραπέζι του chef ή αλλιώς chef’s table. Απολαμβάνεις δηλαδή, πραγματικά, το δείπνο σου μέσα στην κουζίνα μαζί με τον σεφ, που σου εξηγεί τα πάντα ενώ αν θέλεις μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου στο τηγάνι. Το μενού της αναζήτησης περιελάμβανε 5 πιάτα. Το πρώτο πιάτο περιελάμβανε γαλλικό Jamón τυλιγμένο σε κίτρινο τυρί του ίδιου παραγωγού. Στην εξήγηση του σεφ Martin Nisbet η ένωση δύο υλικών που προέρχονται από τον ίδιο χώρο παραγωγής ήθελε να αναδείξει ακριβώς αυτή τη γευστική τους ισορροπία. Το δεύτερο πιάτο ήταν βιολογικός άγριος Σολωμός με κρούστα μπαχαρικών και πέστο. Στο τρίτο πιάτο είχαμε την ευτυχία να γευτούμε χοιρινή κοιλιά, που αποτελεί το πλέον περιζήτητο πιάτο του Λονδίνου. Στο τέταρτο πιάτο περάσαμε στο φιλέτο μοσχάρι σιγομαγειρεμένο στη γάστρα για περισσότερες από 5 ώρες με φρέσκα μυρωδικά της Βρετανικής εξοχής. Στο τέλος κλείσαμε, με μια σειρά από γλυκά που κορυφώθηκαν με τη φημισμένη lemon pie του Martin. Συμπέρασμα: μοναδική εμπειρία το chef’s table και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Η σχέση ποιότητα-τιμής, για τα δεδομένα του Λονδίνου, άριστη.

Ποταμός Koniordos wines

Κάπου εδώ, τελειώνει και ο ταχυδρόμος του Φεβρουαρίου με ένα tip για ένα νεογέννητο κρασί από μια πολύ παλιά ετικέτα. Η Koniordos wines επιστρέφει με μια καθαρή Μαλαγουζιά. Ο Ποταμός είναι ένα κρασί με λαμπερό αχνόξανθο χρώμα, μέτριας οξύτητας, έντονα αρωματικό που μπορεί να συνοδεύσει θαυμάσια, ψάρια, θαλασσινά, λευκά κρέατα και τυριά. Προς το παρόν θα το βρείτε στην κάβα Vimelia, Μ. Ψελλού 14. Εκπληκτική επιλογή!

Βότανα το A-Ω

Σάββατο βράδυ, Gallery Ειρμός

Μια από τις τόσο όμορφες βραδιές στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ανέλπιστα, ένα βράδυ Σαββάτου στο υπόγειο της Καρόλου Ντηλ και Λεωφόρο Νίκης, στην Gallery Ειρμός. Εύθυμα μικρά κομμάτια μουσικής για τρία όργανα στα αυτιά μας και έργα του Σαχίνη, του Σταθόπουλου και του Σαχίνη για τα μάτια μας. Ο Πάνος Θεοδωρίδης να δίνει ρεσιτάλ στο κήρυγμα  και ένα ποτήρι κρασί ροζέ Κτήμα Λίγας. Απλά πράγματα σε μια άλλη Θεσσαλονίκη, αυτή που φτιάχνουμε...

Όσα φέρνει η ώρα...

Διανύουμε την τελευταία εβδομάδα του 2010. Μια χρονιά που θα μείνει αξέχαστη σε όλους μας για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Από την αλλαγή των Τοπικών Αρχόντων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, την παρακμή που βιώνουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, την παραμονή του Ηρακλή στη μεγάλη κατηγορία παρά τις δυσκολίες μέχρι την πρόκριση του Άρη και του Πάοκ στους ομίλους, συνέβησαν πολλά και ενδιαφέρντα. Είναι, άλλωστε, τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς δώρο, με περικοπές στις συλλογικές συμβάσεις, με οριστική παρακμή του life style, ΜΕ εθνική ομοψυχία για τη διάσωση της χώρας, με ώριμη αγοραστική συμπεριφορά όλων μας και με μια αμυδρή ελπίδα πως όλα θα αλλάξουν.

Αυτή την τελευταία εβδομάδα του χρόνου νομίζω πως συμβαίνει σε όλους μας να θυμόμαστε τις στιγμές της χρονιάς που πέρασε και όχι μόνο. Πολλές φορές είναι οι παλιότερες μνήμες που έρχονται στο μυαλό μας και καλύπτουν τις φρέσκες που δεν έχουν προλάβει να καθίσουν καλά. Όπως το φρέσκο χιόνι που διαλύεται πιο εύκολα από το παλιό…

Μια από αυτές τις μέρες, λοιπόν, μου ήρθε στο μυαλό μια όμορφη και ευχάριστη ανάμνηση τα χρόνια που βρισκόμουν στο εξωτικό Portsmouth. Φοιτητής στο μεταπτυχιακό..

Είχα την τύχη να γνωρίσω εκεί και να συντροφεύσουν τους μεσημεριανούς μου καφέδες ο Κώστα Χαλκιάς και ο Γιάννης Σκοπελίτης που τιμούσαν την χώρα στην Premier League. Μαζί στην παρέα μας είχαν προστεθεί ο Ivica Mornar και ο Dejan Stefanovic.

Μία από τις κρύες μέρες του χειμώνα του 2005, λοιπόν, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο Ivica. Μου λέει: Νίκος, δεν είμαι στην αποστολή (αν και για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν κατάφερα να τον δω να παίζει, ήταν συνέχεια τραυματισμένος, μιας και βρισκόταν ήδη στη δύση της καριέρας του) και δεν είμαι καλά, θα πάω στις Βρυξέλλες για μια βραδιά, με περιμένουν φίλοι, θα έρθεις;

Φύγαμε!

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, οδικώς και σε 6 περίπου ώρες βρισκόμασταν στην καρδιά των Βρυξελλών σε ένα χαλαρό αλλά πολύ καλό (από άποψη φαγητού) Σέρβικο εστιατόριο. Στην αρχή ήμουν εγώ, ο Ivica και ο φίλος εστιάτορας. Σιγά σιγά άρχισε να έρχεται η υπόλοιπη παρέα και το ποτά διαδέχονταν το ένα το άλλο. Εγώ δεν γνώριζα κανέναν αλλά πολύ γρήγορα η ατμόσφαιρα χαλάρωσε και γίναμε όλη μια παρέα. Πραγματικά.

Όσο περνούσε η ώρα, συνειδητοποιούσα πως όλο και περισσότεροι Βέλγοι ερχόταν και μιλούσαν στους δύο της παρέας και ζητούσαν αυτόγραφα. Όχι όμως έτσι απλά, αλλά με μεγάλο θαυμασμό και δέος. Έμενα δεν μου έλεγαν τίποτα τα πρόσωπα, λόγω της περιορισμένης μου γνώσης στο ποδόσφαιρο. Παιδί της εποχής του Γκάλη, βλέπεις, πέρασα τα παιδικο-εφηβικά μου χρόνια στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ της Πυλαίας. Πηγαίνοντας, λοιπόν, κάποια στιγμή στην τουαλέτα βλέπω της αφίσες τους στο διάδρομο και τα επίθετά τους εκεί μπροστά μου: Rapaic, Milan και Mijatovic, Predrag. Για να είμαι ειλικρινής ούτε τότε αντιλήφθηκα το ποδοσφαιρικό μέγεθος των νέων μου φίλων, παρά μόνο όταν τηλεφώνησα στον συγκάτοικό μου και τον ρώτησα. Ένοιωσα, σχεδόν, το χέρι του στο σβέρκο μου από το τηλέφωνο όταν έμαθε που βρισκόμουν και με ποιος μεθούσα τις Χριστουγεννιάτικες μέρες του 2005, χωρίς φυσικά να το γνωρίζω.

Αυτή ήταν, λοιπόν μια από τις στιγμές που λες πως όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος, και επιβεβαιώνω πως ο αθλητισμός κάνει καλά παιδιά. Όσο μεγάλοι κι αν γίνουν, παραμένουν πάντα παιδιά…

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

Πώς πέρασαν 3 μήνες προεκλογικής περιόδου, ειλικρινά δεν το κατάλαβα. Πώς απέκτησα και άλλες άσπρες τρίχες στους κροτάφους με τόσο άγχος, πάλι δεν το κατάλαβα. Αυτό που κατάλαβα πολύ καλά, όμως, είναι πως ο κόσμος εκτιμά όταν του μιλάς με ειλικρίνεια. Κατάλαβα πως ο κόσμος έχει ανάγκη να πιστέψει σε κάτι αληθινό. Έχει ανάγκη να πιστέψει, τελεία και παύλα.

Ο μήνας που μας πέρασε είχε μια δόση από τις γνωστές μας αναζητήσεις. Βλέπετε, δειλά δειλά αρχίσαμε να επιστρέφουμε στα γνωστά μας στέκια και στις γνωστές μας βόλτες. Ο Νοέμβρης περιελάμβανε μια εκπληκτική παράσταση (Το όνειρο του Χαϊμέ), ένα πλούσιο οινο-γευστικό χάρτη (Ο Χάρτης των Γεύσεων), ένα εστιατόριο στη Θεσσαλονίκη (Room 22) και ένα εκπληκτικό ρακάδικο στην Αθήνα (ο Δίκταμος).

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος έπειτα από μια πολύ προβληματική 5ετία προσπαθεί να σηκωθεί ξανά στα πόδια του. Οι προσπάθειες του Μάκη Τρικούκη είναι αξιοθαύμαστες. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει μέσα στη δίνη της κρίσης και κάνει την ανάκαμψη ακόμα πιο δύσκολη. Τα τεράστια οικονομικά ανοίγματα έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Γι’ αυτόν και για πολλούς άλλους λόγους -καλλιτεχνικούς και μη - πρέπει να στηρίξουμε ετούτη την προσπάθεια. Στηρίζουμε λοιπόν το θέατρο της πόλης αγοράζοντας την Κάρτα Συνδρομητών και τη Νεανική Κάρτα και μ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε την προνομιακή μας είσοδο σε 5 παραστάσεις. Η παράσταση που μας γοήτευσε αυτόν τον μήνα ήταν Το Όνειρο του Χαϊμέ σε κείμενο Μπρατάκου Πάνου και σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα. Μια παράσταση διαφορετική, στη μικρή σκηνή της Μονής Λαζαριστών. Μια μεγάλη ομάδα νέων και μη, ηθοποιών που βάζουν τα γυαλιά σε πολλές ακριβοπληρωμένες παραστάσεις. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Ρήγα μας ταξιδεύει επάνω σε ένα κείμενο ευρηματικό και πρωτότυπο. Οι ερμηνείες καθηλωτικές και σε πηγαινοφέρνουν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας σε πολύ λεπτές ισορροπίες, όπως και στην πραγματική ζωή. Πού σταματά το όνειρο και ξεκινά η αληθινή ζωή κανείς δεν ξέρει…

Επιστρέφοντας στο κέντρο και περπατώντας στον πολυαγαπημένο πεζόδρομο της Ικτίνου πέφτεις επάνω στο Room 22. Ένα διατηρητέο κτίριο απέναντι από το 2ο Λύκειο της Ικτίνου από όπου έχει αποφοιτήσει όλη η πόλη, βρίσκεται ένας κρυμμένος θησαυρός. Η ζεστή ατμόσφαιρα και η δυνατότητα να κρατήσουμε τον υπόγειο χώρο για ιδιωτικές εκδηλώσεις μεταμορφώνουν αυτή τη γωνιά σε χειμερινό και όχι μόνο προορισμό της πόλης. Το ζουμερό φιλέτο με πουρέ πατάτας, τα ψητά λαχανικά, το καρπάτσιο μόσχου και η σαλάτα με κρίταμο κλέβουν την παράσταση. Αναζητήστε καθημερινά και το μαγειρευτό πιάτο ημέρας που με έχει δικαιώσει όσες φορές και αν το τόλμησα. Αυτό που μας εκπλήσσει ευχάριστα είναι η πολύ ενδιαφέρουσα κάρτα κρασιών που δικαιώνει κάθε μας επιλογή. Στα θετικά είναι και η σχέση ποιότητας-τιμής.

Το δεύτερο εστιατόριο για τον Δεκέμβρη, μάς έρχεται από την Αθήνα. Ο Δίκταμος, το αυθεντικό κρητικό μεζεδοπωλείο των νοτίων προαστίων της Αθήνας συνεχίζει να φέρνει στους κάτοικους της πόλης τις μυρωδιές, τις γεύσεις και τις μουσικές του αγαπημένου νησιού, συνεισφέροντας καίρια, όπως ισχυρίζονται οι νεαροί ιδιοκτήτες, στην καλή υγεία των θαμώνων του. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι στην τελευταία του περιπέτεια ακόμα και o Harry Potter χρησιμοποιεί το δίκταμο για τις θεραπευτικές του ιδιότητες! Εκεί μπορούμε να απολαύσουμε μεζέδες όπως χοχλιούς μπουμπουριστούς, απάκι, στάκα με αυγό, παραδοσιακό λουκάνικο χωριάτικο ξιδάτο και άλλα αριστουργήματα της τοπικής κουζίνα όπως κόκορα κρασάτο με ντομάτα, σφακιανό γιαχνί, οφτό αντικριστό αρνί και γαμοπίλαφο με βραστό ζυγούρι. Το κέφι ανεβαίνει στις κρητικές μουσικές βραδιές κάθε Σάββατο και Κυριακή, με καταξιωμένους μουσικούς απ' όλη της Κρήτη υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του Πέτρου Σαριδάκη. Για να μην μπερδευτούν οι Χριστουγεννιάτικοι επισκέπτες της πρωτεύουσας τον Δίκταμο θα τον βρείτε στην Αγίου Κωνσταντίνου 63 στην Ηλιούπολη στον Σταθμό του μετρό Άγιος Δημήτριος.

Για ακόμα μια φορά η διοργάνωση του Χάρτη των Γεύσεων, έφερε καταναλωτές και επαγγελματίες στην Αποθήκη Γ' στο λιμάνι, όπου είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν προϊόντα των Ελλήνων παραγωγών που συμμετείχαν στην διοργάνωση, αλλά και αρκετές ετικέτες οίνων εισαγωγής. Μέσα στις δύο αυτές μέρες που διήρκεσε η έκθεση, δοκιμάσαμε τις περισσότερες ετικέτες κρασιών και αποσταγμάτων, διαπιστώνοντας το ολοένα και περισσότερο βελτιωμένο επίπεδο των Ελληνικών κρασιών. Ευχάριστο είναι ότι πολλοί οινοπαραγωγοί, ρίχνουν πλέον το βάρος σε Ελληνικές ποικιλίες όπως το Ασύρτικο, η Μαλαγουζιά, το Βιδιανό κ.α. δημιουργώντας αξιόλογα και ελπιδοφόρα δείγματα των κρασιών αυτών. Το ελπιδοφόρο με εκθέσεις τέτοιου τύπου είναι πως ενισχύουν τη διεκδίκηση διαρκείας να γίνει η πόλη μας γαστρομαγειρικός προορισμός.

Από Γενάρη ελπίζουμε! Εβίβα!

Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είν' εδώ!

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σου γράφω καθώς καταβροχθίζω ένα Panini με κοτόπουλο και ρόκα από τα Flocafe. Η καλύτερη ίσως καλοκαιρινή συντροφιά για brunch. Ότι πιο κοντά στα πρωινά της Marylebone του Λονδίνου. Παλιές δοξασμένες μέρες που τις σκέφτομαι και τις νοσταλγώ καθώς στρίβω τις στροφές του Φιλύρου. Σε μια προσπάθεια να φέρουμε το εκεί εδώ.

Ο ταχυδρόμος του Αυγούστου έχει μόνο ένα tip για τη Χαλκιδική και τρία για την πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιόνας. Άλλωστε όπως με πληροφορούν από το MAAS Travel της Καλαποθάκη, είναι πολλοί αυτοί που προτίμησαν την δροσιά του Τάμεση από τις πολύ ζεστές μέρες και νύχτες της Μεσογείου. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήμουν κι εγώ. Την πολύ δροσερή εβδομάδα που βρέθηκα στα χορτάρια του Hampstead Heath να γράφω το δεύτερο βιβλίο του Κυρίου Ευρωπαίου και της παρέας του βρήκα την ευκαιρία να επισκεφτώ βραβευμένες gastro pub του Λονδίνου.

Η πρώτη από αυτές βραβεύτηκε φέτος ως καλύτερη pub του 2010 και ακούει στο όνομα «The Bull and Last”. Μία από τις καλύτερες pub που έχω επισκεφτεί, βρίσκεται νότια του Hampstead Heath και σε μια από τις πιο upper class περιοχές της πρωτεύουσας. Από την πρώτη στιγμή νοιώσαμε άνετα σ’ αυτή την τυπική λονδρέζικη pub πίνοντας μια βαρελίσια Leffe και απολαμβάνοντας τη συζήτηση με τα διπλανά τραπέζια για την κατάσταση στην Ελλάδα. Things are getting better, έλεγα, τα πράγματα βελτιώνονται. Τα ορεκτική που επιλέξαμε ήταν καρπάτσιο από χταπόδι (εξαιρετικό*****), το τοστ από σοταρισμένα συκωτάκια κοτόπουλου σβησμένα με ώριμο γλυκό ξίδι (εξαιρετικό*****) και το φιλέτο ταρτάρ (καλό***). Στη συνέχεια αλλάξαμε την μπύρα σε Guinness και επιλέξαμε αρνάκι ψημένο με πίκλες και φρέσκα μηλαράκια. Εκπληκτική εμπειρία.

Η δεύτερη (επίσης βραβευμένη pub) που επισκεφτήκαμε ήταν το Harwood Arms στο Fulham.Το Κυριακάτικο μενού που απολαύσαμε, ξεκίνησε με σούπα από γλυκό καλαμπόκι με καβούρι και φρέσκο βασιλικό. Θεσπέσιο. Στη μέση τοποθετήσαμε μία τάρτα από κρεμμύδια (τυπικό Βρετανικό έδεσμα) και μια ζεστή σαλάτα με φρέσκο άγριο περιστεράκι. Στη συνέχεια, απόλαυσα ένα αργοψημένο φιλέτο από χοιρινή κοιλιά μαριναρισμένη σε μέλι και μαντζουράνα με συνοδεία αλεσμένες πατάτες με ψιλοκομμένα κρεμμυδάκια. Το ελαφρώς λιπαρό κρέας έλιωνε στο στόμα, μιας και όπως μας είπε ο φιλικότατος σεφ, σιγοψήθηκε για περισσότερες από 4 ώρες. Για κλείσιμο, επιλέξαμε μια ποικιλία Βρετανικών τυριών που συνόδευσαν άριστα το κόκκινο Chateau Leoville Barton του 1999.

Το τελευταίο μικρο-εστιατόριο που επισκέφτηκα βρίσκεται στην καρδιά του Λονδίνου, λίγο πιο κάτω από την Tottenham Court Road, στο 9 της Denmark street. Το Giaconda Dining Room έχει κυριολεκτικά 8 τραπέζια και είναι γεμάτο καθημερινά. Ανοίγει από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή και δέχεται μόνο τηλεφωνικές κρατήσεις, όχι ηλεκτρονικές. Επιλέξαμε και εδώ τρία ορεκτικά προτού περάσουμε στο κυρίως δείπνο. Δοκιμάσαμε τα αριστουργηματικά μάγουλα από χοιρινό κρέας με πατατούλες και μαγιονέζα. Στη συνέχεια προχωρήσαμε με πίτα ψαριών και πράσινη σαλάτα. Μαγεία. Το πιάτο που μας μάγεψε ήταν ο ωμός σολομός μαριναρισμένος με αγγουράκι, ραπανάκι και αλμυρός μπακαλιάρο. Άριστα 5*. Στη συνέχεια δοκίμασα το κονφί πάπιας με συνοδευτικό πατάτας και σαλάτα από ραπανάκια. Εκπληκτικό. Πρέπει να το επισκεφτείτε με την πρώτη ευκαιρία που θα βρεθείτε στην Βρετανική πρωτεύουσα.

Μετά από αυτό το ταξίδι βρέθηκα να κάθομαι αμέριμνος στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής και να απολαμβάνω το νέο παγωτό της Kayak -no sugar-. Δοκιμάστε τη λαχταριστή Σοκολάτα φτιαγμένη από την πιο εκλεκτή ποιότητα κακάο με έντονο άρωμα και δυνατή γεύση.

Στην Χαλκιδική, μονόδρομος για τα όμορφα βράδια του καλοκαιριού ήταν η Ανάσα στην παραλία της Φούρκας. Μοναδικός χώρος που δε δικαιώνει στην επιλογή από την πρώτη στιγμή που θα φτάσουν τα πρώτα πιάτα. Η ρόκα με το παλαιωμένο μπαλσάμικο, τα στρείδια με σαμπάνια, το σουφλέ μανιταριών και η ταραμοσαλάτα είναι μερικά μόνο από τα εξαίσια πιάτα. Για κυρίως επιλέγουμε πάντα το ψάρι ημέρας..

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Great expectations

Μεγάλο στοίχημα για το φετινό καλοκαίρι είναι ο Ελληνικός τουρισμός. Έχουν βάλει άραγε μυαλό όλοι αυτοί που πουλούσαν την τοματοσαλάτα 10 ευρώ; Ή ακόμα χειρότερα αυτοί που χρέωναν βάση την εθνικότητα του πελάτη; Βρέθηκα πριν από μερικά καλοκαίρια στον μαγικό Τολό (ε;) και άκουγα τους σερβιτόρους να φωνάζουν χωριάτικη Ε και χωριάτικη Ξ!! Άλλη τιμή χρεώνανε στους Ελληνες και άλλη στους Ξένους. Τους διώχνουμε τους τουρίστες γιατί δεν τους φροντίζουμε. Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως ο μέσος Βορειοευρωπαίος δουλεύει σκληρά για 11 μήνες και πηγαίνει 1 μήνα διακοπές. Εκεί ξοδεύει τα λεφτάκια που με ιδρώτα βγάζει, χωρίς να κλέβει το κράτος του και φυσικά επιθυμεί το καλύτερο. Δεν έχει την υποχρέωση να ανέχεται κέναν αγέλαστο και αγενή Ελληνάρα που τον σερβίρει από υποχρέωση. Έχει κι αλλού θάλασσες που προσφέρουν δροσιά…

Μ’αυτά και με άλλα πολλά γέμισε τουρίστες η Σμύρνη, η Κωσταντινούπολη και όλα τα παράλια της γειτονικής χώρας. Κι εμείς μείναμε να κυνηγάμε τον εσωτερικό τουρισμό τον οποίο κυνδινεύουμε επίσης να χάσουμε! Πείτε μου άλλωστε γιατί να προτιμήσω την Μύκονο και τη Σαντορίνη όταν με μισά λεφτά θα πάω στην Σαρδινία ή στην Νότια Ισπανία και θα με σέβονται. Προβληματικός ο τουρισμός και είναι αλήθεια πως αν χάσουμε και το φετινό καλοκαίρι, το τρενο θα έχει χαθεί. Γι’αυτό εμείς αγαπάμε τη Χαλκιδική και ελπίζουμε να συνεχίσει να μας αγαπάει κι αυτή..

Ο Ιούνιος ήταν ένας πολύ ενδιαφέρον μήνας. Βόλτες τα δειλινά στην παραλία, στα στενά της Βαλαωρίτου, στην Αθήνα κάτω από την Ακρόπολη, στην Κρήτη και στην Κέρκυρα να παρουσιάζω τον Κύριο Ευρωπαίο κι αυτός να συστήνεται σαν κανονικός άνθρωπος. Να ακούω στο ραδιόφωνο το Empire State of Mind και να ταξιδεύω στη Νέα Υόρκη καθώς διασχίζω τον εκπληκτικό δρόμο Θεσσαλονίκης-Ιγουμενίτσας. Να φοράω το καινούριο T-Shirt με τον Κύριο Ευρωπαίο και να χαζεύω το καινούριο site της mangel-wurzel.gr. I love my new T-Shirt!

Η πρώτη επιλογή γι’αυτό το καλοκαίρι, φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι το Les Zazous. Το όνομα προέρχεται από μια τάση που επικράτησε το ’40 όπου νέοι ντυνόντουσαν με αγγλικό ή γαλλικό στυλ και γούσταραν swing. Όπως κι εμείς! Η θέα είναι η καλύτερη που μπορεί να προσφέρει αυτή η πόλη και μαζί με τον θαλασσινό αέρα θα σας βοηθήσουν να συνοδεύσετε το δείπνο σας. Στην αρχή ξεκινήσαμε με καρπάτσιο μόσχου πασπαλισμένο με χοντρό αλάτι και βαλσάμικο. Η πράσινη σαλάτα με ρόκα και λόλο ρόσο καθώς και τα σπαράγγια με χαμόν ιμπέρικο άνοιξαν το δρόμο. Για κυρίως πιάτα η παρέα κινήθηκε σε διαφορετικά μονοπάτια. Εγώ επέλεξα ένα αχτύπητο φιλέτο μέτρια ψημένο. Ο Τζέικ για ακόμα μία φορά μάγεψε. Τα κρασί που συνόδευσε αυτό το δείπνο ήταν ο Γυμνός Βασιλιά 2009 και ήταν επιλογή του Γαλανού.

Η επόμενη επιλογή αφορούσε μεσημεριανό ουζάκι σε εντελώς διαφορετικό concept. Είναι προτεινόμενο γι’αυτόν αλλά και για κάθε μήνα. Τα Σαμαράκια στην Πυλαία. Για 10 περίπου χρόνια ο Στέφανος και η παρέα του μας προσφέρουν τις καλύτερες επιλογές. Έχω την αίσθηση πως έχω μεγαλώσει μαζί μ’ αυτό το μαγαζί. Μέσα στον Μαη το επισκεφτήκαμε μαζί με τη γνωστή παρέα της Κυριακής και απολαύσαμε τα φρέσκα μπαρμούνια και το κεφαλόπουλο στη σχάρα. Τα καλαμάρια στη σχάρα παρέα με ούζο Ματαρέλη και οι φρεσκοκομένες σαλάτες μάς έστειλαν αδιάβαστους για καφέ μήπως και συνέλθουμε από τα ούζα…

Η τελευταία επιλογή έρχεται από την Αθήνα και ονομάζεται Scala Vinoteca. Το Scala βρίσκεται στη σκάλα της Σίνα και τραβάει σαν μαγνήτη όλους τους ψαγμένους –εικαστικά και γευστικά- της πρωτεύσουσας. Έξυπνο project που κατηγοριοποιεί τα πιάτα σε τιμές 7, 10 και 12 ευρώ ενώ τα πιάτα τυριών και αλλαντικών κοστίζουν 8 και 12 ευρώ. Το μενού έχει επιμεληθεί ο Χριστόφορς Πέσκιας και εντυπωσιάζει πλάι στο λιτό αλλά εντυπωσιακό περιβάλλον που έχει επιμεληθεί η ομάδα των Κοκκίνου-Κούρκουλα που σχεδίασαν και το Μουσείο Μπενάκη. Σαν σε κάβα. Αναφορικά με το μενού σας προτείνω ανεπιφύλακτα τις μυρωδάτες γαρίδες tiradito, μαριναρισμένες με lime και σερβιρισμένες πάνω σε κρουστή αλμύρα (χόρτα) που επιλέγω κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί. Την τορτίγια με τσορίθο που όμοιά της βρίσκεις μόνο στην Ισπανία, ενώ η τριλογία φάβα, ταραμοσαλάτα και ο πουρές μπακαλιάρου είναι κάτι διαφορετικό μέσα στην γευστικότητά της. Για κυρίως πιάτο επέλεξα σπαγγέτι άλιο όλιο πεπεροντσίνο με ξύσμα λεμονιού, που μάλλον αποτελεί το κορυφαίο πιάτο του καλοκαιριού (για την Αθήνα). Bon appetit!

Σας εύχομαι να έχετε ένα υπέροχο υπόλοιπο του καλοκαιριού και σας υπόσχομαι πως θα σας φέρω εκπληκτικές εικόνες και εμπειρίες από όπου κι αν με βγάλει αυτό το καλοκαίρι. Ελλάδα, Λονδίνο, Παρίσι, Santiago de Compostella μα σίγουρα στο νέο Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη όπου θα προσπαθήσουμε να φέρουμε τα πάνω κάτω. Οι νέοι επιτέλους στο προσκήνιο..

Ποδηλατώντας στο άπειρο.

Κάπως έτσι νοιώθω κάθε φορά που σελώνω το ποδήλατό μου και ξεχύνομαι στους δρόμους της Πυλαίας για να καταλήξω στην -ομολογουμένως- όμορφη Νέα Παραλία και φτάσω στο σημείο που πρέπει να ευθυγραμμιστώ με τον ποδηλατόδρομο που ξεκινά και τελειώνει στο άπειρο. Γιατί βρε παιδάκι μου σ’ αυτή τη χώρα γίνονται όλα στο πόδι; Ξοδεύτηκαν πάνω κάτω 1,5 εκ. ευρώ για τους ποδηλατόδρομους που σε αφήνουν στη μέση του πουθενά να ψάχνεις πεζοδρόμιο για να μην σε πατήσουν τα λεωφορεία. Για να μην μιλήσω για τις θέσεις στάθμευσης των ποδηλάτων. Είναι Louis Vuitton βρε παιδιά, γιατί κόστισαν τόσο. Ελπίζω πως γι’ αυτά και άλλα πολλά θα έχουμε απαντήσει σύντομα (γράφω τρίβοντας τα χέρια). Επιχείρηση: όλοι στη στενή.

 

Άλλο θέμα, τώρα τα αστικά λεωφορεία που απορώ αν περνάνε ΚΤΕΟ. Γιατί αν περνούν, θα αυτομολήσω. Τόση μαυρίλα και καυσαέριο από τα μπλε του ΟΑΣΘ, ούτε στα εργοστάσια της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα. Άσε που έχω την αίσθηση πως αν δεν είχαμε ταξί και λεωφορεία ο ουρανός θα ήταν πιο γαλανός. Κι όχι αν κάναμε υπομονή, όπως λέει το άσμα. Εμείς φωνάζαμε για ένα τραμ τύπου Σαν Φρανσίσκο αλλά ποιος να ακούσει..

Και τα παγκάκια; ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ! Τα παγκάκια θα έπρεπε να είναι δίπλα μας να ξαποσταίνουμε, να παίρνουμε δυνάμεις και να τριγυρνάμε στην πόλη μας. Τη Θεσσαλονίκη που αγαπήσαμε και ονειρευόμαστε. Την οποία περπατάμε και κάνουμε πετάλι. Ας ανοίξει ένας κατάλογος δωρεών και δεσμεύομαι πως το Soul Bar μόνο του θα δωρίσει καμιά δεκαριά..

Με το νέο μου ποδήλατο γυρίσαμε τα στενά της πόλης και κλέψαμε μερικές όμορφες γωνιές που σου δίνουν τη δυνατότητα να ξαποστάσεις. Να πάρεις μερικές ανάσες και ίσως να απολαύσεις τις μυρωδιές του καλοκαιριού που ήρθε! Σε λίγο η ζέστη θα είναι αφόρητη μα μέχρι τότε σκίζουμε τα στενά με ορθοπεταλιές..

Η πρώτη στάση αυτού του μήνα ήταν στη Βαλαωρίτου, στο 37. Στο Coq Au jen. Ένα μοναδικό micro-bistrot που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Τα μεσημέρια μας γεμίζει το στομάχι ενώ το βράδυ μας χαϊδεύει τ’ αυτιά. Αν φτάσετε εκεί με το ποδήλατο σας συμβουλεύω να ζητήσετε μια σπιτική λεμονάδα με φύλλα δυόσμου που εγώ βάφτισα non alcohol mohito. Αν θέλετε τώρα να τσιμπήσετε και το κατιτίς σας προτείνω ανεπιφύλακτα τη φάβα με τα καραμελωμένα κρεμμύδια με επικάλυψη πέρκας και το λουκούλλειο κις λωρέν. Για κυρίως εάν και εφόσον φυσικά η πείνα σας είναι μεγάλη θα σας πρότεινα το Γαλλικό φιλί (με γλώσσα) που δεν είναι άλλο από πάστα με χαβιάρι & μπρικ σε σάλτσα σαμπάνιας. Αν από την άλλη είστε σαν κι εμένα που δεν τρώω μακαρόνια πέρα από τις -ξέρετε ποιας- θα σας πρότεινα το ψαρονέφρι coq au jen γιατί ακόμα γλείφω τα δάχτυλά μου..

Η επόμενη στάση με βρήκε στην Καμάρα. Όχι την ίδια μέρα φυσικά μιας και μετά από τόσο φαγητό δεν κουνιόμουν βήμα. Στην Καμάρα, λοιπόν, δίπλα από την Παναγία Δέξια, βρίσκεται ένα μοναδικό ουζερί με τον διακριτικό τίτλο «Ο Γιάννης». Τον Γιάννη δεν ξέρω αν τον πετύχετε, αλλά τον Αντώνη σίγουρα. Πόσα καλοκαίρια μας περιποιόταν στη Μύκονο μέχρι που σοβαρεύτηκε και αποφάσισε να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. Ένα μοναδικό ουζερί με σπεσιαλιτέ την γαριδομακαρονάδα. Δύσκολα θα μπορέσω να μιλήσω για κάτι άλλο μια και μόνο στη σκέψη ανατριχιάζω. Τα φρεσκότατα ψάρια και οι σαλάτες, που ο ίδιος επιλέγει κάθε μέρα, το καθιστούν πρωταρχική επιλογή για ψάρι στο κέντρο..

Στην Τρίτη και τελευταία γι αυτό το μήνα στάση έπεσα επάνω στο Banquet. Αν και κλειστό αυτό το μήνα -εξαιτίας της κατάφορης αδικίας επιτήδειων και ευκαιριάκηδων- εγώ θα συνεχίσω να γράφω. Το περσινό καλοκαίρι αποτέλεσε την καλύτερη συντροφιά όταν το είχαμε ανάγκη και του το χρωστάω. Και απαιτούμε να ξανανοίξει. Μας λείπουν ήδη η Πάβλοβα με τα κομμάτια φράουλας, μας λείπουν οι γνήσια Ιταλικές πίτσες, η μάχη μεταξύ France vs Spain, το μεθυσμένο λαβράκι, το ένα μα τεράστιο ραβιόλι και πόσα άλλα. Μα, πρώτα από όλα μας λείπει ο πιο δροσερός χώρος της πόλης. Τα cocktail του Τέλη, τα κρασιά του Γαλανού και φυσικά την Inedit Estrella που μόνο εκεί απολαμβάναμε..

Κοινωνικό μήνυμα του ταχυδρόμου:

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η χώρα περνάει μέσα από μια βαθιά και ουσιαστική κρίση. Είναι το λιγότερο ανεύθυνο τώρα, να προσπαθούμε να αποκομίσουμε οφέλη -είτε πολιτικά είτε κοινωνικά. Να ρίξουμε τις τιμές. Να μειώσουμε τους μισθούς. Να μειώσουμε τα κέρδη.. Όλοι πρέπει να συνεισφέρουμε για να βγούμε από την κρίση. Διαφορετικά τα μαντάτα θα είναι κακά. Και δεν είναι ακόμη. Τότε θα είναι πια αργά.. 

*ΥΓ. Και ένα μικρό tip: Ανατρέξτε στην νέα ιστοσελίδα του Κυρίου Ευρωπαίου. Σε λίγο και σε μπλουζάκι..

Ο ταχυδρόμο(υ)ς στους δρόμους!

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται πλέον μέσα στους προτεινόμενους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου. Σκεφτείτε τι θα είχε καταφέρει αυτή εδώ η πόλη αν δεν κυβερνούταν για πολλές δεκαετίες από ανθρώπους χωρίς φαντασία, ίχνος κουλτούρας και μοναδικό γνώμονα την διατήρηση του παλαιοσυντηρητικού status quo. Μιας ξεπεσμένης νομενκλατούρας που κράτησε την πόλη αναπτυξιακά στάσιμη και εγκλωβισμένη σε ένα συμφεροντολογικό πάρε δώσε μεταξύ κληρονόμων. Δες για παράδειγμα την ακίνητη περιουσία: πόσο κρίσιμη και μοιραία έχει αποβεί στην αναπτυξιακή πορεία αυτής της πόλης, μιας και οι μόνοι που μπορούν (με αποτυχία όπως μας δείχνει η κρίση) να πληρώσουν τον εξωφρενικό αέρα και τα υψηλα ενοίκια είναι οι καφετέριες και τα ψητοπωλεία. Γεμίσαμε από δαύτα, που πλην μερικών εξαιρέσεων, βλέπε Ικτίνου, Ζέυξιδος, Καλαποθάκη, Βαλαωρίτου, δεν προάγουν τίποτα άλλο πέρα από μια μίζερη αναπαραγωγή της θεωρίας του καφέ.

Μόνη απάντηση στην ελεύθερη πτώση στην οποία έχουν καταδικάσει αυτή την πόλη, είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Άνθρωποι που με το μεράκι τους έδωσαν, κόντρα στους δύσκολους καιρούς, καινούριο αέρα στην πόλη. Τυχαία αναφέρω το Block 33, το Partizan, το Principal, το Μύλο και τη Βίλκα όπου άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο πετυχημένα προσπάθησαν να δώσουν κάτι το διαφορετικό. Να μας προσφέρουν συναυλίες και θεάματα που ποτέ δεν σκέφτηκαν «οι άλλοι». Όπως στο θρίλερ του Amenabar, Οι Άλλοι, οι ήρωες ακούν ψιθύρους που δεν είναι άλλο από τις κουβέντες των ζωντανών, έτσι και σ’ αυτήν εδώ την πόλη κάποιοι ακούν τους ψιθύρους αλλά δε καταλαβαίνουν. Δεν βλέπουν. Που να φανταστούν πως με τα χρήματα που δίνουν στη Βανδή και το Ρουβά θα μπορούσαν να κάνουν ένα ολόκληρο φεστιβάλ με συμμετοχή ολόκληρης της πόλης για ένα ολόκληρο τριήμερο; Κάτι τέτοιο οργανώνεται με μεγάλη μεθοδικότητα για τις αρχές του καλοκαιριού.

Ο μήνας που μας πέρασε είχε ηλιοβασιλέματα στη Νέα παραλία, βόλτες στα στενά της Βαλαωρίτου, σχέδια, σκέψεις και ουζάκι στα στενά των Λαδάδικων. Το Barθελόνικα, το La Rosticceria και το .ES είχαν την τιμητική τους.

Το Barθελόνικα βρίσκεται στον πρώτο όροφο ενός ανακαινισμένου κτιρίου που ανοίγει τις πύλες του τόσο από τη Βενιζέλου όσο και από τη Ρογκότη. Επιλέξτε εσείς από πού θα μπείτε, υψώστε τα βλέμμα και θα ξεχωρίσετε ένα πολύ ήπια προσαρμοσμένο χώρο σ’ αυτή τη μαγική στοά της πόλης. Αφού ανεβείτε τα λιγοστά σκαλιά θα μπείτε σε έναν χώρο που ξεχωρίζει η ανοιχτή κουζίνα και τα 50’s έπιπλα. Το μεγάλο μπαρ δεσπόζει στο χώρο και αν δεν είστε πάνω από δύο άτομα σας προτείνω να το επιλέξετε.  Η λίστα των κρασιών δεν είναι μεγάλη μα προσεγμένη. Η σπιτική σαγκριά αποτελεί επίσης μια καλή επιλογή για να ανοίξετε το δείπνο σας. Στα ορεκτικά ξεχώρισα τις ψητές γαρίδες από μαρμελάδα κομπόστα και την ουρά ταύρου. Για σαλάτα επέλεξα το παντζάρι που κρατάει ισορροπημένα μια gourmet και σπιτική ισορροπία. Στα κυρίως, το λαυράκι ψημένο σε κρούστα αλατιού ξεχωρίζει ενώ η παραδοσιακή παέλια είναι μάλλον η καλύτερη στην πόλη. Τα γλυκά που δοκιμάσαμε (σορμπέ παγωτό μάνγκο και σοκολάτα) έκλεισαν ικανοποιητικά ένα δείπνο που μας εντυπωσίασε και υποσχεθήκαμε πως θα επισκεφτούμε σύντομα μαζί με τον Γαλανό για μια πιο αναλυτική παρουσίαση.

Το La Rosticceria, στο 27 της Αρμενοπούλου είναι 20 τετραγωνικά. Κυριολεκτικά. Φιλοξενεί στριμωχτά 8 άτομα στο μπαρ και τα σταντ. Αποτελεί την πιο πρωτότυπη πρόταση της πόλης και μαγικό μυστικό. Πέρα από το ζεστό χώρο, λόγω μεγέθους, οι ιδιοκτήτες κάνουν πράξη την Ιταλική φιλοξενία που συναντάμε στα μικρά εστιατοριάκια της γείτονας χώρας. Τα μακαρόνια με γκοργκοντζόλα και α λα πουτανέσκα γευστικός πειρασμός. Η σπιτική πράσινη σαλάτα με την εκπληκτική μυστική σως πολύ καλή. Τα μανιτάρια, τα τυριά και τα αλλαντικά ψημένα σε φρέσκο ψωμάκι απλή μαγεία. Πρέπει να πάτε.

Το .ES για δύο περίπου εβδομάδες φιλοξένησε στα τραπέζια του τον κύριο Ευρωπαίο (www.mreu.gr) και έτσι ήμασταν εκεί απίκο. Τα σουπλά με εικόνες από το καινούριο παραμύθι που ήρθε να μάθει σε μεγάλους και παιδιά την ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης μας άνοιξαν την όρεξη. Έτσι, μια Δευτέρα του Μάρτη, στις καθιερωμένες πλέον γευσιγνωσίες δοκιμάσαμε Beni di Batatsiolo και μοναδικές γεύσεις όπως το τσορίθο με ψητή ντομάτα, τα μύδια escabeche, ο τόνος με τα φρέσκα μυρωδικά και το κατσικίσιο τυρί με την ντομάτα κονφί. Το περιβάλλον όπως πάντα μοναδικό, ο κύριος Ευρωπαίος να μας κοιτά από το τραπέζι και οι πειραματικές γεύσεις μας επιφύλασσαν μια μοναδική βραδιά.     

Προς μεγάλη μου έκπληξη, πρέπει να ομολογήσω, παρακολούθησα την παράσταση του Θοδωρή Αθερίδη «Από Μακριά». Και η έκπληξη έγκειται στο ότι περίμενα να δω μια απλά συμπαθητική παράσταση αλλά τίποτα παραπάνω, όπως με προηγούμενες δουλειές του ηθοποιού. Όμως, ο δημιουργός, πιο ώριμος από ποτέ μας παρουσιάζει στο θέατρο του Αριστοτελείου μια πολύ ευφυής δουλειά που μας αποδεικνύει πως έχει πολλά ακόμα να δώσει στο θέατρο. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις, τα ταξίδια στο μέλλον, ο Λέοντας και πολλά άλλα θα σας προβληματίσουν αλλά και θα σας κάνουν να γελάσετε στο πιο πρόσφατο έργο του δημιουργού.

Κάπου εδώ κι αυτός ο ταχυδρόμος φτάνει στο τέλος του και με ανυπομονησία περιμένει τις πρώτες ζεστές μέρες του Απρίλη για τις εξορμήσεις στη Χαλκιδική. 

Χριστούγεννα στις πόλεις. Στις πόλεις που λατρέψαμε.

Σαν όνειρο. Ένα δέντρο φωτισμένο. Σε μια πόλη. Κόκκινα σκουφάκια. Τρίγωνα. Κάλαντα. Φάτνη με μάγους. Κρύο. Το ψιλόβροχο. Μόναχο. Πλατεία Κοτζιά. Βερολίνο. Πλατεία Αριστοτέλους. Λονδίνο. Regent Street. Spitalfields. Livingston. Boris. Κακλαμάνης. Παπαγεωργόπουλος. Delanoe. Wowereit. Τσιμισκή. Bond. Chance Elysee. Ελλάδα. Στα φανάρια παιδιά με θλιμμένα μάτια να ζητιανεύουν. Πιο κάτω ένας πατέρας. Ρουφάει το τσιγάρο. Το τζάμι θολό. Τα μάτια θολά. Η κοινωνία δεν βλέπει. Την διαφορά. Την ειδοποιό. Το μέλλον. Τις συνθήκες. Τις ανθρώπινες. Απάνθρωπες. Και πηδάς. Στο κενό. Από τον έβδομο. Και σώζεσαι. Και πέφτεις από το ποδήλατο. Και δεν σώζεσαι. Μην εγκαταλείπεις. Η απόφαση. Του αυτόχειρα. Του γιου. Ενός γονιού. Μιας πόλης. Σαν τη Θεσσαλονίκη. Που αυτοκτονεί. Χιλιάδες αυτόχειρες σε μια πόλη που ψηφίζει. Και αυτοκτονεί. Και δολοφονεί. Το μέλλον. Δυσοίωνο. Και η ντροπή. Που δεν έρχεται. Δεν τη βλέπω. Ο ορίζοντας χλωμός. Σε μια αριστερά που προτιμά να πετά την πέτρα. Να μην δει το πρόβλημα. Το αγνοεί. Μαζί και μας. Τους πολλούς. Που θέλουμε την αλλαγή. Σε μια κοινωνία που πρέπει να συστρατευτεί. Να φύγει η παράταξη του μπιντέ. Που πάει η Θεσσαλονίκη. Η παράλλαξη του Νοέμβρη. Διαβάζω ένα άρθρο το μήνα για να μην τελειώσει. Αναμνήσεις μιας πόλης. Που θυμάμαι αχνά. Η πόλη μπροστά. Ο πολίτης μπροστά. Εκτός και αν ο ίδιος πηδά. Από το ρετιρέ. Στις επόμενες εκλογές επιστροφή δεν υπάρχει. Σοβαρότητα από όλους.. Την άνοιξη κάτι αλλάζει στην πόλη. Κάπου θα πάει η πόλη..