Καλές διακοπές, και… το νου σας. Σεξ με προφυλάξεις.

Με αυτά και με τα άλλα ήρθε κι ο Ιούλιος. Ο αδυσώπητος χρόνος. Αυτός που καταδυναστεύει τις ζωές μας. Αυτός που περνάει και αφήνει πίσω του σημάδια. Γκρίζα μαλλιά. Ρυτίδες. Χαρούμενες μνήμες. Λύπες και ότι άλλο επιτρέπει ο νους να γλιστρήσει στη σκέψη μας. Και όλα αυτά, έρχεται το καλοκαίρι και τα μεγεθύνει. Τους έρωτες, τις εμπειρίες, τα όνειρα, τα θέλω, τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα. Αυτό το καλοκαίρι.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες. Αναμνήσεις σε ένα συρτάρι. Μια καρτ ποστάλ. Λίγη άμμο ξεχασμένη στο σκισμένο σου τζιν. Στα νησιά. Το γαλάζιο του Αιγαίου. Με τον κολλητό σου να γυρνάς την Πάρο. Να την πέφτεις σε δυο γκόμενες ξενέρωτες από το Λουτράκι. Σαντορίνη. Μύκονο. Και πάλι Χαλκιδική. Λυπάμαι, αλλά σαν τη Χαλκιδική έχει. Και καλύτερα. Άσχετα που εμείς την αγαπάμε. Όπως ακριβώς είναι. Χωρίς φκιασίδια και βελτιώσεις.

Και επιστροφή στην πόλη. Δεν υπάρχει σαν το συναίσθημα της επιστροφής στην πόλη όταν έχεις να διηγηθείς ιστορίες τρελές, χυλόπιτες και έρωτες της μιας βραδιάς. Ανεπανάληπτους. Στο ραδιόφωνο ν’ ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι και να ξέρεις πως στις 31 Αυγούστου, αυτοί θα τραγουδούν στο Λιμάνι μόνο γι’ αυτήν την πόλη. Και αυτό θα το χρωστάμε στα παιδιά του upnloud.gr που κόντρα σε διοικήσεις και εκλεγμένους, δουλεύουν σκληρά για ένα μεγάλο φεστιβάλ σε τούτη την πόλη. Βαρέθηκα να φωνάζω μέσα από τις λέξεις που γράφω τόσα χρόνια και να γκρινιάζω για την κατάντια του πολιτισμού σε τούτη την πόλη. Και να ξέρετε πως γι’ αυτό δεν γκρινιάζω πια, όχι πως τώρα είμαι ευχαριστημένος. Φωτεινή εξαίρεση το 2014. Τα παιδιά του. Η αντιδήμαρχός του. Καταφέραμε να κάνουμε την πόλη να δουλέψει γι’ αυτήν. Χωρίς αλλά και ανταλλάγματα. Έτσι. Για το γαμώτο.

Και μετά Έκθεση. Κενές ομιλίες πολιτικών ή ομιλίες κενών πολιτικών που δεν μπορούν να εμποδίσουν την φυγή των φίλων σου στο εξωτερικό. Τη δική σου. Και κοιτάς αποσβολωμένος τα αεροπλάνα να φεύγουν γεμάτα χαμένους έρωτες, χαμένα όνειρα κι ελπίδες πως θα την αλλάξουμε τούτη τη χώρα. Αλλά δυστυχώς η χώρα δεν θα αλλάξει από αυτούς που την χάλασαν. Αυτοί απλά θα διορίσουν κι άλλους στο δημόσιο. Τα δικά τους παιδιά στις ίδιες θέσεις.

Και μετά πάλι όνειρα, σκληρή δουλειά, ταξίδια, γέλια, φιλιά μεσ’ τα δόντια, μωρά, μπιμπερό, παιδικό καρότσι και μια ευτυχία που δεν κόβεται στα τρία αλλά μοιράζεται απλόχερα.

Καλές διακοπές σε όλους μας και μην αγχώνεστε για το πόσες δόσεις θα υπάρξουν για το χαράτσι της ΔΕΗ. Ούτως ή άλλως μέχρι να μας έρθει ο λογαριασμός, εμείς θα είμαστε σε κάποια παραλία. Το πολύ πολύ να ξεχειμωνιάσουμε εκεί. πάμε όλοι μαζί.

Αγαπητέ κ. Αντιπρόεδρε,

Η δικαίωση είναι ένα πιάτο που έρχεται κρύο, αλλά όπως φαίνεται έτσι έπρεπε να έρθει για να το απολαύσει ορθά αυτός που το παρήγγειλε. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δικαιωθήκατε με όλους αυτούς τους κουτσούς, στραβούς και αόμματους που είχαν επιλέξει την αφαίμαξη του Ελληνικού κράτους ωσάν άλλον Άγιο Παντελεήμονα, κατά τη γνωστή ελληνική ρήση, για να  την περνούν ζωή και κότα. Που μάλλον το έκαναν σε βάρος όλων των υπολοίπων ευυπόληπτων ελλήνων πολιτών.

Γέμισε ο τόπος απατεώνες. Δημιουργήθηκε μια κοινωνία κηφήνων που όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτα στη κοινωνία, αλλά λειτουργούσαν σε βάρος της. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Πολιτιστικό οργανισμό της Περιφέρειας Κεντρική Μακεδονίας (παλιάς Νομαρχίας). Αν ισχύει το ρεπορτάζ που με έκπληξη διαβάσαμε πριν από λίγες μέρες σε εφημερίδα της πόλης, ακόμα και σήμερα μοιράζονταν δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε αμφίβολης ποιότητας φορείς σε βάρος όλων των υπολοίπων ανθρώπων και φορέων που πραγματικά παράγουν έργο και θα αξιοποιούσαν την όποια βοήθεια εποικοδομητικά. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η οικονομική ενίσχυση με ρουσφετολογικά αδιαφανή κριτήρια όχι μόνο είναι λάθος από μόνη της, αλλά βάζει εμπόδια και στην υποστήριξη ιδεών και σκέψεων που θα έπρεπε να υποστηριχθούν.

Δημιουργήσαμε μια κοινωνία με σαθρά θεμέλια. Δεν μας ενδιαφέρει η χρήση αλλά η ιδιοκτησία. Αγόρασε περισσότερα, πάρε φακελάκι, κλέψε τον συνάνθρωπό σου, ψήφισε αυτόν που θα σε βολέψει, μην χασομεράς με το καλό, το κακό κερδίζει πάντα.

Με τις επιφανειακές σχέσεις, τις σεξουαλικές εναλλαγές, την δυσκολία να εμπιστευτείς, την βιζιτοποίηση των καθημερινών μας σχέσεων, την βιζιτοποίηση γενικώς, δεν οδηγούμαστε πουθενά. Με τους τύπους με τα δανεικά jeep που τώρα παίρνει πίσω το σύστημα που τα έδωσε, να υπόσχονται καταξίωση. Πώς είναι δυνατόν να υπόσχεσαι κάτι, που δεν κατέχεις εσύ ο ίδιος; Στην περίπτωσή μας, είναι και ο γιαλός στραβός και στραβά αρμενίζουμε. Το θέμα είναι, αν θα το καταλάβουμε, προτού να είναι αργά. Αν δεν είναι ήδη.

Κύριε αντιπρόεδρε, καλά τα λέγατε δύο χρόνια πριν, αλλά να σας θυμίσω πως το 80% του ελληνικού λαού δεν τα έφαγε και αν εσείς το ξεχάσατε να σας θυμίσω πως ήσασταν κυβέρνηση για 2 χρόνια και δεν στήσατε στο εδώλιο ούτε έναν βρώμικο πολιτικό. Αντίθετα, συλλάβατε και διασύρατε δεκάδες επαγγελματίες αυτής της χώρας που παρά τα λάθη τους και πέρα από τις όποιες λαμογιές και αν κάνανε, προσέφεραν θέσεις εργασίας και προσπάθησαν να αυξήσουν την παραγωγικότητα της. Σε αντίθεση με τους περισσότερους συναδέλφους σας. Αν σας λέει κάτι αυτό, προσπαθήστε για το καλό της γενιάς μου, να αποσυρθούν από την ενεργό πολιτική σκηνή και άλλοι της δικής σας.

Σας διαβεβαιώνω πως η Ιστορία θα σας δικαιώσει για όλα αυτά που κατά καιρούς έχετε πει.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση και ευχές για Καλό Πάσχα σε εσάς και την οικογένεια.

Η γενιά των 390 ευρώ.

Tagging* is not art!

Είμαστε ανόητοι. Συγνώμη αν σας στεναχωρώ αλλά είμαστε. Όλοι ανεξαιρέτως. Για διαφορετικούς λόγους και από διαφορετική αφετηρία. Αλλά είμαστε. Διαφωνώ με το πολύ δημοφιλές «μαζί τα φάγαμε», γιατί συγνώμη, εμείς δεν τα φάγαμε κ. Πάγκαλε. Αλλά ανόητοι είμαστε.

Αφορμή για τούτη την έκρηξή μου αλλά και τον θυμό που παραμένει μέσα μου, έχει δώσει η καθημερινή εικόνα που δείχνει η πόλη μας. Για την οποία ευθυνόμαστε μόνο εμείς. Κανείς άλλος. Ούτε το ΔΝΤ, ούτε η τρόικα. Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου ασχήμια. Κακόγουστα graffiti (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως ο Ser και η παρέα του), tagging, παρκαρισμένα επάνω στα πεζοδρόμια, plexiglas κατασκευές και kitsch αισθητική μιας πόλης που προσπαθεί να αναπνεύσει. Είναι τόσο έντονο αυτό το φαινόμενο που έχεις την αίσθηση πως όλοι αυτοί οι μικροί ή μεγάλοι παραβάτες αν είχαν την ευκαιρία θα μπούκαραν μέσα στο σαλόνι σου για να απλώσουν τα πόδια τους επάνω στο τραπέζι και να επιλέξουν να δούνε την ταινία της αρεσκείας τους. Θλίβομαι για αυτούς που θεωρούν ότι το να γράφεις στον τοίχο μιας κατοικίας, ενός δημόσιου κτιρίου ή να καταστρέφεις ένα πάρκο με σπρέι ή μαρκαδόρο, είναι τέχνη και δημιουργική έκφραση. Θλίβομαι που πριν χρόνια διάσημο αθηναϊκό free press λάνσαρε την κυκλοφορία του με συνθήματα στους τοίχους της πρωτεύουσας. Είμαστε ανόητοι. Τελείωσε. Που το ανεχόμαστε, που το ενθαρρύνουμε (κάποιοι) που δεν αντιδρούμε σε αυτή την αισθητική δικτατορία μερικών ματαιόδοξων που θέλουν να βλέπουν το όνομά τους σε κάθε γωνιά. Εμείς δεν θέλουμε.

Μάλιστα είναι τόσο έντονο το φαινόμενο που αρκεί να σηκώσετε το κεφάλι σας και να κοιτάξετε τον απέναντι τοίχο στον δρόμο και αν δεν έχει κάτι από όλα αυτά σας προκαλώ να διαμαρτυρηθείτε στην αρχισυνταξία για υπερβολή. Αλλά πιστέψτε με, δεν υπάρχει περίπτωση. Ολόκληρος ο δημόσιος χώρος μας, έχει καταληφθεί από ανοησίες που ασχημαίνουν την καθημερινότητά μας. Σαν να μην έφτανε η οικονομική κρίση, τα έκτακτα ή τακτικά μέτρα, υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που έχουν βάλει ως στόχο να ασχημαίνουν την καθημερινότητά μας κατ’ εξακολούθηση. Η ομορφιά είναι αισιοδοξία και αυτό κάποιοι το λησμονούν.

Αν περιμένουμε να αλλάξουν όλες αυτές οι συνήθειες εξ ουρανού είμαστε γελασμένοι. Αν δεν αντιδράσουμε εμείς βλέποντας κάποιος να γράφει σε έναν τοίχο, αν δεν επιπλήξουμε εμείς αυτόν που παρκάρει στα νέα μεγάλα πεζοδρόμια της Χρ. Σμύρνης, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και ξέρετε κάτι; Τότε κανείς δεν μας σώζει. Ας μην γίνουμε οι Anonymous που κάτω από μια μάσκα εξφενδονίζουν γενικολογίες και αερόλογα, αλλά οι Eponymous που θα πάρουμε εμείς την τύχη στα χέρια μας..

* η λέξη tagging δεν πρέπει να συγχέεται με το graffiti. Το tagging είναι η υπογραφή του ονόματος ή το παρατσούκλι κάποιου σε δημόσιους χώρους, όπως στάσεις λεωφορείων, πεζοδρόμια, παγκάκια, τοίχους κ.α

Thessaloniki Confidential *

Εδώ και μερικές εβδομάδες η πόλη ζει μέσα από τα σκοτεινά πλάνα ενός νουάρ μυθιστορήματος που έγινε ταινία. Για την ακρίβεια, έγινε πραγματικότητα. Είναι λες και έχω μπροστά μου την Kim Basinger στο LA Confidential, και αντί για τρεις συμμορίες κακών αστυνομικών έχουμε τέσσερις συμμορίες πολύ κακών εγκληματιών (και ενός πολύ καλού αστυνομικού διευθυντή σαν τον Μαρτίνεθ του Μαουρις Αττιά).

Γύρω τους πολύ κομπάρσοι (πραγματικοί άνθρωποι) που πηδάνε από κτίρια και με το άψυχο κορμί τους συνθλίβουν πολλούς από αυτούς. Παλιά λέγανε πως αν αγαπούσες κάποιον πολύ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τον έπαιρνες μαζί σου όταν περνούσες τις πύλες του Αχέροντα. Μάλλον ισχύει το ίδιο και για το μίσος.

Όταν επέστρεψα από το Λονδίνο με ένα boho στυλ, που πραγματικά καθρέπτιζε την ίδια την ύπαρξή μου αλλά και τη διάθεσή μου να αμφισβητήσω τον καθωσπρεπισμό και την μπουρζουαζία που νόμιζε πως με την παρουσία του κρατούσε τα ηνία της πόλης/κράτους (Θεσσαλονίκης) άρχισα να γνωρίζω σε πιο βάθος πρόσωπα και πράγματα σ’ αυτή την πόλη. Μου φαινόταν αδιανόητο να βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με ανθρώπους, που γνωρίζαμε ακόμα και στα προάστια της Καμπουτζίδας, πως προέρχονταν από γενιά κλεφτών και αρματολών. Πήγα μία, δυο, τρεις φορές δεν άντεξα και προτίμησα να περνάω τα βράδια μου σε στέκια της εποχής από το να βλέπω (έστω στο οπτικό μου πεδίο) ανθρώπους που γνώριζα πως έτρωγαν το αίμα των συμπολιτών μου.

Ποτέ δεν μάσησα τα λόγια μου. Ποτέ δεν μέτρησα τις λέξεις για να εκφράσω την οργή μου για όλα αυτά στα οποία μας αναγκάζει η γενιά του Πολυτεχνείου να περάσουμε. Πολλές φορές και με υπερβολές, που όμως πηγάζανε από την οργή του να αποτελείς τη γενιά πλυντήριο: καθαρή για τους παλιούς και βρώμικη για τους νεότερους, βρώμικη με βρωμιές όχι δικές της. Η δική μου γενιά σπούδασε όπως της είπαν, έσκυψε το κεφάλι όπως τη είπαν, διασκέδασε όπως της είπαν και τώρα είναι στην πόρτα της εξόδου όπως της έδειξαν.

Σε όλο αυτό το σκηνικό πρωταγωνιστικές φιγούρες υπήρξαν άνθρωποι καρικατούρες που καθόρισαν την ίδια την ύπαρξη αυτής της πόλης, και τη βύθισαν στην ανυπαρξία. Δυστυχώς με τη σημερινή κρίση κεφάλι δεν μπορούμε να σηκώσουμε.

Μήπως ήρθε όμως ο καιρός να σταματήσουμε την γκρίνια και να τους στείλουμε σπίτι τους; Τουλάχιστον ας σηκώσουμε ανάστημα.

Καλό μας μήνα!

Νέο Πρόσωπο στη χώρα

Δεν σας κρύβω πως είναι φορές που μεσα μου συνέβησαν μεγάλες μάχες αξιών και στόχων μιας ζωής που ολοένα και περισσότερο βασιζεται σε μια υλιστική προσέγγιση της καθημερινότητάς μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που κοιτώ φίλους αγαπημένους, συνομίληκους και μεγαλύτερους να διαπρέπουν στο εξωτερικό -στο εσωτερικό η ψαλίδα είναι ακόμα μεγαλύτερη- και ζηλεύω την επαγγελματική τους εξέλιξη, το φούσκωμα του μισθού, τα σκάφη, τα γρήγορα αυτοκίνητα. Είναι πάλι στιγμές που παγώνω το χρόνο και με φαντάζομαι στη δική τους θέση. Μπαίνω ακριβώς σ’αυτή τη θέση που θα μπορούσα να βρίσκομαι αν πριν από ακριβώς πέντε χρόνια και 3 μήνες δεν είχα αποφασίσει να επαναπατριστώ. Αν δεν είχα πάρει τη γενναία απόφαση να γυρίσω στην πατρίδα και να διεκδικήσω για τη γενιά μου αυτά που ήταν αυτονόητα, εκεί έξω. Να που σήμερα, μέσα στη δίνη της κρίσης πρέπει να τα αλλάξουμε όλα.

Δεν φαντάζει ωραία η Ελλάδα όταν βρίσκεσαι το εξωτερικό, παρά μόνο τους καλοκαιρινούς μηνες. Στέκεσαι στην κουπαστή στη μέση του Τάμεση και αγνατεύεις μια Βρετανία που τρέχει. Στο βάθος κοιτάς την Ελλάδα που έρχεται και ονειρεύεσαι πώς θα ήταν η ζωή αν φέρναμε το εκεί εδώ. Αν παλεύαμε για ένα καλύτερο εδώ. Αν το κάναμε για εμάς.

Σκέφτομαι τις θεωρητικές μνήμες και τις υποθετικές στιγμές για την απόφασή μου να μείνω εκεί. Τότε μένω γυμνός στο σήμερα μιας ζωής που αλλιώς τη σχεδίασα και αλλιώς μου ήρθε. Τότε, ξυπνάω από τον ιδρώτα ενός ονείρου που δε με χαροποιούσε. Δεν θέλησα ποτέ μου τιποτα άλλο πέρα από αυτό που κάνω τώρα. Αυτό με έχε καθορίσει απόλυτα και καθοριστικά. Από τον αγώνα που έδωσα μαζί με ανθρώπους που με πίστεψαν και εμπνεύστηκαν από όλα αυτά που μοιράστηκαν μαζί μου. Γι’αυτό τους ευχαριστώ και τους υπόσχομαι πως θα μεινω εδώ, πιστός σε μια μάχη που ξεκινήσαμε και συνεχίσουμε να δίνουμε μαζί για έναν καλύτερο Δήμο.

Κλείνομαι στις σκέψεις μου και θυμάμαι πως στα δώδεκά μου χρόνια ήθελα ακριβώς το ίδιο πράγμα. Να αλλάξουμε το παρον. Από τότε μέχρι σήμερα δεν άλλαξαν πολλά, δυστυχώς, για την πόλη μου. Ήρθε η στιγμή να τα αλλάξουμε. Όπως ακριβώς αυτή η φωνή που από μέσα μου δεν σταματά να μου ψιθυρίζει πως μπορούμε καλύτερα. Πως μπορούμε ψηλότερα.

Η πρωτόγνωρη μάχη αυτής της κρίσης είναι ίσως η τελευταία μας ελπίδα. Ας ελπίσουμε πως θα τα κάνουμε όλα καλύτερα. Ο κόσμος άλλωστε αλλάζει από τη γειτονιά μας. Σαν μυρωδιά από γιασεμί...

Under new management

Άντε να δούμε...

Φοβάμαι

Φοβάμαι ότι η χώρα μου δεν μπορεί να με προστατεύσει. Απλά τα πράγματα.

Φτάνει πια η αλητεία!

Φτάνει πια η αλητεία. Έτσι όπως το πηγαίνουν ορισμένοι ακριβοπληρωμένοι συνδικαλιστές δεν θα βλέπουμε τουρίστα στα νησιά ούτε για αστείο...

Σχολιασμός επικαιρότητας.

Ένας Θεός να μας φωτίσει..

Αγανακτισμένοι αλλά από την άλλη. Αντίστροφα.

Έχω να δω τηλερόραση ώρες, χρόνια πολλά. Μάλλον μου είναι άχρηστη. Μάλλον έφτασε η ώρα να αλλάξω τον προσανατολισμό των επίπλων (όπως έλεγε ο Τζόι στα Φιλαράκια) και να την χαρίσω σε κάποιον από τους αγανακτισμένους που πορώνονται με τον Λαζόπουλο, τον Κανάκη, τον Πρετεντέρη, τον Αυτιά, τον Χατζηνικολάου, την Τρέμη και όλους αυτούς που πιθανότατα έχουν ήδη βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό. Λέω εγώ τώρα. Γιατί εγώ δεν το έκανα. Κι ας έχω λογαρισαμό φοιτητικό, ακόμα ανοιχτό. Θλιβερή ανάμνηση  των εποχών των παχιών αγελάδων. Τότε που πληρώναμε τη λίρα 1,50 και τα βγάζαμε πέρα δύσκολα. Κάνοντας και κανένα μεροκάματο στην pub της γειτονιάς.

Ο Lazopoulos μας εμφάνισε χθες, όλους αυτούς, που αναρωτιέμαι αν έχουν προσφέρει έστω και μια στάλα στη βροχή του ελληνικού πολιτισμού. Και τα έβαλε με τον Μπουτάρη ο μυστακιοφόρος κωμικός, ενώ τόσα χρόνια έβγαζε το σκασμό με το σκάνδαλο του Σαξώνη και τις υπεξαιρέσεις. Μην πληγώσει τον φιλαράκο του, που κάνει τις απλωτές του στη Ραφήνα. Βρε ουστ. Το δυσάρεστο είναι πως ίσως τον συναντήσω στο γάμο μιας αγαπημένης φίλης το καλοκαίρι και δεν ξέρω πως να κρατηθώ. Αν και όσες φορές τον έχω συναντήση είναι θέαμα θλιβερό, οπότε μάλλον θλίψη θα μου δημιουργήσει... 

Όλοι μας αγανακτούμε. Είναι αλήθεια. Όλοι μας πληρώνουμε. Και πολλοί που φταίνε δεν πληρώνουν. Είναι αλήθεια. Όπως ο Lianis. Ο ενορχηστρωτής όλης της μαύρης περιόδου, περιόδου σπατάλης και αποδιοργάνωσης, αυτης της χώρας. Θυμάμαι σαν χθες μερικά καλοκαίρια που ανεβαίναμε στα Πρέσπια και συναντούσαμε τον γιο του (είχαμε βλέπεις κοινούς φίλους) και δρούσε σαν Φλωρινάρχης, σπάταλος και αλαζόνας. Για να μην θυμηθώ και την περίοδο της Υπουργείας του. Με τους αθλητές της ντόπας. Ήμουν με φίλη (πρωταθλήτρια της άρσης βαρών) και μου τα 'λεγε, ένα χαλαρό βράδυ πριν κάποια καλοκαίρια...

Κι εγώ αγανακτώ. Και δικαιούμε να το λέω. Να το φωνάζω. Έχοντας περάσει από τις δημοτικές εκλογές κα έχοντας ζήσει το ανήθικο αλισβερίσι ορσμένων για λίγες θέσεις εργασίας, για λίγα 2μηνα, για λίγα 8μηνα. Κι εσύ να μιλάς για ιδανικά και όχι για δανεικά. Κι εσύ να μιλάς για εξωστρέφεια, μείωση της σπατάλης, αναπροσαρμγή του τρόπου οργάνωσης του δήμου, τιμωρία των υπευθύνων για τις σπατάλες, και όλα αυτά τα καλά για τα οποία σήμερα διαμαρτυρόμαστε αλλά όταν έρθει η ώρα της κάλπης πολλοί θα ξεχάσουν. Όπως σας γράφω και με διαβάζετε.

Σοβαρότητα χρειαζόμαστε σ'αυτή τη χώρα. Και φυσικά έχουν γίνει λάθη. Και θα ξαναγίνουν. Από όλους. Αλλά να μην ξεχνάμε την κυβέρνηση του Βατοπεδίου του Καραμανλή και το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση. Θέλουμε αλλαγές. Εκλογές δεν αντέχουμε. Ούτε η χώρα. Ούτε κανείς. Στο μέσο ενός καλοκαιριού, φανταστείτε να πάμε σε εκλογές και κυβένρηση αυτοδύναμη να μην προκύψει. Αναταραχές όλο το καλοκαίρι και ξεχνάμε τουρισμό. Ακόμα πιο βαθιά η κρίση.

Επιτέλους ας δείξουμε λίγη σοβαρότητα όλοι. Να διορθώσουμε τα λάθη. Να προχωρήσουμε δυναμικά. 

Και κάτι άλλο: να αποφασίσουμε ως Έλληνες να δουλέψουμε για μια φορά γι'αυτή τη χώρα πρώτα, και μετά για τον εαυτό μας...