Καλό τριήμερο!

Προσοχή στους δρόμους!

Καλά να περάσετε!

Εξωστρέφεια!

Η μόνη λύση για να βγούμε από την κρίση:

 Ένα από τα κορυφαία περιοδικά στον κόσμο:

 Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει:

Alexandrou Traditional Inn:

Να βάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Υποχρεούμαστε...

Ευρώπη: νωχελικός περίπατος

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, προς μεγάλη θλίψη όλων αυτών που ελπίζουν και αγωνιούν για το μέλλον της, αρχίζει να επιβεβαιώνει τον τίτλο της ως Ένωση Συμβιβασμών. Από την κραυγαλέα και αμφισβητήσιμη, για πολλούς, υποψηφιότητα του Τόνι Μπλερ μέχρι και την ενδιαφέρουσα υποψηφιότητα του Ιταλού Μάσιμο ντ’ Αλέμα η Ένωση κατέλειψε πριν δύο περίπου χρόνια στην διπλή επιλογή του Βέλγου πρωθυπουργού Χέρμαν βαν Ρομπάι, για τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου και της Βρετανίδας επιτρόπου Κάθριν Άστον, για τη θέση της Υπουργού Εξωτερικών.

Σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε και να αναλύσουμε την επιλογή αυτή, των κρατών-μελών, είναι εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως για ακόμα μία φορά στις ευρωπαϊκές διαβουλεύσεις κέρδισε ο συμβιβασμός και η φοβία. Η διπλή επιλογή δύο προσώπων, που ναι μεν δεν υπολείπονται προσόντων αλλά υπολείπονται διεθνούς κύρους και αναγνώρισης ευνουχίζει την όποια προσπάθεια της ΕΕ για εξωστρέφεια και διεθνή συνεργασία. Τον τελευταίο μήνα αυτό γίνεται ιδιαιτέρως αισθητό.

Η επιλογή των κρατών-μελών και των κυβερνήσεων αυτών, αποδεικνύει αυτό που περίτρανα ισχυρίζονταν οι Ακαδημαϊκοί για χρόνια, πως δηλαδή είναι τα κράτη-μέλη που δεν επιθυμούν μια ισχυρή Ένωση. Μια Ένωση με μία φωνή, μια Ένωση με ενιαίο σχεδιασμό εξωτερικής πολιτικής και μια Ένωση που θα κοιτά το μέλλον με ένα ζευγάρι μάτια. Το δυσάρεστο είναι πως, μια μακριά περίοδο διαβουλεύσεων που είχε ως αποτέλεσμα την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας, έληξε χωρίς ουσιαστικά και τρανταχτά αποτελέσματα. Το τελικό κείμενο αποτελεί προϊόν συμβιβασμού και δύσκολα εμπνέει. Ο βασικός στόχος της Συνθήκης ήταν και είναι, η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου για την εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα την καθιστούσε στο όλον της, ως ισότιμο συνομιλητή με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Η ολοένα και πιο εξασθενημένη πρωτοκαθεδρία των ηνωμένων Πολιτειών και ο μη καθορισμένος ρόλος της Κίνας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ΕΕ και τους ηγέτες της.

Η απόφαση, αυτή που θα επιτρέψει σε ένα πρόεδρο να μιλήσει εξ ονόματός της Ένωσης, θα θέσει αυτόματα τους προέδρους και πρωθυπουργούς σε δεύτερη μοίρα στο διεθνές πολιτικό τραπέζι. Αυτός είναι και ο μεγάλος φόβος των ηγετών των κρατών μελών. Ο συμβιβασμός στον οποίο όλοι οι ηγέτες πρέπει να υποκύψουν είναι πολύ μεγάλος και σημαντικός. Η ωριμότητα και η ευθύνη που πρέπει να υποδείξουν καθιστά την ευθύνη μεγάλη. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η απόφαση που πάρθηκε στη Σουηδία, κάθε άλλο παρά γενναία ήταν. Οι συμβιβασμοί καλά κρατούν.

Σήμερα με την κατάσταση στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Ισραήλ, τη Μέση Ανατολή, την φοβερή επίθεση των Γερμανών (διαμέσου της Μέρκελ), την απουσία της Μεγ. Βρετανίας (ανικανότητα των Torys), τα εσωτερικά προβλήματα των Ηλυσίων, την απουσία πολιτικής στην Ιταλία και την αδιαφορία των Βορείων Χωρών, δυστυχώς επιβεβαιώνονται όλα αυτά που φωνάζαμε.

Θα τολμήσουν οι ηγέτες να αλλάξουν κάτι; ή ο χρόνος μετράει αντίστροφα;

Cross your fingers or we are in deep...

Καλή τηλεόραση επιτέλους!

Ο Βασίλης Καλλίδης ξεναγεί το Monocle στην πρωτεύουσα. Κάτι αλλάζει.

Buy Buy an American Pie!

Ο πρώτος Γενάρης της νέας δεκαετίας πρέπει να ομολογήσω πως ήταν απολογιστικός. Έβλεπα γύρω μου μια γενική ηρεμία και έναν σκεπτικισμό που αν τον αισθανόμουν πέντε χρόνια πριν, θα έλεγα πως ο κόσμος βρίσκεται σε βαθειά κατάθλιψη, πως με κάτι μας ξεκάζουν και όλα αυτά που λέμε χαριτολογώντας αλλά με πολύ ουσία…

Αν βέβαια, είχαμε καταφέρει να διακρίνουμε νωρίτερα όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, ίσως και να τα είχαμε προλάβει. Παρακολουθώντας βέβαια τη νέα ταινία του Michael Douglas, Wall Street: Money Never Sleeps, είμαι ακόμα πιο σίγουρος πως κάποιοι γνώριζαν αλλά στα κρυφά. Μάλιστα, είμαι σίγουρος πως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την έβγαλαν καθαρή. Παρόλα αυτά είναι καταπληκτική ταινία, μην τη χάσετε!

Για ακόμα μία φορά, η δική μας γενιά θα πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να είστε σίγουροι πως θα το κάνει. Έτσι ακριβώς όπως ζωντάνεψε περιοχές που μέχρι χθες ήταν χαμένες στο χρόνο. Καλαποθάκη, Βαλαωρίτου, Λιμάνι, Λαδάδικα.



Noooooon Cafe

 Η δική μας γενιά την είδε αλλιώς και δεν χρειάζεται να καθίσει στα ιλουστρασιόν καφέ της παραλιακής και να πληρώσει 4,5 ευρώ έναν καφέ. Κάθεται στον προβλήτα και απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα, ενώ μετά χάνεται στα στενά της όμορφης Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η γενιά του ’70, του ’80 και έρχεται και το ’90.

Ο μήνας που μας πέρασε άφησε πολλές καλές πληροφορίες και ένα restaurant review. Ξεκινώντας από την πόλη μας, έχουμε το ολοκαίνουριο Noon στη γωνία Μητροπόλεως & Κ. Ντηλ, το Azzuro στη Θ. Σοφούλη και το Αλέα (παλιό αλλά κλασικό) στην Ισαύρων. Το review αφορά το Λονδρέζικο εστιατόριο Angelus, που το 2009 βραβεύτηκε από το κοινό της Βρετανικής πρωτεύουσας.

Το Noon είναι μάλλον το πιο όμορφο μικρό-καφέ του κέντρου. Ο διακοσμητής Καραλάζος φαίνεται πως μετά το Banquet και το Les Zazous έκανε πάλι το θαύμα του. Με το δικό του ψωμί, που ζυμώνεται από τις 4 τα ξημερώματα, τις φρεσκοψημένες πιτούλες και τον σταθερά καλό καφέ ανεξαρτήτως barista εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Επιβάλλεται να δοκιμάσετε τη μπαγκέτα με προσούτο και το φρέσκο κουλούρι με σως μουστάρδας. Πολύ καλή σχέση ποιότητας τιμής, με τον καπουτσίνο στα 3,5 ευρώ. Λέτε να συμμορφωθούν και άλλοι;

Azzuro Bar Restaurant

Το Azzuro αποτελεί ίσως και τη μεγάλη έκπληξη στην κατηγορία των εστιατορίων μια και είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν πως πέρα από τη μαγευτική θέα, είναι και ένα εστιατόριο αξιώσεων. Ο Κώστας και ο Βασίλης έχουν καταφέρει να φτιάξουν έναν χώρο με μεράκι, μια αίσθηση που νοιώθεις από την πρώτη στιγμή της επίσκεψής σου. Ξεκινώντας το γεύμα θα πρέπει να προετοιμάσετε τον ουρανίσκο σας με ένα λευκό ποτήρι κρασί Κτήματος Γεροβασιλείου, που θα συνοδεύσει άριστα το μιλφέϊγ γαρίδας. Για σαλάτα να επιλέξετε την ρόκα, μαρούλι με κατσικίσιο τυρί και φρέσκες φράουλες. Στη συνέχεια, το κυρίως πιάτο που ξεχωρίζει στον κατάλογο είναι το σατομπριάν, για 2, 4 και 6 άτομα. Για γλυκό προσέξτε μην σας ξεγελάσουν και δεν πάρετε τους μικρούς λουκουμάδες με μέλι, τηγανισμένους πάντα σε φρέσκο λάδι. Μαγεία! Η σχέση ποιότητας-τιμής στο εστιατόριο του Azzuro θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους.

Αλέα

Άν δινόταν βραβείο λίστας κρασιού, για την πόλη της Θεσσαλονίκης τότε αυτό θα έπρεπε να το πάρει αναμφισβήτητα το Αλέα. Το μεράκι και το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη Γιάννη, έχουν δημιουργήσει μία λίστα που ξεπερνάει τους 300 κωδικούς κρασιών με ένα σύνολο πάνω από 2.000 φιάλες κρασιού από τον Ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα καθώς και μία μεγάλη ποικιλία επιλογών σε ποτήρι. Σε ποτήρι μπορείτε να απολαύσετε ανάμεσα στις 30 επιλεγμένες ετικέτες με τιμές που ξεκινούν από τα 6,5€. Έκπληξη αποτελούν τα συνοδευτικά πιάτα, φτιαγμένα και με ιδιαίτερη επιμέλεια από τον ιδιοκτήτη, όπως: αυθεντικό Jamón ibérico (pata negra), μπούτι χήνας κονφί, προσούτο Πάρμας, αγριογούρουνο μαγειρευτό στον φούρνο, ταρτάρ, εξαιρετική ποικιλία τυριών και αλλαντικών, και πολλές άλλες λιχουδιές. Εκπληκτική ποιότητα με λίγο τσιμπιμένες τιμές, που στο τέλος της βραδιάς όμως, θα σας αφήσουν ικανοποιημένους από το αποτέλεσμα.

Angelus Restaurant

Το τελευταίο εστιατόριο του μήνα που μας πέρασε είναι το Angelus. Στο ανατολικό Λονδίνο, αποφασίσαμε να περάσουμε μία από τις προγραμματισμένες μας βραδιές για γευσιγνωσία, στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής επίσκεψης στην Βρετανική πρωτεύουσα. Είχα διαβάσει σε πολλά περιοδικά του ξένου τύπου πως μια καινούρια τάση που φαίνεται να κερδίζει τη Λόνδρα είναι το τραπέζι του chef ή αλλιώς chef’s table. Απολαμβάνεις δηλαδή, πραγματικά, το δείπνο σου μέσα στην κουζίνα μαζί με τον σεφ, που σου εξηγεί τα πάντα ενώ αν θέλεις μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου στο τηγάνι. Το μενού της αναζήτησης περιελάμβανε 5 πιάτα. Το πρώτο πιάτο περιελάμβανε γαλλικό Jamón τυλιγμένο σε κίτρινο τυρί του ίδιου παραγωγού. Στην εξήγηση του σεφ Martin Nisbet η ένωση δύο υλικών που προέρχονται από τον ίδιο χώρο παραγωγής ήθελε να αναδείξει ακριβώς αυτή τη γευστική τους ισορροπία. Το δεύτερο πιάτο ήταν βιολογικός άγριος Σολωμός με κρούστα μπαχαρικών και πέστο. Στο τρίτο πιάτο είχαμε την ευτυχία να γευτούμε χοιρινή κοιλιά, που αποτελεί το πλέον περιζήτητο πιάτο του Λονδίνου. Στο τέταρτο πιάτο περάσαμε στο φιλέτο μοσχάρι σιγομαγειρεμένο στη γάστρα για περισσότερες από 5 ώρες με φρέσκα μυρωδικά της Βρετανικής εξοχής. Στο τέλος κλείσαμε, με μια σειρά από γλυκά που κορυφώθηκαν με τη φημισμένη lemon pie του Martin. Συμπέρασμα: μοναδική εμπειρία το chef’s table και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Η σχέση ποιότητα-τιμής, για τα δεδομένα του Λονδίνου, άριστη.

Ποταμός Koniordos wines

Κάπου εδώ, τελειώνει και ο ταχυδρόμος του Φεβρουαρίου με ένα tip για ένα νεογέννητο κρασί από μια πολύ παλιά ετικέτα. Η Koniordos wines επιστρέφει με μια καθαρή Μαλαγουζιά. Ο Ποταμός είναι ένα κρασί με λαμπερό αχνόξανθο χρώμα, μέτριας οξύτητας, έντονα αρωματικό που μπορεί να συνοδεύσει θαυμάσια, ψάρια, θαλασσινά, λευκά κρέατα και τυριά. Προς το παρόν θα το βρείτε στην κάβα Vimelia, Μ. Ψελλού 14. Εκπληκτική επιλογή!

“Thess-alo-niki”

Και ποιος δεν θέλει άλλωστε;

Μια πόλη φωτεινή, εξωστρεφής, λαμπερή που να εκπέμπει δημιουργικότητα και δυναμισμό.

Έχει αλλάξει κάτι στον αέρα αυτής της πόλης. Άλλωστε από μόνο του το γεγονός πως μετά από πολλά χρόνια ο Δήμαρχος μένει στο Ιστορικό της κέντρο και όχι σε γειτονικό προάστιο είναι αξιοσημείωτο. Φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεστε το παγκόσμιο φαινόμενο να πίνεις τα ποτά σου στο Balkan και στις 02:00 τα ξημερώματα να μπαίνει μέσα ο κυρ-Γιάννης και να συζητάει με μια παρέα από νέους για λύσεις και για προτάσεις που αφορούν την πόλη. Και έχουν ανάγκη όλοι αυτοί εκεί έξω που καθημερινά χάνουν τη δουλειά τους να νοιώσουν πως η πόλη τούς έχει ανάγκη και τους στηρίζει έτσι ώστε να μην τους παρασύρει ο Τάμεσης ή ο Σηκουάνας και τους ξεβράσει σε μια άλλη χώρα να προσφέρουν τις ιδέες και τον δυναμισμός τους…

Η πόλη ξεπέρασε τον εαυτό της στις εκλογές και από 1η Ιανουαρίου όλοι αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν να δικαιωθούν. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται πολύ δουλειά. Από όλους εμάς. Ακόμα και από αυτούς που σίγουρα θα γκρινιάξουν που τους πήρανε τις πινακίδες και δεν μπορούν να τις πάρουν πίσω, πια.

Η Θεσσαλονίκη, άλλωστε, μπορεί και πρέπει να γίνει παράδειγμα Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας, Γαστρονομικός προορισμός, Πρωτεύουσα των Βαλκανίων, Εμπορικό και Διακομιστικό κέντρο, Πόλη των Τεχνών και της Δημιουργίας και όλα αυτά που φανταζόμασταν εδώ και χρόνια αλλά μας είχαν κόψει την ελπίδα. Όλα αυτά τα χρόνια που μια ψευτοσυντηριτική μπουρζουαζία της πόλης μάς είχε καθηλώσει σε στασιμότητα ενώ αυτή ζούσε πίσω από τα κλειστά παράθυρα των ρετιρέ της…

Ανέβηκε ο πήχης και γι’ αυτό πρέπει να δουλέψουμε όλοι. Απώτερος σκοπός να δικαιωθούμε όλοι μας.